Gå til hovedinnhold

Brennpunkt, økologisk, priskontroll og reindrift

Denne (arbeids)veka har gått ekstremt fort. Alt helg i morgon og nok ein tur med Valdresekspressen. Førre fredag brukte bussen nesten to timar ekstra på grunn av kø (altså nesten seks timar totalt), så eg gler meg allereie til heimturen denne fredagen med vinterferietrafikk. Eg skal førebu meg med to liter vatn i veska og sure snører.

Denne veka har det vore mykje landbruksstoff i mediene. Mykje har skjedd. Mest for statsråden sjølvsagt (som faktisk er den som møter i Stortinget og stiller opp i dei fleste debattar), men det påverkar jo også livet til oss statssekretærar.

Tysdag var dagen då alt skjedde på ein gong. Stortinget behandla (omsider) priskontrollen.  Regelen som seier at du kan bli nekte å kjøpe ein eigedom fordi myndigheitene meiner prisen er for høg. Politikarane i heimkommunen din kan i dag, med loven i hand, vedta å setje ned prisen på ein landbrukseigedom viss dei meiner prisen ikkje er "rett". Den regelen vil vi ha bort (no vil vi forsåvidt også fjerne heile konsesjonslova også).

Dette er det ikkje fleirtal for i Stortinget, men H, FrP, V og KrF på Stortinget var enige om å liberalisere, og har bedt regjeringa gjere ein del nye vurderingar med sikte på å legge fram liberaliseringar og endringar av konsesjonslova for Stortinget. Det vil si at konsesjonslova blir eit viktig arbeidsområde for oss i Landbruks- og matdepartmentet også det neste året.

Ein statssekretær følgjer ofte debattane i Stortinget slik. På tv frå kontoret. Då kan eg gjere to ting samtidig - som blant anna å følgje Per Kristian Foss når han legg fram forvaltningsrevisjon av økologisk.


Også kom Riksrevisjonen med sin forvaltningsrevisjon av myndigheitene sitt arbeid med økologisk landbruk. Og som vanleg kjem Riksrevisjonen med kritikk, og det var sjølvsagt venta på dette området. Vi er langt frå å nå målet Stortinget har sett om 15 % økologisk produksjon og forbruk innan 2020. Men vi har sett positive teikn dei siste åra. Forbruket auker markant. Og i fjor auka arealet med 7 %. Forbrukarane vil ha meir økologisk mat, og det er forbrukarane sine val som er viktigast for å lukkast med økologisk produksjon. Det er liten vits å produsere mykje økologisk om forbrukarane ikkje vil ha det. Men forbrukarane vil ha stadig meir økologisk. Til og med i Valdres. 

Same dag vart det også inngått reindriftsavtale mellom staten og Norske reindriftssamers landsforbund (NRL). Det er vi nøgde med.

Og på kvelden var det Brennpunkt om norsk jordbruk og norsk jordbrukspolitikk. Ein dokumentar som etter mitt syn prøvde å trekke fram motsetnader eg ikkje oppfatter er der. Sveits vart trekt fram som drømmelandet. Norge som eit verstingland innanfor jordbruk. Det er mykje fint i Sveits, men jamen er det mykje bra i Noreg også. Vi har eit mangfald av garder, av type produksjonar og av bønder. Bønder med lite arealgrunnlag som klarar seg bra. Over heile landet. Vi har bønder med stort arealgrunnlag og mange dyr. Over heile landet. Vi treng begge deler. Det er ikkje det eine eller det andre, slik eg føler at enkelte prøver å framstille det som.

Men dette får eg truleg moglegheit til å diskutere på radio i helga. Frå Valdres. Som eg er sikker på har tusen gonger meir sjarme enn Sveits. Og eg er heilt objektiv.


Ein del av jobben er å lese alle moglege blad og tidsskrift som kjem dumpande ned i posthylla. Her frå "Norsk landbruk" las eg ekstra nøye det som stod om gjetarhund. Det må til når ny statsråd er fylkesmeister i gjetarhund. 


Resten av veka har vore mest interne møte og jobb frå kontoret. Heilt fint det også - eg trivst godt med å ha trappa noko ned på å reise rundt i landet, sjølv om eg alltid tek i mot invitasjonar til å kome på besøk (men det er noko med det - med ny statsråd er det fleire som vil ha han på besøk enn meg, så eg får stort sett vere i fred).


Innsida av kontoret mitt. Fått opp bilete eg fekk frå den mongolske delegasjonen  eg hadde besøk av. Elles tre dressjakker og ein bag med "yogautstyret". Og håndveske. Salig rot. Jada. 


I neste veke skal eg forresten til Svalbard (att!). Dit skal eg med Statskog på deira storsamling, og eg skal bruke helga i lag med dei. Denne gongen får eg tid til å bli litt betre kjend med Svalbard, og det gler eg meg til. Eg skal på trugetur opp til ein isbre som vi deretter skal bli kjent med innvending. Så satsar eg på at eg ikkje er blitt for tjukk slik at eg sett meg fast i isbregangane vi skal krype i. ;)


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…