Gå til hovedinnhold

Hjernen er tom, og magen er full

Slik føler eg meg i alle fall. Eg er i ferd med å bli sløvare og sløvare. Hjernen jobbar saktare og saktare. Eg sitt i møte og føler det er null aktivitet der oppe, mens han som bur i magen finn ut at han skal sørgje for mest mogleg aktivitet der nede. Og då sparkar vi litt oppover her, klyp litt nedover her og pressar hovudet mot urinblæra der. Slik blir det liv av, og slik sørgjer vi for at eg ikkje berre har eit tomt blikk, men at også ansiktet mitt vrir seg i smerte mens eg liksom skal prøve å vere smart.

Slik går dei siste dagene på jobb. No har eg att ni arbeidsdagar før permisjon. Ein av dagene blir brukt til legebesøk heime, ein dag til heimekontor og to dagar er eg bortreist på andre aktivitetar. Det vil si at eg har att fem kontordagar. Noko som inneber at det er på tide med rydding.

Dagens lunsj blir inntatt på kontoret, mens eg følgjer debatt i Stortinget. Flytteeskene står der framme og når eg held på å sovne engasjerer eg meg sjølv med å putte ting nedi dei. Sko eg aldri kjem til å bruke att og dressjakker som aldri kjem til å passe att. Ikkje rart eg treng trøst av Ben og Jerry. 


Når eg ikkje er på jobb blir tida brukt til å sjekke babyverden.no, to ulike gravideapper, babyen sin utvikling, lese om fødsel og elles bruke tid på mental avspenning. Min nye ven er ein gravidapp som gir meg nokre ord om kva eg bør tenkje på og hugse kvar einaste dag. Viss rådet for dagen er at eg bør slappe av og bli massert av kjærasten min, les eg det høgt for Trond. Kvar einaste gong himlar han med augo og seier "den app'en der er i alle fall ikkje skapt i likestillingen sitt namn". Når eg seier til Trond at app'en seier eg må ta det med ro, seier han: "Gravidunnskuldninger".

App'en har i alle fall sagt at eg skal bli behandla som ei prinsesse på jobb. At eg skal gi frå meg arbeidsoppgåver og trappe ned. Og tru meg; eg er i gang! Eg har arvtakar på plass, og har snart lukkast i det som har vore oppgåva mi på jobb dei siste vekene: "gjere meg sjølv overflødig". Mentalt har det vore krevjande, sidan eg liker å tru at eg er uerstatteleg, og sidan eg likar å ha kontroll. No har eg ikkje kontroll, og eg innser at regjeringa kjem til å klare seg heilt fint utan meg. Utruleg, men sant. 

Det er endå godt at naturen har gjort det slik at eg er i ferd med å bli sløvare og sløvare, og eg har difor eit svært avslappa forhold til at eg snart er gløymt jobbmessig. Eg bryr meg mindre og mindre om jobb, og meir og meir om baby. Eg er blitt eit monster av eit menneske som eg fryktar er svært kjedeleg selskap. Og eg er redd eg blir verre og verre. Mitt einaste håp for at Trond framleis skal ville vere i lag med meg, er at han forelsker seg så kraftig i babyen at han skjønner han er avhengig av meg. Dette klengete einspora mennesket som ikkje evnar å tenkje på ting som skjer utanfor huset vårt i Heggenes. 

Slik ser eg ut når Trond seier adjø til meg måndagsmorgon. Svært deprimert og noko sytete. Og ein hjerne som ikkje fungerer til anna enn å vaske babyklede og lese gravidbøker. 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…