Gå til hovedinnhold

Slapp av i kjeven - livet i permisjon, del 2

I tillegg til å bruke tid på avslapping, rydding, vasking og baking, brukar eg tida i permisjon på mentale førebuingar til fødsel og teoretisk opplæring på det som skal skje etterpå.

Og det er rart. Dess meir det no nærmar seg termin, dess mindre klar for fødsel og baby kjenner eg meg. No tenkjer eg kvar einaste kveld eg legg meg; eg er ikkje klar! Det kan ikkje skje i natt!!

For ein månad sidan var eg nemlig heilt klar på at eg håpa at babyen skulle komme før termin. Og eg grua meg ikkje til fødsel i det heile tatt. Eg gleda meg til at det skulle kome i gang og at det skulle bli over.

Kvar einaste kveld høyrer eg på eit slags mentalt arbeidsverktøy på ti minutt, som skal førebu meg på fødsel. Eg konsenterer meg dagen lang om å slappe av i kjeven (eg har ein svært anspent kjeve). Det gjer eg også rett før eg sovner.

Kvar morgon når eg vaknar, er kjeven min heilt stiv. Eg har då brukt heile natta på å spenne i kjeven. Det motsette av det eg skal gjere når kroppen min skal føde.

Eg prøver å tenkje tanker som; "kroppen din er skapt for å føde. Dette kjem til å gå bra". Men desse tankene er likevel dei som snik seg inn; "fy søren, Hanne. Det kjem til å gjere noko så innihampen vondt, og DET er det du må førebu deg på. Ikkje romantiske tankar om at kroppen din er skapt til dette. Det er bullshit! Det er ein grunn til at utruleg mange kvinner historisk sett har døydd i barsel".

Eg ser på dei små søte babykleda som ligg bretta saman i kommoden. Stellebordet som står klart. Vogna og vogga som er klar. Spor i huset som fortel meg at det snart kjem til å kome eit nytt menneske inn i husholdningen vår. Det er då panikken tek meg:

Herregud, Hanne. Du veit ingenting om babyar! Du klarte ikkje ein gong sette saman barnevogna. Skifte bleie har du vel aldri gjort? Korleis i alle dagar skal du klare dette? Du som er så glad i søvn? Du som er så utruleg glad i å drikke vin? No blir det minimalt med alt. Det blir alt anna enn kos; berre hardt arbeid!

Desse destruktive tankane er likevel ingenting samanligna med den absurde kjensla av at det faktisk er ein baby som driv og beveger seg inni meg. Eg kan ikkje forstå at dei bevegelsene eg kjenner kvar einaste dag, faktisk er ein baby. Rasjonelle tanker fortel meg at det faktisk er ein baby (det har tre ultralyder sagt meg, og alle dei tre kan vel faktisk ikkje ha lurt meg?). Kjenslene mine fortel meg at aldri i verda om eg og Trond har klart å lage ein baby.


Eg har lese eit hefte om amming frå Helsedirektoratet. Eg har markert viktige ting med tusj og små lappar. Akkurat som eg skulle vore student, eller eg skulle lese eit politisk dokument.

Fødebagen er pakka for lengst.

Eg har lese om fødsel til eg blir grøn i hovudet. Eg veit alt om fødselens tre faser - på det teoretiske plan.

Vi har "alt" vi treng til babyen.

Eg har skrive fødselsbrev.

Eg har vore på eitt av sjukehusa i fylka for å få omvisning og høyre om praksis på fødeavdelinga. Eg har deretter bestemt meg for at eg ønskjer å føde på det andre sjukehuset.

Eg øver meg på pusting og avspenning kvar einaste dag.

Og eg veit at det er ein veldig stor fordel om babyen kjem før eller rett etter termin, sidan festivalen til kjærasten min startar ti dagar etterpå, og då bør han vere på Beitostølen. Ikkje halde meg i handa mens eg skjeller han ut.

Eg blir ikkje meir klar enn eg er no. Eg er utkvilt og så utlært som ein kan bli før fødsel og "alt" er på plass.

Likevel blir kjeven meir og meir anspent for kvar einaste dag som går. Og eg tenkjer stadig oftare; "gi meg ein dag til!". Eg føler meg nemlig ikkje klar for korkje fødsel eller baby. Til og med vin kan eg vente med nokre veker ekstra.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…