Gå til hovedinnhold

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 

Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd meg ostesmørbrød. Eg hadde støvsugd stova mens ostesmørbrøda stod i ovnen. Så var eg klar til å setje meg i stolen. Ostesmørbrød full av oregano på toppen. Masse puter på fanget. Ostesmørbrødet på toppen. Så skulle eg berre strekke meg etter ein serviett. Og ja; ostesmørbrøda dett sjølvsagt på golvet. Oregano over alt.

Eg fekk aldri fortalt historia til Trond. For omtrent der eg skildra putene eg hadde bygd opp i fanget, fekk eg latterkrampe. Eg skratta og skratta og skratta. Før eg plutseleg begynner å grine. Hysterisk gråt blanda med latter. Eg får ikkje fram eit ord. Trond begynner å forstå at det no er i ferd med å rable for meg. "Eg er lei meg" klarar eg å seie før tårekanalane opnar seg fullstendig. "Eg er lei" er vel eit betre uttrykk kanskje.

Nokre andre ting dei siste dagane som har fått meg til å bli svært sensitiv:

- Ein fugl drepte ein sommarfugl rett framfor meg på plenen. Attpåtil klarte han å fly sin kos før han hadde ete opp sommarfuglen. Provoserande med matsvinn. Også i fugleverden.
- Tre kalvar kom bort til meg på gåtur. Dei såg lei seg ut. Eg var heilt på gråten når eg tenkte på at dei ikkje får oppleve neste sommar. Dei kjem til å bli slakta. Eg følte kalvane sa; redd oss, redd oss, redd oss. Eg kan ikkje redde dei. Eg må redde meg sjølv.
- Eg klarar ikkje lenger sjå på krim på tv. Eg elskar Criminal minds. Etter fem minutt måtte eg berre slå av. Og slå over på ein dokumentar om soyasaus på nrk i staden. Soyasaus!

Det er likevel ingenting i mot det som fekk meg til å grine på gåtur i går.

Babyen verkar nemlig til at han trivst ganske bra i magen min. Eg har alltid vore veldig avslappa til alt, og tenkt at sannsynligheten for at han kjem innan ei veke etter termin er forholdsvis stor. Eg har prøvd å roe ned Trond og seie; han kjem før Trollrock. Sannsynligheten for at han gjer det, er svært stor.

Trond har vore meir: "Fy søren så dårleg planlagt. Tre dagar i året der eg er opptatt 24 timar i døgnet. Utruleg dårleg planlagt". Eg har alltid tenkt at sannsynligheten for at han kjem akkurat på dei tre dagane, er svært liten.

Vel. No blir det stadig meir sannsynleg at han kjem på desse tre dagane.

Om ungen ikkje får opp dampen og finn ut han skal kome av seg sjølv, blir fødselen nemlig sett i gang på dag 11 på overtid. 29.juli. Midt under festivalen til kjærasten min.

Eg har tenkt at då må eg berre innstille meg på at eg får klare det sjølv. Då må Trond prioritere festival. Eg får klare fødselen åleine. Det går fint, har eg tenkt. Eg trivst jo eigentleg bra åleine.

Vel..det fekk meg til å dette fullstendig saman i går.

Eg såg for meg sjølv åleine på sjukehuset. Ingen som kan halde meg i handa. Ingen som kan stryke meg over håret. Ingen som kjem med dumme spøker for å få meg til å skratte. Ingen eg kan bli sint på. Og ingen å dele gleda med når alt er over og babyen er ute.

Då vart eg hysterisk! Eg vart lei meg. Og alt eg klarte å tenkje var; "alt blir jo heilt øydelagt jo". "Det var ikkje slik det skulle bli".

I natt sov eg som ein stein i ti timar. Eg innbillar meg framleis at det er eit teikn på at kroppen no har gjort seg klar for fødsel i dag.

Innerst inne veit eg at det berre er tull. Han babyen liknar nemlig på far sin. Ingen grunn til å reise nokon plass. Alt er jo så fint der eg er, tenkjer han.

Om ikkje anna har han fått meg til ikkje å drøyme meir om turar til Syden. Alt eg drøymer om no er at babyen skal finne ut at han vil begynne å bevege seg. Slik at vi slepp å reise på sjukhuset for å få fart på han.




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…