Gå til hovedinnhold

Gris i Blåfjell

I går var eg på landbruksbesøk i Vefsn kommune. Det var ein spesiell oppleving for meg. Dette er kommuna namnet mitt kjem frå - røtene mine frå farsida stammar herfrå.

Fyrste besøk var på Stall Evipasjen. Der får eg møte ein utruleg dyktig drivar, fysioterapeuten i kommuna, som også er hesteterapeut, to elevar og ein forelder. Eg fekk høyre om korleis du kan nytte hesten til bruk for å betre motorikk, til det sosiale og til det fysiske og psykiske. Brukarane opplever framgang og kommunen bruker dette tilbodet til fleire av dei som har behov.

Utruleg lærerikt. Fekk høyre mykje (og sjå) om korleis dei gjer dette og elevane fortalte om si erfaring. Veldig nyttig. Hest er så mykje meir enn berre rekreasjon! 



Måtte jo sjølvsagt prøve sjølv også (du veit ikkje korleis ting fungerer før du har prøvd det sjølv). Eg fekk høyre eg såg ut som ein potetsekk, men etter kyndig rettleiing fekk eg verkeleg testa balansen min (og ja, eg kunne hatt godt av meir terapiridning). 


Etterpå var eg på besøk hos bonde Ståle Granmo (fantastisk fin fyr og flott familie - ærlege, rett fram og optimistiske, men med klare meldingar). På garden driv dei med svin og storfe. Der fekk eg oppleve min fyrste grisefødsel. Eg har ikkje bilete av det (var redd for å forstyrre), men altså, dei grisene er utruleg små samanlikna med Mamma'n. Og etter to dagar (det var også to dagars gamle ungar der) ser dei akkurat ut som marsipangrisar. Helledussen! Eg skal ha meg ein gris når eg blir stor.

Og til orientering: ein grisefødsel foregår ikkje som i Anne B. Ragde-bøkane. Eg prøvde meg på å late som eg hadde peiling på grisefødslar og spurte om ikkje kanskje ein måtte passe på så ikkje mora gjekk til angrep på ungane. Då fekk eg høyre at røynda ikkje er som i bøker (men eigar skjønte referansa til Berlinerpoplene). Moro! :)

Vi gjekk (sjølvsagt) ikkje inn til grisane. Men storfe fekk vi treffe. Eg var inne i det største storfefjøset eg nokon gong har sett. Store bruk er også ein del av norsk landbruk, sjølv om det meste har mindre dimensjon enn dette. Over 200 storfe fekk eg treffe - nokon av dei inne i sine siste levedagar.

Har sjelden møtt meir sosiale dyr enn storfe frå Nordland (i tett konkurranse med geiter). Traff fleire raser, men (nesten) alle like tamme. Her ser du nokon som prøvde å ete meg opp (eventuelt bruke meg som kløstativ). Eg prøvde å si til dei at sidan eg ikkje et storfekjøt, burde dei halde seg unna meg, men det hjalp ikkje. 


Og ja, gardsbruket låg rett ved Blåfjell, som du kan skimte bak her. Eg var på toppen av dette fjellet for over ti år sidan. Satsar på det ikkje blir ti år til neste gong eg er her. 


Til tross for ein veldig lang (og slitsam) dag, kjem eg att med meir energi. Dette var ein super oppleving - med hyggelege og positive folk. Det er oppmuntrande!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…