Gå til hovedinnhold

Slapp av i kjeven - livet i permisjon, del 2

I tillegg til å bruke tid på avslapping, rydding, vasking og baking, brukar eg tida i permisjon på mentale førebuingar til fødsel og teoretisk opplæring på det som skal skje etterpå.

Og det er rart. Dess meir det no nærmar seg termin, dess mindre klar for fødsel og baby kjenner eg meg. No tenkjer eg kvar einaste kveld eg legg meg; eg er ikkje klar! Det kan ikkje skje i natt!!

For ein månad sidan var eg nemlig heilt klar på at eg håpa at babyen skulle komme før termin. Og eg grua meg ikkje til fødsel i det heile tatt. Eg gleda meg til at det skulle kome i gang og at det skulle bli over.

Kvar einaste kveld høyrer eg på eit slags mentalt arbeidsverktøy på ti minutt, som skal førebu meg på fødsel. Eg konsenterer meg dagen lang om å slappe av i kjeven (eg har ein svært anspent kjeve). Det gjer eg også rett før eg sovner.

Kvar morgon når eg vaknar, er kjeven min heilt stiv. Eg har då brukt heile natta på å spenne i kjeven. Det motsette av det eg skal gjere når kroppen min skal føde.

Eg prøver å tenkje tanker som; "kroppen din er skapt for å føde. Dette kjem til å gå bra". Men desse tankene er likevel dei som snik seg inn; "fy søren, Hanne. Det kjem til å gjere noko så innihampen vondt, og DET er det du må førebu deg på. Ikkje romantiske tankar om at kroppen din er skapt til dette. Det er bullshit! Det er ein grunn til at utruleg mange kvinner historisk sett har døydd i barsel".

Eg ser på dei små søte babykleda som ligg bretta saman i kommoden. Stellebordet som står klart. Vogna og vogga som er klar. Spor i huset som fortel meg at det snart kjem til å kome eit nytt menneske inn i husholdningen vår. Det er då panikken tek meg:

Herregud, Hanne. Du veit ingenting om babyar! Du klarte ikkje ein gong sette saman barnevogna. Skifte bleie har du vel aldri gjort? Korleis i alle dagar skal du klare dette? Du som er så glad i søvn? Du som er så utruleg glad i å drikke vin? No blir det minimalt med alt. Det blir alt anna enn kos; berre hardt arbeid!

Desse destruktive tankane er likevel ingenting samanligna med den absurde kjensla av at det faktisk er ein baby som driv og beveger seg inni meg. Eg kan ikkje forstå at dei bevegelsene eg kjenner kvar einaste dag, faktisk er ein baby. Rasjonelle tanker fortel meg at det faktisk er ein baby (det har tre ultralyder sagt meg, og alle dei tre kan vel faktisk ikkje ha lurt meg?). Kjenslene mine fortel meg at aldri i verda om eg og Trond har klart å lage ein baby.


Eg har lese eit hefte om amming frå Helsedirektoratet. Eg har markert viktige ting med tusj og små lappar. Akkurat som eg skulle vore student, eller eg skulle lese eit politisk dokument.

Fødebagen er pakka for lengst.

Eg har lese om fødsel til eg blir grøn i hovudet. Eg veit alt om fødselens tre faser - på det teoretiske plan.

Vi har "alt" vi treng til babyen.

Eg har skrive fødselsbrev.

Eg har vore på eitt av sjukehusa i fylka for å få omvisning og høyre om praksis på fødeavdelinga. Eg har deretter bestemt meg for at eg ønskjer å føde på det andre sjukehuset.

Eg øver meg på pusting og avspenning kvar einaste dag.

Og eg veit at det er ein veldig stor fordel om babyen kjem før eller rett etter termin, sidan festivalen til kjærasten min startar ti dagar etterpå, og då bør han vere på Beitostølen. Ikkje halde meg i handa mens eg skjeller han ut.

Eg blir ikkje meir klar enn eg er no. Eg er utkvilt og så utlært som ein kan bli før fødsel og "alt" er på plass.

Likevel blir kjeven meir og meir anspent for kvar einaste dag som går. Og eg tenkjer stadig oftare; "gi meg ein dag til!". Eg føler meg nemlig ikkje klar for korkje fødsel eller baby. Til og med vin kan eg vente med nokre veker ekstra.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…