Gå til hovedinnhold

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 

Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd meg ostesmørbrød. Eg hadde støvsugd stova mens ostesmørbrøda stod i ovnen. Så var eg klar til å setje meg i stolen. Ostesmørbrød full av oregano på toppen. Masse puter på fanget. Ostesmørbrødet på toppen. Så skulle eg berre strekke meg etter ein serviett. Og ja; ostesmørbrøda dett sjølvsagt på golvet. Oregano over alt.

Eg fekk aldri fortalt historia til Trond. For omtrent der eg skildra putene eg hadde bygd opp i fanget, fekk eg latterkrampe. Eg skratta og skratta og skratta. Før eg plutseleg begynner å grine. Hysterisk gråt blanda med latter. Eg får ikkje fram eit ord. Trond begynner å forstå at det no er i ferd med å rable for meg. "Eg er lei meg" klarar eg å seie før tårekanalane opnar seg fullstendig. "Eg er lei" er vel eit betre uttrykk kanskje.

Nokre andre ting dei siste dagane som har fått meg til å bli svært sensitiv:

- Ein fugl drepte ein sommarfugl rett framfor meg på plenen. Attpåtil klarte han å fly sin kos før han hadde ete opp sommarfuglen. Provoserande med matsvinn. Også i fugleverden.
- Tre kalvar kom bort til meg på gåtur. Dei såg lei seg ut. Eg var heilt på gråten når eg tenkte på at dei ikkje får oppleve neste sommar. Dei kjem til å bli slakta. Eg følte kalvane sa; redd oss, redd oss, redd oss. Eg kan ikkje redde dei. Eg må redde meg sjølv.
- Eg klarar ikkje lenger sjå på krim på tv. Eg elskar Criminal minds. Etter fem minutt måtte eg berre slå av. Og slå over på ein dokumentar om soyasaus på nrk i staden. Soyasaus!

Det er likevel ingenting i mot det som fekk meg til å grine på gåtur i går.

Babyen verkar nemlig til at han trivst ganske bra i magen min. Eg har alltid vore veldig avslappa til alt, og tenkt at sannsynligheten for at han kjem innan ei veke etter termin er forholdsvis stor. Eg har prøvd å roe ned Trond og seie; han kjem før Trollrock. Sannsynligheten for at han gjer det, er svært stor.

Trond har vore meir: "Fy søren så dårleg planlagt. Tre dagar i året der eg er opptatt 24 timar i døgnet. Utruleg dårleg planlagt". Eg har alltid tenkt at sannsynligheten for at han kjem akkurat på dei tre dagane, er svært liten.

Vel. No blir det stadig meir sannsynleg at han kjem på desse tre dagane.

Om ungen ikkje får opp dampen og finn ut han skal kome av seg sjølv, blir fødselen nemlig sett i gang på dag 11 på overtid. 29.juli. Midt under festivalen til kjærasten min.

Eg har tenkt at då må eg berre innstille meg på at eg får klare det sjølv. Då må Trond prioritere festival. Eg får klare fødselen åleine. Det går fint, har eg tenkt. Eg trivst jo eigentleg bra åleine.

Vel..det fekk meg til å dette fullstendig saman i går.

Eg såg for meg sjølv åleine på sjukehuset. Ingen som kan halde meg i handa. Ingen som kan stryke meg over håret. Ingen som kjem med dumme spøker for å få meg til å skratte. Ingen eg kan bli sint på. Og ingen å dele gleda med når alt er over og babyen er ute.

Då vart eg hysterisk! Eg vart lei meg. Og alt eg klarte å tenkje var; "alt blir jo heilt øydelagt jo". "Det var ikkje slik det skulle bli".

I natt sov eg som ein stein i ti timar. Eg innbillar meg framleis at det er eit teikn på at kroppen no har gjort seg klar for fødsel i dag.

Innerst inne veit eg at det berre er tull. Han babyen liknar nemlig på far sin. Ingen grunn til å reise nokon plass. Alt er jo så fint der eg er, tenkjer han.

Om ikkje anna har han fått meg til ikkje å drøyme meir om turar til Syden. Alt eg drøymer om no er at babyen skal finne ut at han vil begynne å bevege seg. Slik at vi slepp å reise på sjukhuset for å få fart på han.




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein