Gå til hovedinnhold

Mitt liv som heimeverande husmor - livet i permisjon, del 1

No har eg vore litt over ei veke i permisjon (framleis utan baby) og eg elskar det! Det er nesten som å ha ferie, bortsett frå at eg ikkje kan drikke vin. Og at eg ikkje kan reise med fly til ein plass der det er sol.

Elles så gjer eg det eg kan best i verda; slappe av. Eg søv. Eg les bøker. Eg går turar (viss eg gidd). Eg gjer også ein del ting som er heilt ok å gjere i sitt eige hus, men som ikkje er supermoro. Eg bakar. Eg lager mat. Eg vatnar blomar og grønsaksplanter. Eg vaskar og ryddar. Også ser eg i blant på tv.

Og om kveldane, viss det er godt vêr ute, tek eg meg ein ingefærøl og ein urtesnus.


No startar (heldigvis) ikkje dagen med å lese Nationen lenger. Det fyrste eg les no, er babyverden.no. Men Nationen ligg i postkassa kvar dag. For å halde meg oppdatert om alt det positive regjeringa gjer for bygde-Noreg. 


Eg vaskar klede kvar einaste dag. Eg øver meg til livet med baby.



Eg er blitt eitt av desse skrekkelege menneska som skal planlegge trivielle ting i minste detalj, og så dele det med resten av husholdningen. Denne veka har eg planlagt middag to dagar. Verre kjem det til å bli! 



På ein god dag kjem eg meg ut på tur. Då trivst eg så godt at eg som regel ender med å gå heilt bort hit. Når eg kjem heim att er eg så sliten at eg ikkje orkar meir den dagen. 



Etter turen er vegen kort hit. Eg søv mykje om dagen (og om natta). Med armane rundt bbhugme. Mens eg før hadde armane rundt Trond om natta, har eg no erstatta han med ei pute. Eg trur Trond er den som sett mest pris på det.





Ein solskinsdag. Då ligg eg på solsenga mi og les bok. Eg har lese to bøker på ei veke. Det er meir enn eg har lese det siste halve året. 




I blant går eg for å sjå kva Trond driv med. Han jobbar. Anten med Trollrock eller med huset vårt. Eg lagar mat til han, om ikkje anna.




Brukar husmortriks eg lærte av Mamma då eg var liten; brunostrest i brun saus. Smakte godt. Trond bestilte husmannskost til middag. Eg skreiv melding til han tidlegare på dagen; middagen er på bordet presis klokka 18. Trond kom heim litt over klokka 19. Eg kjente eg vart skikkeleg husmorsint; "altså, her strevar eg med å lage mat til han og han har null respekt". Eg tok meg kraftig saman og var blid då han kom heim. Maten hadde tross alt klart seg heilt fint.

I dag skal eg til Fagernes på handletur og så ein tur til Bagn for å helse på familie. Det blir pizza til middag. Framfor semifinale på tv. Det har eg bestemt. Og i livet som heimeverande husmor er det ikkje rom til å vere impulsiv og gjere noko anna enn det som er planen. 



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…