Gå til hovedinnhold

Nei! Det var ikkje ein sjokk-exit! Det var heilt venta.

Eg sluttar aldri å bli overraska over norske medier sin inngang i Eurovision Song Contest. Det verkar nesten som dei trur vi kjem til å vinne kvart einaste år. Og vi har tydeligvis den beste låta kvart einaste år. Og dei som ikkje forstår det, skjønner ikkje sitt eige beste. Resten av Europa ligg nemlig litt bak vår musikksmak.


I år har vi vore langt nede på bettinglistene. Det er ingen som har spådd Noreg i toppen. Det har vore over tjue land som bookmakerane har meint at etter all sannsynlegheit kom til å gjere det betre enn oss. Det bryr riktignok ikkje norske MGP-journalistar seg om. Noreg er nemlig best. Uansett. 

Nei, kjære alle norske aviser. Det var ikkje eit sjokk at Noreg ikkje kom vidare. Det var heilt venta. 

Javisst er det trist. Javisst kan vi meine det er surt. Javisst meiner også eg at Noreg hadde betre låt enn mange av dei som gjekk vidare. Men vi var ikkje gode nok. Sorry!

Og ver snill; spar oss for konspirasjonsteoriane. Det er ikkje Øst-Europa som har bestemt seg for å halde Norden ute av konkurransen. Sverige vann i fjor. Noreg har vore i finalen stort sett kvar einaste gong dei siste åra. Og det hender også i blant at alle nordiske land er saman i finala. Og veit de kva? Vi stemmer på kvarandre vi også - akkurat som andre naboland. 

Men det hender også at vi vinn. Det er faktisk ikkje så altfor lenge sidan sist. Og etter det har vi til og med henta ein del poeng frå alle deler av Europa. 

I år var vi dessverre ikkje gode nok. Det har vi moglegheit til å gjere noko med til neste år.



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…