Gå til hovedinnhold

Frå Lillehammer til Madrid

I morgon tidleg må eg opp klokka fem på morgonen. Reiseantrekket kjem til å vere jeans og t-skjorte, joggesko og boblejakke. I veska mi kjem eg til å ha ei dressjakke og eit par høghelte sko eg kan ta på når eg kjem fram. I kofferten min har eg svarte skjørt, fine kjoler, tynne strømper, nypussa sko og eit par skjorter.

Det fyrste antrekket er vanleg på tur i Landbruks- og matdepartementet. Det eg har i kofferten er meir uvanleg. Og ja, du har heilt rett. Eg skal ikkje på gardsbesøk. Ei heller skal eg på medlemsmøte i Bondelaget. Eller i Framstegspartiet.

I morgon tidleg reiser eg til Lillehammer. Der skal eg vere i omlag 2,5 timar før turen går tilbake til Gardermoen. Flyturen går til Madrid og ministerkonferanse i Forest Europe. Der skal eg altså møte mange andre europeiske politikarar som har ansvar for skogpolitikken i sitt land. Vi skal møtast for å diskutere vidare europeisk samarbeid på skogfeltet. Og så skal vi formelt sett bli einige om ein del ting (men slik eg forstår det er vi eigentleg einige, eller einige om å vere ueinige, før vi kjem ned dit).

Slike internasjonale samlingar er krevjande. Krevjande av fleire grunnar:

1. Du må halde ferdigskrivne taler og innlegg som du ikkje kan setje personleg preg på - og for all del; improviser ikkje! (eg representerer heile landet og kan ikkje tillate meg å vere personleg og politisk på same måte som eg i blant er her heime).
2. Alt er veldig formelt, og veldig mange frå land du eigentleg ikkje veit nokonting om, skal small talke på ein veldig formell måte og brukar forkortingar du aldri har høyrt om
3. Eg må kle meg korrekt og formelt - sjå ut som eg kunne glidd rett inn i ei episode av House of Cards.
4. Eg likar å ha kontroll, men i møte med internasjonale kollegaer føler eg meg som ein fisk på land heile tida
6. Lange middagar og du er må vere blid heile tida - og så må du late som du hugsar kva GCC betyr.

No er det sundagskveld og eg sitt på kontoret mitt i Landbruks- og matdepartementet (det er forresten ikkje vanleg for meg å jobbe sundagar, altså). Eg har sett gjennom dei tre innlegga eg skal halde der nede i Madrid. Lese gjennom, retta opp nokre få tastefeil og sjekka ein siste gong at innlegget blir formelt, men ikkje intetsigande. Sjekke at eg kan uttale alle orda eg seier. Les høgt og lurer på om engelsken min eigentleg er betre enn Torbjørn Jagland sin.

Eg trykker på printknappen. Klar til å systematisere og legge inn i plastmapper. Lagrar også alle innlegga på minnepenn. Slik at eg er heilt sikker på at eg har det der om eg skulle miste dei eg har på papir (som eg aldri gjer). Skriv ut ein ekstra kopi også - slik i tilfelle.

Ser så gjennom power pointen eg skal bruke under foredraget på Lillehammer. Om korleis vi vil legge til rette for å bruke heile garden som ressurs. Å formidle politikken vår til kommunalt tilsette innanfor landbruk i Oppland fylke. Det er luksus. Å få prate om reiseliv, lokalmat, inn på tunet, tilleggsnæringar til dei som jobbar med dette dagleg. Å få skryte av alle dei kreative menneska som finst i Oppland.

Eg gler meg. Men eg gruer meg til å stå opp klokka fem i morgon tidleg. Det er endå godt eg har vore på yogaretrett i helga og har sove i gjennomsnitt 9,5 timar kvar einaste natt, ikkje drukke vin og berre vore sunn.

Så då skal eg klare ei veke der eg skal vere blid, sjarmerande, smart, god i engelsk, engasjert i skog og optimistisk på vegne av internasjonalt samarbeid og det grønne skiftet. Og sjølv om eg må gå i formelle kjoler og nypussa sko, gløymer eg aldri den rurale identiteten min. Den har eg alltid med meg, uansett om eg er på Lillehammer eller i Madrid.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…