Gå til hovedinnhold

Endeleg ikkje-gravid!

Som så mange andre opplever eg at dei fyrste vekene med baby gjer at du må prioritere hardt. Det vil si at eg har prioritert dusj, søvn, kaffi og mat dei periodene babyene ikkje heng fast i puppen min. Og tru meg; han heng fast i puppen min halve døgnet; både i vaken og sovande tilstand.

Men så fann eg plutseleg ut at eg kan jo blogge frå mobilen mens han heng fast i puppen min. Og til dykk som no vil hevde  at eg heller burde sjå på baby framfor å sjå i mobilen; min baby har augo att, han bryr seg ikkje. Han er ein livsnyter og vil nyte livet framfor å nyte samspel med mine augo. 

Samspel har vi derimot når baby skrik av full hals på stellebordet. For meg kom det som eit sjokk at ikkje alle babyer elsker å bli bada, stelt og skifta på, og smiler, smatter og lagar søte lyder på stellebordet. Vel - min baby blir nok aldri nokon lano-unge. 

Eg skal kome med eigne bloggposter om fødsel og andre babyrelaterte ting seinare. Eg skal også presentere det vesle vidunderet Sigmund for dykk. 

På tur heim med babyen - frå trygge Gjøvik sjukehus. Tru det eller ei; vi klarar oss faktisk ganske bra heime. 

No skal eg berre konstatere nokre ting som er svært mykje betre med å ha ungen utanfor framfor inni magen:

1.  Smaken av kaffi
Eg drakk kaffi under svangerskapet, men ikkje spesielt mykje før eg vart kvalm. Det smakte ikkje bra, og eg drakk det mest for å vakne kvar morgon. Men no! Kaffi smaker fantastisk! Og eg kan drikke så mykje eg vil! Jippi. 

2. Vektnedgangen
Ti kilo ned på ei veke. Aldri opplevd makan eg. Og kvar gong babyen høgg tak i puppen og skaper intens smerte, tenkjer eg; det er tross alt meir behagelig enn å jogge! 

3. Å ligge på ryggen og ligge på magen
Eg må ikkje lenger berre ligge på venstre side. Eg får puste uansett korleis eg ligg! 

4. Eg har lyst til å ete sunt
Den enorme trangen etter is er borte. Også den enorme trangen til vannmelon. Ikkje at eg har kjempelyst til å knaske gulrot heile dagen no heller, men eg føler jo absolutt at det er meir fristande. Fordi eg ser eit håp om å bli tynn. Og fordi eg vil babyen skal ha det sunt. 

5. Latterkrampene
Herregud som eg har skratta den fyrste veka etter at Sigmund kom til verda. Av det raraste. Og eg klarar jo ikkje stoppe. Finn Bjelke si bok "pappa for første gang" har fått meg til å hikste så babyen omtrent har hoppa av brystet mitt. TV-bilete av Åge Aleksandersen for tjue år sidan fekk Trond til å vurdere psykiatrisk behandling. Men kjære vene så moro då!  

Og så var det denne cavaen då, lurer de kanskje på? Ja jøss, seier eg. Eg gler meg framleis til babyen sovner fredfullt på kvelden, eg er utkvilt og ønskjer å prioritere cava framfor søvn. 

Endeleg roleg baby i bæresjal. Tok ei stund før eg fekk det til, men no; to frie hender! 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…