Gå til hovedinnhold

Antibiotikaresistens i Amsterdam

I veka som var representerte eg Noreg i lag med Helse- og omsorgsminister Bent Høie på ministerkonferanse om antibiotikaresistens i Amsterdam. Meir om temaet kan du lese her. 

Vanlegvis på slike ministerkonferanser foregår ting veldig formelt og planlagt. Kva som formelt sett skal kome ut av det (ofte ei erklæring eller eit anna formelt dokument) er bestemt på førehand. Så held statsrådane (eller dei som møter i staden for statsrådar, som til dømes statssekretærar) eit ferdigskrive innlegg på tre minutt. Dette gjer alle og alt er veldig forutsigbart (eg brukar ikkje ordet kjedeleg, men det hender det kan vere lett å dette av lasset og tenkje på noko anna når tretti skal halde slike innlegg etter kvarandre).

Ei rekkje representantar frå europeiske land frå både helse- og landbruksmyndigheiter i lag i Amsterdam for å diskutere antibiotikaresistens. Foto: Bente Wilhelms, lmd. 


Denne konferansen var annleis. Det begynte med at vi fekk sjå fyrste del av ein film. Ein film som viste eit tenkt scenarie med ei gravid kvinne som vart sjuk av urinveisinfeksjon og som då ikkje vart frisk av antibiotika. Det var fleire tilfelle av dette i Europa. Vi såg mange moglege årsaker til at ho kunne ha blitt sjuk. Legebehandling i utlandet og vi var innom eit grisehus mellom anna. Helsemyndigheter og landbruksmyndigheter på tvers av landegrensene måtte samarbeide. Vi fekk ingen svar, men etter vi såg filmane (filmen var i fleire delar og vi diskuterte mellom delane) var det diskusjon.

Ingen ferdigskrivne innlegg. Men diskusjon rundt ein del problemstillingar som ordstyrar gav oss. Dette gjorde at eg måtte følgje med på ein heilt annan måte enn eg er vant til på slike konferanser. Det vart viktigare å lytte og respondere enn å tenkje på kva du sjølv skulle si. Nyttig og interessant.

Alvorleg tema, men lov å smile litt når eig tek ein tullete selfie frå Noregs plass. 


Det som er viktig er at fleire og fleire land no har dette på dagsorden. Fleire og fleire lager tverrgåande strategier om dette temaet. I Noreg har vi lagd strategi for å bekjempe antibiotikaresistente bakterier, og følgjer opp med sektorvise handlingsplanar. Og temaet er no høgt på dagsorden både i FAO, WHO og EU. Det er viktig om vi skal lukkast i kampen - som er ein av dei viktigaste vi står ovanfor i åra framover.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…