Gå til hovedinnhold

Ei masekråke proppa full med hormon og vannmelon

Det er to veker til eg skal ut i permisjon. Eg gler meg enormt. Eg overlever så vidt dagane i Oslo - og det er utelukkande på grunn av vannmelon og telefonsamtalene med kjærasten min kvar kveld.

Det fyrste eg gjer når eg kjem heim frå jobb, er å ete omlag ein halv vannmelon. Heile arbeidsdagen lengtar eg etter vannmelon.

Det eg lengtar endå meir etter, er kjærasten min. Når folk spør meg om korleis det går og om formen er fin, svarer eg: "Det går bra fysisk. Psykisk er det verre".

Å vere åleine i Oslo høggravid, er ikkje ein anbefalt kombinasjon. Eg saknar kjærasten min kvart einaste minutt. Når babyen i magen har turnshow i magen min på kvelden, har eg ingen eg kan fortelje det til - som eg kan klage litt til fordi det er ubehageleg, men mest som eg kan skratte med og fantasere om kva babyen eigentleg driv med.

Eg er åleine, og eg søv dårleg. Eg føler meg einsam - for fyrste gong i livet mitt.

Eg er likevel heldig. Eg bur i Noreg. Eg får oppfølging av jordmor og lege kvar einaste månad. Det er trygt å vere gravid her. Det er trygt å føde her. Og vi har, truleg, verdas beste ordningar for oss som skal ut i permisjon. Eg føler meg svært heldig.

Eg trur også eg har verdas snillaste og mest tolmodige kjæraste (ja, eg veit det er fleire som hevdar dei har det). Mens eg er i Oslo og kvar einaste kveld klagar på telefon til han, er han heime i huset vårt i Heggenes og gjer det ferdig. Han lev kvar einaste dag med at det ikkje er golv i 2.etasje. Han må leve med at eg kvar einaste kveld spør han om det har skjedd noko nytt; har han ringt snikkaren? Kva med rørleggaren? Og når skal vi eigentleg få unna den dreneringa?

Og hormonelle damer har ein tendens til å tenkje mest på seg sjølv, og gløyme at alle omveltingar og forventingar faktisk påverkar mannen i forholdet også. Eg er nok meir sjølvsentrert no enn eg vanlegvis er - i tillegg til at eg er ein sentimental masekråke.

I følgje kjærasten min er eg likevel blitt mindre sint dei siste månadene. Mindre hissig. Meir tolmodig. Kanskje til og med litt snillare. Eg tenkjer at det er biologien som gjer meg klar til å bli ein betre omsorgsperson.

Men akkurat no er det eg som treng omsorg. Omsorgen i livet mitt dei dagane eg er i Oslo, består av ein halv vannmelon og tre kapittel i "Historia om det nye namnet". Før eg ringer mannen i mitt liv for å klage på kor mykje eg saknar han og kor miserabelt livet mitt er.

Kjærasten min meiner nok eg er verdas største masekråke, men seier alltid til meg kvar einaste gong eg klagar: "Du har alt å glede deg til, Hanne. Vi har alt å glede oss til i lag". Og eg veit at det er han som har rett. Større kjærleikserklæring er det ikkje mogleg å få frå meg.




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…