Gå til hovedinnhold

Ei masekråke proppa full med hormon og vannmelon

Det er to veker til eg skal ut i permisjon. Eg gler meg enormt. Eg overlever så vidt dagane i Oslo - og det er utelukkande på grunn av vannmelon og telefonsamtalene med kjærasten min kvar kveld.

Det fyrste eg gjer når eg kjem heim frå jobb, er å ete omlag ein halv vannmelon. Heile arbeidsdagen lengtar eg etter vannmelon.

Det eg lengtar endå meir etter, er kjærasten min. Når folk spør meg om korleis det går og om formen er fin, svarer eg: "Det går bra fysisk. Psykisk er det verre".

Å vere åleine i Oslo høggravid, er ikkje ein anbefalt kombinasjon. Eg saknar kjærasten min kvart einaste minutt. Når babyen i magen har turnshow i magen min på kvelden, har eg ingen eg kan fortelje det til - som eg kan klage litt til fordi det er ubehageleg, men mest som eg kan skratte med og fantasere om kva babyen eigentleg driv med.

Eg er åleine, og eg søv dårleg. Eg føler meg einsam - for fyrste gong i livet mitt.

Eg er likevel heldig. Eg bur i Noreg. Eg får oppfølging av jordmor og lege kvar einaste månad. Det er trygt å vere gravid her. Det er trygt å føde her. Og vi har, truleg, verdas beste ordningar for oss som skal ut i permisjon. Eg føler meg svært heldig.

Eg trur også eg har verdas snillaste og mest tolmodige kjæraste (ja, eg veit det er fleire som hevdar dei har det). Mens eg er i Oslo og kvar einaste kveld klagar på telefon til han, er han heime i huset vårt i Heggenes og gjer det ferdig. Han lev kvar einaste dag med at det ikkje er golv i 2.etasje. Han må leve med at eg kvar einaste kveld spør han om det har skjedd noko nytt; har han ringt snikkaren? Kva med rørleggaren? Og når skal vi eigentleg få unna den dreneringa?

Og hormonelle damer har ein tendens til å tenkje mest på seg sjølv, og gløyme at alle omveltingar og forventingar faktisk påverkar mannen i forholdet også. Eg er nok meir sjølvsentrert no enn eg vanlegvis er - i tillegg til at eg er ein sentimental masekråke.

I følgje kjærasten min er eg likevel blitt mindre sint dei siste månadene. Mindre hissig. Meir tolmodig. Kanskje til og med litt snillare. Eg tenkjer at det er biologien som gjer meg klar til å bli ein betre omsorgsperson.

Men akkurat no er det eg som treng omsorg. Omsorgen i livet mitt dei dagane eg er i Oslo, består av ein halv vannmelon og tre kapittel i "Historia om det nye namnet". Før eg ringer mannen i mitt liv for å klage på kor mykje eg saknar han og kor miserabelt livet mitt er.

Kjærasten min meiner nok eg er verdas største masekråke, men seier alltid til meg kvar einaste gong eg klagar: "Du har alt å glede deg til, Hanne. Vi har alt å glede oss til i lag". Og eg veit at det er han som har rett. Større kjærleikserklæring er det ikkje mogleg å få frå meg.




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…