Gå til hovedinnhold

Tøff hjå tannlegen

Eg trur eg er ganske tøff. Eg trur sjølv at eg berre er redd edderkoppar. Mogleg eg er redd skorpionar og andre dyr eg sjelden møter også. Når eg tenkjer etter er eg heller ikkje spesielt tøff når det kjem til høgder. Også er eg redd for sprøyter (spesielt dei som blir sett i munnen). Og blodprøver. Og no er eg også redd for tanntrekking.

I går trakk eg visdomstann nummer tre. Dei to førre trakk eg for eitt år sidan. Etter den fyrste tanntrekkinga hovna eg opp og såg ut som ein ballong i ei veke. Etter tann nummer to låste kjeven seg og eg klarte ikkje gape på to månader.

Eg har difor utsett trekking av tann nummer tre i det lengste, men på eitt eller anna tidspunkt seier tannlegen berre; no må du bli ferdig med det! Og det gjorde min veldig bestemte tannlege for tre veker sidan.

Eg har no grua meg til trekking av tann nummer tre i tre veker. I helga måtte eg meditere bort dei skumle tankane. Natt til måndag hadde eg mareritt heile natta, og vakna opp heilt utslitt.

Eg skulle til tannlegen klokka 0930. Eg held alltid avtaler, så eg møtte opp tidsnok. Sjølvsagt forsinkingar. Kaldsveitting i eitt kvarter der eg ser for meg sprøyta (gud så lang den er når eg ser den for meg) og kjenner smerta den kjem til å setje i det tynne og sarte tannkjøtet mitt. Det går så lang tid at eg begynner å fantasere om at ting kan ha skjedd slik at eg slepp. Min beste dagdrøm denne veka var då eg drømte om at det ikkje vart noko av trekkinga.

Så heldig er eg ikkje. Det blir min tur. Eg er så nervøs og sveitt at eg finn ut at eg skal "small talke". Det gjer eg aldri! Eg er ikkje god på småprat. Men tru meg; på veg inn til tannlegen småprata eg i eitt kjør. Ikkje spesielt taktisk småprat, men eg prata.

Hanne: Er det ikkje fælt å ha ein jobb der alle som kjem til deg gruer seg? (og nervøs latter)
Tannlege: Neisj - folk treng å fikse tennene sine og eg er tøff nok til å ta jobben
Hanne: Er du i best humør tidleg på arbeidsdagen? (ikkje spesielt taktisk spørsmål)
Tannlege: No forstår eg ikkje heilt kva du meiner
Hanne: Nei - eg berre lurte på om du har meir tolmod med pasientane tidleg på dagen enn på slutten av ein arbeisdag...
Tannlege (seriøst no): Sjølvsagt lar eg ikkje humør gå utover jobben min

Så er det berre: Gap opp! Inn med sprøyta. Eg kaldsveitter. Prøver å puste. Prøver det eg har lært på yogaen. Puste djupt inn og djupt ut. Men altså; det strider mot all fornuft å opne munnen når nokon skal stikke deg i tannkjøtet for så å rive ut ei tann.

Fyrste stikket. Mykje mindre vondt enn venta. Andre bedøvelsesstikket. Også mykje mindre enn venta. Før tredje stikket seier tannlegen: "Eg beklager dette, men dette kjem til å gjere litt vondt". Bedøvelse rundt tanna. Stikk inn mot tanna i tynt tannkjøtt. Vondt, men går over. Så skal bedøvelsen virke nokre minutt.

Hanne: I gamle dager - måtte dei trekke utan bedøvelse då? (prøver å trøste meg med at nokon har hatt det verre)
Tannlege: neissj, dei tok vel noko sprit eller noko, og beit tennene sammen (i overført betydning, sidan det dessverre er umogleg å bite tenna saman når du skal trekke tann)
Hanne: Har du noen gang opplevd at bedøvelse ikkje har virka?
Tannlege: Slapp heilt av - eg kjem til å gå roleg fram - fortelje om alt eg gjer. Slapp av.

Eg forstår no at eg ikkje slepp ut herfrå. Tannlegen kjem med den fyrste tanga. Inn i munnen. mens eg gapar. Røsker fram og tilbake på tanna slik at den løsnar. Det er ein ekkel lyd. Som når du river bein frå kjøt. Eg vil ikkje meir! Fram med tang nummer to. Røske litt i tanna på anna måte. Eg ynkar meg. Tannlegen spør: Gjør det vondt, Hanne? Eg: Litt. Tannlege: Eg veit det er ubehageleg, men gjør det vondt? Eg: det gjør litt vondt, ja (kanskje fordi eg kjenner veldig godt etter om eg faktisk kjenner noko). Tannlege: den er helt løs no. Sikker på at det gjer vondt? Eg: fortsett då, det går bra.

Og det går bra. Minst tre forskjellige tenger er blitt brukt til å få laus tanna mi. Eg fekk ikkje sjå tanna lausrive frå kroppen min, men eg trur den har det betre der den er no.

Tannlegen røper etterpå at tannleger er dei mest pinglete når det gjeld å trekke tenner. Eg spør om ho har tatt sine visdomstenner. Ho ler, og sier nei. Stolar ikkje på nokon andre enn seg sjølv.

Konklusjonen er at terskelen for å trekke tenner hjå pasientar er høgare enn hjå seg sjølv. Kanskje fordi det kostar nesten to tusen kroner -  i tillegg til ein arbeidsdag, herpa utsjånad nokre dager og smerte.

Etterpå tykkjer eg veldig synd i meg sjølv. Går heim etterpå - har "heimekontor". Har fått beskjed om absolutt ro dei to neste timane. Les nokre landbruksmagasin på sofaen. Kjærasten er på besøk og han kjem med is til meg som eg kan legge på kjaken.

Eg må ha trøst. Ekstra synd i meg sjølv når kjærasten er der. Har ekstra vondt. Verst når bedøvelsen i ferd med å gå ut. Tek ein smertestillande. Det hjelp. Lagar suppe av rotgrønsaker. Lager meg is av ein frossen banan. Legg meg tidleg, etter å ha sett på landbruksreality.

I dag er eg på kontoret att. Startar med å vere kvalm og tykkje synd i meg sjølv. Hoven i ansiktet, men ser ikkje ut som eit forvokst eple denne gongen. Satsar på at eg skal klare å ete vanleg mat i løpet av veka.

No er det berre ei tann att (visdomstann, altså). Den skal opererast ut og ikkje trekkast. Eg veit at livet blir betre når den er ute (mest fordi eg ikkje har noko å grue seg til). Men denne gongen trur eg at eg ventar til etter jul. I fjor opplevde eg at eg ikkje klarte å ete julemat heile jula gjennom og det gjekk ut over livsvaliteten (det er lov å meine at mat er viktig her eg jobbar).

Moralen er: Det er betre å grue seg i jula enn å ikkje gape i jula.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…