Gå til hovedinnhold

Bygda møter Bybi

Trond har lenge hatt ein drøm om å starte med birøkt. Eg vart meir interessert i å bli med på planen då eg tidlegare i år var på besøk hjå Noregs birøkterlag.

I alle fall - for å få ein fyrste smakebit meldte vi oss på "En smak av honning" på Mathallen, som er eit arrangement under Økouka, som foregår denne veka her i Oslo.

Bybi har altså bikubene sine på taket på Mathallen, og marknadsfører seg sjølvsagt som urban birøkting. Verkstaden starta på taket, der vi fekk sjå på bikubene.

På taket


Bikubene på taket. Dessverre vart vêret dårleg og vi fekk ikkje vore med på hausting av honning slik som var planen. Honningen vart difor hausta dagen før, noko som gjer at det berre er att ein etasje i kubene. Biene får no mat og skal bli gjort klare for vinteren.


Trond ved to av bikubene, som er blitt designa av Snøhetta. Lite aktivitet frå biene når det er regn og kaldt, men ein og anna speider såg vi som flaug utanfor. 



Honningslynging og honningrensking

Del to av verkstaden er inne. Der står bretta med honning frå bikubene (sikkert ikkje rett å kalle det brett, men de skjønner kva eg meiner). 

Honning. Hausta i går. Rammene er tyngre enn ein skulle tru. Fulle av honning. 



Neste del i prosessen er å skrape av voksen utanpå honningen før den skal slyngast. Tidkrevjande!



Trond i full gang med vokseskraping. Eg hjalp også til, altså!


Etter at vi har skrapa av voksen kan vi putte rammene inn i slynga. Dei blir slynga rundt slik at honningen blir slengt ut til sidene og så kan kome ut frå krana. 


Slik ser det ut når honningen kjem ut. Den blir no sila to gonger for å få bort det som er att av voks. 


Drinkmiksing!


Siste del av verkstaden er drinkmiksing. Vi skulle lage to drinker med same innhald. Einaste skilnaden er at ein er varm og ein er kald. Innhaldet er altså honning(!), sitron, rom og vatn. 

Fyrste steg. Renske og mose sitron. 


Blandar saman med det andre, så er det berre å riste. Det var tyngre og kaldare enn ein skulle tru.



Så ferdig. Og vi kan drikke. Nydeleg honningdrink (som eg ikkje hugsar kva heitte). 



Sjølv om vi ikkje fekk prøvd oss som birøktarar, men berre som arbeidarar og bartendarar, er lysten til å starte med bier framleis der. Denne dagen var nok det vi likte best drinkmiksinga, men vi satsar på nybegynnarkurs til våren, og at vi då får sol og varme, slik at vi også får helst på nokon av desse biene vi er så glad i. :)



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…