Gå til hovedinnhold

Der mannen måkar snø og kvinna bakar

Etter eg flytta inn i nytt hus har eg fått ein enorm lyst til  å bake, lage mat og eksperimentere på kjøkkenet. Kvar morgon i helgene (som altså er då eg er heime, sidan eg bur i ein stusseleg leilighet i Oslo på vekedagane) bakar eg brød, koker kraft og lager ting som linseboller, vegisterkaker eller anna eg kan fryse ned.

Eg trur det har noko med at eg no endeleg har stort kjøkken med stor skåpplass og stor benkeplass. No har eg plass til ti mjøltyper i skåpet og eg har plass på benken. Eg har til og med kjøpt meg ei gigantisk kjøkkenmaskin.

At eg har ein kjæraste som elskar brøda mine (eg veit kva du tenkjer, men her pratar vi altså om bakverket), gjer at det blir ekstra moro. Eg bakar brød i helgene. Fryser dei ned, og så et Trond brød på vekedagane og skryt til meg på telefon kor gode dei er. Kritisk vart den veka som gikk, sidan han gjekk tom og måtte kjøpe brød på butikken (ulykke for ei husmor som meg) - nok eit bevis på at eg må reise heim kvar helg og ikkje surre i Oslo slik eg har gjort dei to siste helgene. Mannen min treng meg!

Brødlaging på gang denne laurdagen. Sidan eg har berre to brødformer og liten plass i fryseren er dette nok kvar helg. Ny frysar skal snart bli kjøpt inn og då skal Kenwood'en få kjørt seg!



Mens eg ventar på brødheving lagar eg knekkebrød. Litt svidd, men skummelt gode (og eg innbillar meg dei er sunnare enn dei eg kjøper på butikken). 


Slenger også sammen ein "eltefri deig" nesten utan gjær (som eg har funne ut funkar bra etter å ha overdosa gjær til alt eg lagar i frykt for at det skal bli flatt og hardt) som skal stå til heving til neste dag.

Sundagsmorgon startar med P2. Kven sier ein blir dum av å vere husmor?


Til lytting på Språkteigen kokar eg kraft. Det treng eg til den brune sausen til sundagsmiddagen seinare i dag (som då er nøttesteik som eg har mengder att av frå jula og som no tek opp for mykje plass i frysaren). 


Ferdigheva eltefritt brød slenger eg berre opp i ei glodvarm gryte og vips inn i omnen med det. 


45 minutt i glovarm omn og brødet er ferdig. Verdas beste brød klart til ein romantisk og sein frukost for meg og kjærasten. 

Og mens eg er inne og bakar brød er Trond ute og måkar snø av taket. Vi har eit tradisjonelt kjønnsrollemønster i heimen vår. Eg er og spelar ekstra hjelpeslaus når det kjem til bilting, snøting og snekreting i heimen. Eg tykkjer det er fint å sleppe alt det der når eg endeleg har funne meg ein praktisk mann som eg vil dele resten av livet mitt med. Han likar brøda mine og eg likar at han er praktisk. Eg har også funne ut at eg trivst veldig godt foran kjøkkenbenken. Eg er lukkeleg der mens eg høyrer på Ekko på P2. 8.mars skal eg forresten på spa. 

Til lukke med Valentinsdagen alle saman. Eg er i lag med kjærasten min. Til gåve fekk eg ein tørka blome han fann i vedkorga. Ingen skal påstå romantikken ikkje blomstrer i heimen der mannen måkar snø og kvinna bakar. 




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…