Gå til hovedinnhold

Huset i Heggenes

Det vart ikkje småbruk på oss i denne omgang. Men det vart hus i landlege omgjevnader og med to mål tomt. Inkludert noko eg sjølv definerer som ein liten skog og med store moglegheiter for å dyrke opp nokre kvadratmeter til kjøkkenhage og til dyrking av urter. Bikuber kan vi sikkert også plassere her. Og drivhus.

Vel, sidan du truleg ikkje har vore på besøk hjå oss, men kanskje er nysgjerrig på korleis vi bur i Heggenes, legg eg her ut bilete av korleis vi har det. Huset eg og Trond er stolte av, og som blir finare og finare innvendig for kvar dag som går. Og gud som eg gler meg til vår og sommar når snøen er borte og vi kan begynne med dyrking. Og sitte ute i sooooola! :)

Ja - huset er stort. Men etter å ha budd der i to månader har vi eigentleg funne ut at vi treng fleire rom. 



Frå taket må det måkast snø. Eg overvant høgdeskrekk og vart med. Litt redd, men til slutt turte eg til og med hoppe ned frå taket, slik eg ville hatt null problem med då eg var liten. Det var kjempemoro!



Stova vår er einaste rom vi til no har totalforandra. Det var måla/lasert i burgunder og tre forskjellige grønfarger. No er alt kvitt. Det tok tre veker, men var verdt det (men har gjort at motivasjonen for å gå laus på eit nytt rom ikkje er heilt til stades endå - å måle tak er eit helvete!). Vi er veldig nøgde med at vi har klart å bli einige om ein stil vi begge likar. Ps: avisa på bordet er Bondebladet.


Yogamatta og puter på plass midt på golvet (irriterer vettet av Trond) til yoga og avslapping i helga. Og godstolene i bakgrunnen. Der har vi tilbrakt mange timar mens vi lyttar til radio. Herleg (stova har heldigvis ingen tv og det gjer at vi no høyrer svært mykje på radio). 


Inngang frå stova inn til "hytta". Vi har eigen hytte i huset der det på vinteren er veeeldig kaldt, så den skal vi fikse meir i til våren/sommaren. Til no berre fyra i og brukt på nyttårsaften. 


Det er moro med hus. Det er fint. Vi har fått roen over oss i nytt hus. Eg får lyst til å gjere ting. Eg har lyst til å slappe av. Huset gir rom for masse påfunn og moglegheiter. Og området er fantastisk flott. 

Det er så stille her. Så roleg. Ikkje ein lyd. Det er ikkje noko som er betre enn å kome heim til helga og det einaste vi høyrer viss vi sjølve er heilt stille, er den fjerne lyden av ein traktor. Når du høyrer den lyden og blir glad - då veit du at det er på bygda du høyrer heime. 





Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…