Gå til hovedinnhold

Kjære kyrkjekontoret i Øystre Slidre: her har de stemma mi!

Fredag 4.september tok eg meg kontorfri frå jobben og reiste heim til Beitostølen. Målet mitt var å stemme til valet - både lokalvalet og kyrkjevalet. Eg visste eg ikkje hadde moglegheit til å kome meg heim valdagane, og det var difor avgjerande for meg å få røysta på førehand.

Torsdagskvelden brukte eg og Trond tida på å gå gjennom alle vallister til kommunevalet for å sjå kven vi skulle gje slengarar. Vi gjekk også gjennom lista til soknerådsvalet og vi gjekk gjennom kandidatpresentasjonene til bispedømmerådet. Eg noterte ned kven eg ønskja å stemme på slik at eg kunne ha med jukselapp til vallokalet.

Øystre Slidre kommune hadde annonsert at vallokala var opne til klokka 14 kvar kvardag. Vi var difor ute i god tid før lokala skulle stenge. Å stemme til kommunestyre og fylkesting gjekk som ein leik.

Så går vi ned til kyrkjekontoret i Øystre Slidre der vallokalet er. Der møter vi ei stengt dør. Vi er noko sjokkerte. Vi går opp i resepsjonen på kommunehuset. Spør kva som skjer her? Ho som sit der ringer ansvarleg for kyrkjekontoret, og får ikkje oppløftande svar (fyren verkar likegyldig og gjer tydeligvis blaffen i ansvaret sitt). Respesjonisten er nesten like oppgitt som oss. Eg blir forbanna. Forbanna på dei ansvarlege i kyrkjevalet i Øystre Slidre som tydeligvis finn ut at dei skal ta tidleg helg utan omsyn til demokratiet.

Så kjære Den norske kirke. Kjære kyrkjekontoret i Øystre Slidre. Sidan de klarte å kløne det til slik at eg ikkje fekk stemt, reknar eg med at de kan notere dykk stemma mi herfrå.


Hanne Blåfjelldal sin stemme til bispedømmerådet og Kyrkjemøtet. Eg stemmer på Åpen folkekirke.


Hanne Blåfjelldal sin stemme til soknerådsvalet i Lidar sokn


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…