Gå til hovedinnhold

Min gode ven Dr. Google

"Du må ikkje finne på å google" seier leger og jordmødre. Då kan du få alle moglege svar; alt i frå at du er i ferd med å døy til at babyen din kjem til å bli eit geni.

Eg høyrer ikkje på dei. Eg googlar likevel. Alternativet hadde vore å ringe jordmor dagleg for å høyre om alt eg opplever er normalt. Løysinga blir då heller diskusjonsforum på babyverden.no, mamma.no og klikk.no. I tillegg til alle moglege nettsider som har alle moglege artiklar om det meste, basert på selektiv forsking.

I dag har googla "gravid støt nerderst i magen" og "gravid støt underlivet". Eg treng ikkje å vite kva det er for noko, men eg treng å vite at det er normalt. Og ja, viss du lurer; det er flust av gravide som har opplevd dette.

Er du redd, blir du råda til å ringe lege. Ofte tykkjer eg det er betre å ringe ein ven, eller å ta kontakt med min ven Dr. Google. Då slepp eg i tillegg å vere hysterisk gravidmonster som ringer Valdres lokalmedisinske senter kvar veke og blir berykta blant legestanden heime.

For er det noko vi frå bygda er redde for, er det jo å vere til bry. Eg er i tillegg redd for å vere hysterisk. Herregud, tenkjer eg i blant; du skal gjennom verdas mest naturlege ting, Hanne. Også sett du heile verda i sving fordi du er redd. Herregud; du er jo berre gravid! Men for meg er dette veldig nytt, og eg kjem verkeleg aldri til å bli heilt trygg på at alt er normalt.

Difor er det veldig fint at eg har Dr. Google. Eg kan der berre skrive inn: "trøtt gravid", "Gravid halsbrann", "gravid krampe i leggen", "gravid selvbruningskrem" og "gravid hold/sting i magen". Dr. Google kan gi meg mange gode råd, som gjerne sprikar i alle retningar, slik at eg kan velge det rådet som passar meg best.

Så får eg heller ringe jordmor når eg ein eller annan gong i løpet av den neste månaden ligg på golvet og vrir meg i smerte.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…