Gå til hovedinnhold

Tilgi meg, kjære Beitostølen.

Eg veit det. Eg forbannar Beitostølen i blant. Når eg møter kilometer med kø i butikken i helgene. Når eg kvar helg må tilbringe åtte timar på buss for å kome meg heim og tilbake på jobb. Når eg blir så forbanna som berre eg kan bli fordi det er dunk-dunk musikk frå uteplassen som er rett over leiligheten vår - klokka to på natta på ein sundag(!).

Men så er det slike gonger som i helga. Når alt er berre så heilt fantastisk. Når eg putter på meg joggesko klokka 10 laurdagsformiddag og eg treng berre å gå frå stovedøra i slik omlag 20 minutt, og det som møter meg er dette: 


Det er ein skam å innrømme. Men eg har budd på Beitostølen i snart to år, og det er fyrst no eg begynner å utforske nærområda mine. No har eg funne meg masse fine fjellrunder, som ikkje treng ta lenger tid å gå enn ein time (slapp av fjellfreaks, det er også mogleg å gå lenger, men eg er ikkje fanatisk endå). Ein må altså ikkje ta med termos, nistepakke og ha ein haug med utstyr for å kome seg til fjells. Det held faktisk med joggesko og ein ullgenser, så er du der. 

I helga kjente eg for fyrste gong at eg verkeleg likte å bu på Beitostølen. Eg klarte å glede meg over kø. Livet. Stemningen. Bråket. Og til og med at du møter folk over alt! 

No er eg i Oslo og snart på veg heim frå kontoret. Skal putte på meg joggeskoa når eg kjem heim og gå ein tur på asfalten opp til min favorittgrønsakshandlar (som eg saknar når eg er på Beitostølen). 

Eg veit allereie no at eg kjem til å lengte heim til Beitostølen når eg traskar på asfalten i Oslo. Telle ned timar til laurdag og til neste tur eg kan ta. 

Min største bekymring akkurat no? At snøen snart kjem og at haustparadiset mitt forsvinn før eg har fått oppdaga det skikkeleg. 






Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…