Gå til hovedinnhold

Parodiske ordførarar og sjølvstyrande rådmenn

Det beste argumentet for kommunesamanslutning i Valdres akkurat no, er at vi kan minske talet på ordførarar og rådmenn. Mogleg det blir mindre underhaldande for oss innbyggjarane, men det er ingen tvil om at det vil vere betre for Valdres.  

Hadde eg vore meir glad i konspirasjonsteoriar, er det ingen tvil om eg kunne lagd ganske mange i Valdres dei siste månadane. Dei siste vekene har det toppa seg. Er det slik at rådmenn og ordførarar eigentleg er store motstandarar av kommunesamanslutning i Valdres, slik at dei har bestemt seg for å rote til heile prosessen?

I så fall har dei lukkast utruleg bra, og vi kunne lagd politisk tv-drama på høgt nivå med utgangspunkt i prosessane i Valdres.

Eg mistenker dessverre at dei ikkje er så smarte. Eg trur dei har klart å rote det skikkeleg til for seg sjølve. Og dessverre, også for oss innbyggjarane i Valdres. Vi er seks kommunar som har gode føresetnader for samarbeid og for å vise styrke. No ser derimot kommuneleiingane i fem av kommunane ut som forvirra høner som spring i alle retningar og der ingen tek ansvar for noko som helst.

Vi har folkestyre i Noreg. Det er innbyggjarane i ein kommune som skal styre gjennom sine folkevalde, nemlig kommunestyret. Kommunestyret vel ein ordførar, som skal leie kommunen. Ordføraren er slik innbyggjarane sin representant og den som har det øvste ansvaret i ein kommune. Han eller ho treng sjølvsagt hjelp til den daglege drifta. Difor er det tilsett ein rådmann som skal leie administrasjonen på vegne av kommunestyret. Han skal utøve makt på vegne av innbyggjarane, altså kommunestyret.

Problemet oppstår når rådmenn trur dei kan opptre på vegne av seg sjølve. Når dei begynner å leike ordførarar. Når dei begynner å leie prosessar og uttale seg på tvers av politikarane sine. Når dei begynner å styre prosessar stikk i strid med det politikarane ønskjer og slenger med kjeften både i den eine og andre retninga. Dei øydelegg for seg sjølve, dei øydelegg for kommunen sin, dei stiller ordføraren sin i eit dårleg lys – og no er enkelte av dei i ferd med å øydelegge for ein felles Valdreskommune.

Det er likevel ikkje rådmenna sin skuld at det er blitt slik. Manglar du ein øvste leiar som faktisk tek leiing, vil dei tilsette etter kvart begynne å styre seg sjølve. At enkelte rådmenn i Valdres ikkje berre opptrer parodisk, men som trassige småkongar, er fyrst og fremst dei folkevalde, og spesielt ordførarane, sitt ansvar.

Eg trur vi har ei rekkje ordførarar i Valdres som meiner det godt. Dei ønskjer oppriktig ein Valdreskommune, men dei har fullstendig mista styring. Både over prosessen og tydeligvis også sine eigne tilsette.  

Ordførarane burde tydeligvis ikkje gjeve så mykje ansvar til sjølvgode rådmenn, som nok meiner at alt ville blitt så mykje betre om dei sjølve hadde fått styre og hadde sloppe plagsame politikarar og journalistar. Politikarar som set spørsmålsteikn ved avgjerder dei tek og journalistar som attpåtil siterer det dei seier, utan at dei sjølve har bede om det!

Vil ikkje rådmannen høyre på kommunestyret, har kommunestyret eigentleg ein ganske enkel jobb. Dei ber rådmannen gjere som dei seier. Gjer han ikkje det og dei ikkje har tillit til han lenger, må dei byte han ut. Så enkelt er det, men truleg veldig vanskeleg i ein liten kommune, der politikarane er særs konfliktsky.

At vi ikkje har sett mistillitsforslag mot ein eller fleire rådmenn i Valdres-kommunane, er for meg fullstendig uforståeleg. Men det kan jo vere at eg er farga av det eg les i den løgnaktige lokalavisa, som enkelte rådmenn likar å framstille ho som. 

Eg har alltid vore tilhengjar av ein felles Valdreskommune. Eg trur på sterkare fagmiljø og eg har tru på Valdres som merkenamn for å tiltrekke seg fleire innbyggjarar og meir kompetanse. Det er ikkje vanskeleg å sjå at prosessen som har vore i Valdres til no har vore særs dårleg, men eg har eit håp om at resultatet kan bli bra.

I den rådgjevande folkerøystinga som snart skal vere, kjem eg til å seie ja til kommunesamanslutning. Eg er redd eg blir i mindretal. Det vil seie at vi framleis står i fare for å ha seks ordførarar og seks rådmenn i Valdres, sjølv om vi alle no ser at ein av kvar hadde vore meir enn nok.



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…