Gå til hovedinnhold

Hjernen er tom, og magen er full

Slik føler eg meg i alle fall. Eg er i ferd med å bli sløvare og sløvare. Hjernen jobbar saktare og saktare. Eg sitt i møte og føler det er null aktivitet der oppe, mens han som bur i magen finn ut at han skal sørgje for mest mogleg aktivitet der nede. Og då sparkar vi litt oppover her, klyp litt nedover her og pressar hovudet mot urinblæra der. Slik blir det liv av, og slik sørgjer vi for at eg ikkje berre har eit tomt blikk, men at også ansiktet mitt vrir seg i smerte mens eg liksom skal prøve å vere smart.

Slik går dei siste dagene på jobb. No har eg att ni arbeidsdagar før permisjon. Ein av dagene blir brukt til legebesøk heime, ein dag til heimekontor og to dagar er eg bortreist på andre aktivitetar. Det vil si at eg har att fem kontordagar. Noko som inneber at det er på tide med rydding.

Dagens lunsj blir inntatt på kontoret, mens eg følgjer debatt i Stortinget. Flytteeskene står der framme og når eg held på å sovne engasjerer eg meg sjølv med å putte ting nedi dei. Sko eg aldri kjem til å bruke att og dressjakker som aldri kjem til å passe att. Ikkje rart eg treng trøst av Ben og Jerry. 


Når eg ikkje er på jobb blir tida brukt til å sjekke babyverden.no, to ulike gravideapper, babyen sin utvikling, lese om fødsel og elles bruke tid på mental avspenning. Min nye ven er ein gravidapp som gir meg nokre ord om kva eg bør tenkje på og hugse kvar einaste dag. Viss rådet for dagen er at eg bør slappe av og bli massert av kjærasten min, les eg det høgt for Trond. Kvar einaste gong himlar han med augo og seier "den app'en der er i alle fall ikkje skapt i likestillingen sitt namn". Når eg seier til Trond at app'en seier eg må ta det med ro, seier han: "Gravidunnskuldninger".

App'en har i alle fall sagt at eg skal bli behandla som ei prinsesse på jobb. At eg skal gi frå meg arbeidsoppgåver og trappe ned. Og tru meg; eg er i gang! Eg har arvtakar på plass, og har snart lukkast i det som har vore oppgåva mi på jobb dei siste vekene: "gjere meg sjølv overflødig". Mentalt har det vore krevjande, sidan eg liker å tru at eg er uerstatteleg, og sidan eg likar å ha kontroll. No har eg ikkje kontroll, og eg innser at regjeringa kjem til å klare seg heilt fint utan meg. Utruleg, men sant. 

Det er endå godt at naturen har gjort det slik at eg er i ferd med å bli sløvare og sløvare, og eg har difor eit svært avslappa forhold til at eg snart er gløymt jobbmessig. Eg bryr meg mindre og mindre om jobb, og meir og meir om baby. Eg er blitt eit monster av eit menneske som eg fryktar er svært kjedeleg selskap. Og eg er redd eg blir verre og verre. Mitt einaste håp for at Trond framleis skal ville vere i lag med meg, er at han forelsker seg så kraftig i babyen at han skjønner han er avhengig av meg. Dette klengete einspora mennesket som ikkje evnar å tenkje på ting som skjer utanfor huset vårt i Heggenes. 

Slik ser eg ut når Trond seier adjø til meg måndagsmorgon. Svært deprimert og noko sytete. Og ein hjerne som ikkje fungerer til anna enn å vaske babyklede og lese gravidbøker. 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…