Gå til hovedinnhold

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebier må ha lue når vi skal ut (for å forklare hylande unge kvifor eg må gjere dette som han hatar)
- Mammaen din skal berre bestille ein koppholder frå internettet, skjønner du, så ver litt tålmodig
- Du skal få mat skjønner du - Mamman din må berre på do ein liten tur
- Mammaen din skal berre ta ein dusj. Men det er så moro å ligge her på golvet litt
- Men duuuuu, lille venn. Mammaen din går jo aldri frå deg. Eg kjem alltid tilbake
- Mammen din syns også tran smaker pyton, men sjå her; eg tek ei skje og smiler som berre det etterpå
- Skal mammaen din synge ein sang kanskje?
- Mammaen din må berre inn for å hente smokken skjønner du, så skal vi gå tur.
- Ååååååå - mammaen din er så glad i deg!

Eg trur de skjønner greia. Frykteleg irriterande for alle menneske i heile verda - inkludert meg sjølv.

Men trur de dette er nok? Å neida, du.

Eg har også begynt å omtale Trond i tredjeperson:
- Skal vi gå å sjå kva Pappaen din driv med?
- Dette er favorittartisten til pappen din, så ikkje skrik, lille venn. Vi er snart heime, så skal du få mat (typisk biltur)
- Du likner så på pappaen din, skjønner du
- Pappaen din er så flink til å mekke bil. Når du blir større skal de mekke bil saman
- Sjå kor fint rom pappaen din har lagd til deg?

Det vil si; kompliment til Trond blir ikkje lenger gitt direkte frå meg, men via Sigmund i tredjepersonsform. Så det heiter ikkje lenger: "Grr, så sexy du er i dag, kjære!", men det blir: "Pappaen din er så kjekk, bebien min!" sagt med bebistemme.

Det er ikkje rart at folk går frå kvarandre etter at det kjem ungar. Det er eit under at så mange held i lag!

Gitt at då fleire blir som meg etter å ha fått bebi. Eg håper nemlig dette er universelt og at det ikkje berre er meg som automatisk er blitt verdas mest irriterande menneske etter at Sigmund kom til verda. 

I så fall er det ikkje rart at mødre søkjer andre mødre som vener. Det er jo ingen, som er ved sine fulle fem, som vil tilbringe tid med oss. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…