Gå til hovedinnhold

Nytt hus, ny sjef og ny giv

Mange nye ting har skjedd sidan eg oppdaterte blogg sist.

Nytt hus
Eg og Trond har kjøpt oss hus. Det har tatt mykje tid. Vi trudde det skulle ta maks ei veke å måle stova kvit. Det tok over tre veker. 

Vesle julaften fekk vi omsider 15 minutt til å finne juletre. Frå vår eigen skog. Vi har ein svær skog på eitt mål omlag, og der har vi jo nokre fantastiske juletre. Effektivt er det i alle fall!


På julaften var vi endeleg ferdig med stova, og klare til å kople ut. Resten av jula satt vi i kvar vår nye fantastiske lenestol og høyrte på radio.



Ny sjef
I desember fekk eg også ny sjef. Og opplevde å bli veteranen i eit departement. I alle fall blant politisk leiing. Eg gjekk frå å vere yngst i politisk leiing til å bli eldst. Men elles har det vore supert å få ny sjef (eg gråt riktignok nokre sure tårer sliten og trøtt før jul når eg følte meg gamal og sliten). 

Eg har også opplevd å få avskjed i nåde i Statsråd for så å bli utnevnt som statssekretær rett etterpå (det går heilt fint, og eg kunne sitte på kontoret mitt heile tida - eg måtte ikkje gå ut). 

Eg har ikkje bilete av meg og ny sjef (okey - eg skal få ordna det berre for bloggen sin skuld). Men eg har eit bilete av pepperkakekunst laga av avdeling for skog- og ressurspolitikk her i Landbruks- og matdepartementet. Det synleggjer kor glad eg er for at eg skal fortsette å jobbe med denne fine gjengen som er her og som imponerer meg kvar einaste dag. Og som du sjølvsagt blir glad i etter over to år blant landbrukets fremste byråkratar. 

De ser det kanskje berre så vidt, men dette er Svalbard globale frøhvelv lagd som pepperkake. Eitt av tre pepperkakebidrag til jul frå embetsfolk her i Landbruks- og matdepartementet (LMD). Noregs kulaste byråkrater finst her i LMD - ingen tvil om det!


Ny giv
Eg er litt usikker på om eg kan si det blir ny giv, men eg føler meg til tider ganske motivert. Sjølv om eg er usikker på om eg nokon gong kjem til å måle tak og veggar meir i heile verda. 

Det beste med å kome heim i helga bortsett frå å treffe Trond, høyre på radio, drikke kaffi og slappe av i vårt eige hus, er å gå lange turar i flott vinterlandskap i Heggenes. 


Det finst ikkje kaldt vêr - berre dårlege unnskuldningar. Har her gått ei mil til fots i -15 grader og innser at formen er for dårleg sidan eg må ligge i fosterstilling på stovegolvet då eg kom heim att (ps: eg er også overtydd om at eg eigentleg er penare enn dette i verkelegheita).


Det er for fint ute til å sitte inne. Og sjølv om det ikkje vart småbruk på oss denne gongen, kan vi nyte synet av landbruk og dyr i nærleiken av oss. Samtidig som vi slepp arbeidet. Det er jo litt greitt det også. 


Ny giv gjeld også denne bloggen. I morgon reiser eg til Amsterdam på ministerkonferanse om antibiotikaresistens. Eg lover bloggpost om det. Og så lover eg ein privat post til helga med bilete frå huset for den som er nysgjerrige på kor rotete eg eigentleg er (eg har forresten også begynt å bake brød kvar gong eg er heime i helgene - det fortener også kanskje ein eigen bloggpost). 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…