Gå til hovedinnhold

Mitt liv på Valdresekspressen

Kvar veke går minst åtte timar av livet mitt til Valdresekspressen - bussen mellom Oslo og Fagernes. Her skal eg fotodokumentere turen mellom Heggenes og Oslo 11.april.

Venteplassen før turen startar. Bussen kjem omlag klokka sju og er fyrste buss frå Heggenes til Oslo.


Bussbytte på Fagernes. Sidan eg denne helga var så heldig at eg kunne ta fyrste buss måndag i staden for siste buss sundag deler eg bussen til Fagernes med mange skuleelevar. På Fagernes er det ny buss og betre plass. Måndagsmorgon får eg alltid eit heilt sete for meg sjølv (jippi!).


Trøtt, men fatta. Bussen går frå Fagernes samtidig som Politisk kvarter startar. Det vil si; denne morgonen er bussen forsinka. Å høyre på ein Trond Giske som hissar seg unødig opp mens bussen står stille, er ikkje ein god start på dagen.


Bagn! Plassen eg er vakse opp på og der store deler av familien min bur. Kjem på nokon som sjølvsagt må sette seg rett bak meg. Og der rauk drømmen om å lene setet tilbake når rygg og bekken snart begynner å bli svært stivt!


Klokka er 0848 og vi passerer Begna bruk.


Nes i Ådal. Då eg var yngre stoppa bussen alltid her og det var pause. Det gjer den heldigvis ikkje lenger. No startar vi derimot på Noregs kjedelegaste vegstrekning; Ådalen. Dårleg nettdekning gjer ikkje saken betre.


Snork!


Ankomst den estetiske perla Hønefoss. Tre minutt etter rute. Dette lover bra!


Ankomst Oslo! Kjem til bussterminalen i rute.


Gåtur opp til arbeidsplassen gjennom sentrum. Brukar dobbelt så lang tid som normalt pga holdliknande smerter på høgre side i magen som gjer at det er vondt å gå. Eg er blitt ein hypokonder av ein latsabb som snart må begynne å ta drosje frå buss til jobb.


Endeleg! Framme i det konglege landbruks- og matdepartement. Omlag fire og ein halv time etter eg gjekk ut av døra heime.


Takk til Valdresekspressen! De er viktige i livet mitt, og eg er utruleg glad i tilbodet de gjev meg. Eg veit eg klagar på kø, lukter og fulle bussar i blant, men det er typisk norsk å klage litt når vi alt i alt er svært nøgde! 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…