Gå til hovedinnhold

Frå studier av bebi til student med bebi

Eg har sikkert tatt meg vatn over hovudet (att), men eg var, før bebien kom, noko redd eg skulle kjede meg i permisjon. Eg var også redd for å bli dum og lat (eg har anlegg for latskap). Eg bestemte meg difor for at eg skulle bruke permisjonen til å ta opp att engelskstudia mine.

No lurer eg mest på kva i alle dagar eg tenkte på då eg meldte meg på, og eg korleis i alle dagar skal eg få til dette. Å ha (1 stk) bebi er ein fulltidsjobb, og fritid er det minimalt av.

Når eg får nokre minutt å nyte at bebien søv (og då ikkje på brystet mitt), Trond passar på han, eller bebien finn ut at han har lyst til å ha åleinetid og berre stirre i lufta utan å kreve oppmerksemd (svært sjeldan), brukar eg tida på desse tinga: dusje, drikke kaffi, stirre i lufta, skrive blogg  eller ligge rett ut på treningsmatta mens eg tenkjer at eg burde trent bekkenbotnen.

No må eg ta meg saman og bruke desse stundene til å studere engelsk grammatikk. Eller engelsk kulturkunnskap. Korleis i alle dagar skal eg klare det? Med bebi og med ein hjerne som er mest mottakeleg for tema som amming, bæsjing og raping. Hadde eg tatt eksamen i amming og bæsj, hadde eg bankers klart ein A. Engelsk er eg meir usikker på om hjernen min er mottakeleg for.

Slik løyser eg førebels kombinasjonen bebi og studier. Studere ved kjøkkenbenken med bebi på brystet. Bebi likar ikkje at eg sitter når han er i bæresjal. Står eg er det meir akseptabelt, og eg kan ta nokre sexy moves med hoftene om han blir uroleg. Då roar han seg. Tre ting på ein gong; ta vare på bebien, eg får studert og attpåtil får eg forbrent ekstra kaloriar. (og til bebipolitiet: bebien tittar ut på mi høgre side, så han fekk puste)

Eg starta på vidareutdanning i engelsk hausten 2013. Det er eitt av dei artigaste studia eg har gått på. Eg følte det var relevant, interessant og svært utfordrande. Eg kunne bruke det eg lærte i undervisninga. Eg vart ein betre engelsklærar. Eg følte meg smartare og eg følte eg utvikla meg sjølv.

Oktober 2013 måtte eg slutte. Etter å ha vore student berre nokre månader. Slik går det når ein får seg ny jobb og må omstille seg frå ein dag til ein annan.

Ein vakker dag skal eg jobbe som lærar att, trur eg. Eg veit ikkje når det blir, men eg veit at eg då vil undervise i engelsk. Eg har ingen studiepoeng i engelsk, og det må eg skaffe meg for å kunne undervise i faget (og for ordens skuld; skulle berre mangle at det ikkje er krav om det).

Eg skal difor prøve å skaffe meg 30 studiepoeng i engelsk det neste året. For å få til dette, skal eg vende attende til der ein gong var student i min ungdom. Nemlig Trondheim og NTNU. Det vil si; det er fjernstudium, så eg treng ikkje reise til Trondheim for å studere. Vi kan bruke dette internettet, skjønner de.

Og å bruke dette internettet er krevjande for ei dame på 35. Når eg allereie no tykkjer det tekniske rundt studiet er komplisert, verkar dette lovande. Eg har skrive ned alle brukarnamn og sider eg må inn på, på eit ark. Eg føler meg som ho gamle dama som prøver å lære seg teknologien for studentar i år 2016. Det er godt eg slepp å møte dei andre studentane, slik at eg unngår å bli ho med dei rare kleda som dei unge studentane må forbarme seg over.

No har eg, etter mykje stønning og forbanning, klart å kople meg på både e-postar og innsida og funne nettsida for studiet, som då blir viktig framover sidan dette, som sagt, er eit fjernstudium. I morgon startar studiane, og som den flittige student eg er, har eg tjuvstarta litt. Berre litt.

På nettsida ligg ein plan for kva vi må gjennom veke for veke, og det er til og med oppgåver eg skal gjere. Både obligatoriske og ikkje-obligatoriske. Så spørs det om den indre motivasjonen min er stor nok til at eg gjer også det som ikkje er obligatorisk. Det viktige her blir å henge på frå starten av - og ikkje falle for fristelsen til å vente med alt til dagen før innleveringane (kjent taktikk eg brukte sist eg var student ved NTNU).

Veit de? Eg har aldri følt meg meir motivert for eit studium i heile mitt liv. Og eg trur at livet med bebi gjer at ein disponerer tida mykje betre enn før. I staden for å sjå på Desperate Housewives sundagsmorgon, når bebien er i godt humør, må eg rett og slett praktisere engelsk på ein litt meir konstruktiv måte. Og det skal vi jammen klare. Eg og bebien min.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein