Gå til hovedinnhold

Lykkelige omstendigheter?

I løpet av dei siste vekene, er folk blitt mykje meir opptekne av korleis eg har det. Korleis eg føler meg. Korleis formen er. Om eg gler meg.

For meg, som eigentleg meiner at folk bør passe på seg sjølv framfor andre, er det vanskeleg å skulle prate med alle moglege om bekkensmerter, søvnproblem og krampe i leggen (kvar jævla natt!). Eg har likevel skjønt at folk meiner det godt når dei spør, så eg er blitt flinkare etter kvart til å svare høflig (i staden for som i starten når eg svarte: "Det er heilt jævlig, og eg vil eigentleg ikkje prate om det").

Sanninga er at eg er i fin form - tross alt. Eg blir likevel noko sjokkert og lettare forbanna kvar gong nokon kallar det å vere i "lukkelige omstendigheter". Det er ikkje det, ser du! Det er ikkje moro å vekse i alle retningar, føle seg som ei oppblåst pølse, at det strammer over alt og at du må opp kvar einaste natt for å strekke ut dei pokkers leggene fulle av krampe.

Det er heller ikkje moro å oppleve at kjærasten din ser på deg i smug og skrattar. Det er ikkje moro å spørje han kva han skrattar av og han svarar med verdas største latter: "Du er blitt så tjukk".

Det er ikkje moro å gå gjennom Oslo ein solskinsdag og sjå alle menneska som sit der glade, tynne og lykkelege og drikk cava frå bøtte.

Sanninga er at eg føler meg alt anna enn lukkeleg. Eg føler kroppen min er øydelagt. Eg føler det er ei evighet til eg kan drikke vin att. Og eg skjønner ikkje korleis eg skal overleve desse siste tre månadene når eg allereie no er i ferd med å få problem med å knyte skolissene mine.

Så neste gong du spør om korleis eg eigentleg har det, kan det hende eg seier som det eigentleg er: "Eg føler meg som ein dass. Eg føler meg ulukkeleg. Eg grin kvar einaste veke fordi eg saknar kjærasten min. Eg grin viss eg ser bilete av små grisungar. Eg grin når eg tenkjer på babyen som veks inni magen min og eg er redd han skal få klaustrofobi inni der når han for kvar dag som går får mindre og mindre plass. Og oppi alt det her, får eg heller ikkje sove om nettene".

Så viss du tykkjer eg ser sur ut når du eigentleg forventer at eg går rundt og smiler i lukkelege omstendigheter, så kan du kanskje ha litt medkjensle. Og for guds skuld; ikkje prøv å ta meg på magen!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…