Gå til hovedinnhold

Vekas verste dag

Eg likar jobben min. Det er ikkje det. Eg berre hatar bussturen på veg tilbake til Oslo sundagskveld. 

I skrivande stund sitt eg på bussen. Har sagt hade til Trond. Og til huset. Kjenner eg gler meg noko heilt enormt til fredag og påske. Ti dagar heime. I huset vårt. Eg skal måle gang, soverom og babyrom. Og så skal eg bake. Og gå på tur. 

Trond har kjøpt truger til meg! Eg skjønner kva han hintar til, men eg vart ikkje fornærma. I helga fekk eg berre testa dei ein tur rundt huset. I påska blir det langtur! 

Pendlarlivet blir hardare og hardare. Etter vi kjøpte oss hus vart det verre. Med veksande mage endå verre. 

Eg både gruer og gler meg til permisjon i juni. Eg kjem til å sakne jobben. Eg kjem til å sakne mykje med Oslo og eg kjem sikkert til tider å bli veldig rastlaus etter nokre månader heime. Det eg ikkje kjem til å sakne er nesten fire timar på buss kvar einaste sundag. 

På bygda lev vi beskytta frå mykje. Priskrig på smågodt til dømes. Kanskje like greit sidan eg desperat prøver å unngå alt for stor vektauke. 



Kommentarer

  1. Silje Helén Nysæther Malm13. mars 2016 kl. 19:34

    Eg kjenner meg so att i det du skriv.

    Eg er framleis folkeregistrert i Hardanger, og eg reiser heim (for sjølv etter fem år på Austlandet so er det Hardanger som er "heima") so ofte eg kan. Eg elskar turane heim. Men eg HATAR buss- eller togturen austover.

    Mange spør meg kvifor eg ikkje berre flyttar attende til Hardanger sidan eg nyttar eitkvart høve til å snakka om kor mykje betre alt er der. Sanninga er at eg hadde vorte rastlaus etter ei veka. Maks.

    Eg elskar det sentrale Auslandet med eit utal byar innanfor ein times radius, eg elskar natt- og sundagsopne verksemder, eg elskar det velutvikla kollektivnettet som gjer at eg kan nå overnemnde byar kva tid som helst på døgeret og gjerne fleire gonger i timen.

    Men...hjartet mitt er i Hardanger. Det er det som er heima. Det er der identiteten min ligg.

    Prisen eg betaler for å ha inngått eit kjærleiksforhold til to landsdelar (med ulendt terreng imellom) er utalege timar på buss og tog.

    SvarSlett
    Svar
    1. Flott skrive. Eg kjenner meg att i dette. :)

      Slett
  2. Svar
    1. No er det vel ikkje bussen som er problemet, men tida det tek og at eg er nøydd til å reise frå huset mitt, kjærasten min og Heggenes. Det hadde nok blitt verre med bil. Dessutan er det nokon av oss som tenkjer på miljøet også. :)

      Slett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…