Hanne Blåfjelldal

Engasjement – straum på!

2012-01-21T15:00:00.005+01:00

Det er laurdag ettermiddag og det er ei av desse helgene. Ei av desse helgene der eg veit eg har frist til i morgon klokka 14 til å levere mitt bidrag til spalta Blåmåndag i Dagsavisen. Hjernen min er heilt blank, og eg anar verkeleg ikkje kva eg skal skrive om.

Slik har det vore ofte, men eg kjem som oftast i mål. Nok eit teikn på at eg jobbar best under press. Det er liksom ikkje aktuelt å skrive til Dagsavisen: ”På grunn av akutt mangel på engasjement, har eg dessverre ikkje klart å finne på noko å skrive til dykk. Eg håper de har noko anna de kan fylle den manglande plassen på side 3 med”.

Eg prøver å leite etter nokre aktuelle saker å skrive om ved å surfe i nettavisene.

Hovudoppslaget på vg-nett er at bilistane må passe seg for glatte vegar. Det blir ganske fort utelukka som aktuelt tema å skrive om. Elles står det om at maraton kan skade hjartet. For oss som aldri har tenkt til å springe maraton i livet vårt kunne kanskje det vore noko å engasjere seg i. Eg føler likevel at å vere moralpoliti og åtvare folk til å springe langt ikkje passar for meg.

Eg føler heller ikkje at nyheitene om Idol-Jenny, Aune Sand eller Tone Damli Aaberge er Dagsavisen-stoff. Det står også mykje om dei amerikanske primærvala. Ei heller føler eg at det er eit tema eg er ekspert på, så eg utelukkar også det ganske raskt. Dessutan heier eg på Barack Obama, så eg føler at eg eigentleg ikkje bryr meg så mykje om kven som blir republikanaranes kandidat.

Konklusjonen var at det ikkje var noko på vg-nett som inspirerte meg til å skrive noko som helst.

Vi prøver dagbladet.no. Også der er hovudoppslaget været. At det kan kome 30cm snø på Austlandet i løpet av dagen. Det er jo fint. Vi har mykje snø og mykje vær her i Vågå, så det er jo eit tema eg begynner å bli ekspert på. Dagsavisen-stoff? Neppe!

Andre sakar er om ein spiker inne i eit hovud. Ein unge som hadde fødselsvekt som ein brusboks. Ingrid Aleksandra fyller år. Og ikkje minst; den litt artige saken om to jenter som lenka seg fast med handjern til ei seng og mista nøkkelen.

Det er også nokre sakar som kunne nærma seg interesse for eit smart innlegg i Dagsavisen. Det eine er om ein treåring som må forlate landet innan tre veker. Det andre er om nokre som ønskjer auka boligskatt. Også har vi denne demonstrasjonen utanfor Stortinget denne veka, der oppmuntrande få faktisk dukka opp.

Konklusjonen er at dagbladet.no ikkje inspirerte meg til noko som helst, og ikkje klarte å vekke engasjementet mitt. Eg vel difor å gå til noko som går for å vere ei litt smartare avis. Eg går til aftenposten.no

Hovudoppslaget der er om Janne Kristiansen og at ho er eit menneske ho også. Det er jo fint tenkjer eg, men eg føler at dette mennesket og dette mennesket sine handlingar er så utdebattert at det ikkje er aktuelt for meg å skrive om.

Den mest leste saka på aftenposten.no er: ”sparket fordi hun jobbet i lunsjen”. Det er såpass interessant at eg må klikke på saka. USA sjølvsagt. Og ikkje noko som passar til Dagsavisen. Elles er det eit oppslag om at ungar har 500 leker kvar. Det kjenner eg engasjerer litt. Og at det kunne vore noko å skrive om. Men eg følte at eg skreiv om forbrukarsamfunn og hysteri i mitt førre innlegg, og tenkjer at eg bør prøve å variere litt.

Eit anna oppslag som kunne vore aktuelt er at soldatar står for eit seksuelt overgrep kvar sjuande time. Det er sjokkerande. Dessverre føler eg at dette er noko eg har for lite kunnskap om. Eg kan seie det er forferdeleg, men kva gjer vi for å stoppe slikt? Eg veit ikkje. Elles er det ein sak om at overgrepsmottak ikkje rapporterer ofra sine skader fullt ut. Det kunne vore noko som vekka engasjement, men også denne saken føler eg at kanskje andre er meir egna til å debattere.

Aftenposten klarte heller ikkje vekke engasjementet mitt. Eg går difor til mitt siste håp. Dagsavisen.no. Den smartaste av dei smarte avisene. Som ikkje skriv om tabloide ting, men intellektuelle ting. Så intellektuelle at eg aldri kjem meg gjennom heile avisa.

Erik Solheim meiner at tru er stadig viktigare i utviklinga av samfunnet. Umiddelbar reaksjon: Boring! Elles står det om Gingrich som er på frammarsj i USA. Dette er eg så lite oppdatert på at eg ikkje ein gong veit korleis eg uttaler namnet hans.

Eg gjev opp. Eg konkluderer med at eg ikkje bryr meg om noko som helst i verda.

Før eg finn ut at eg kan gå til dei nære tinga. Lokalvisene. Eg prøver gd.no. Leiarstrid i Rødt. Who cares? Namnet Gudbrandsdalsost skal bli juridisk beskytta. Så fint då. Småbygder kan tape på vegutbygging. Overraskar meg heller ikkje, men ikkje noko eg føler eg har lyst til å skrive om.

Vi vender heim til oppvekststad. Vi prøver avisa-valdres.no. Ski, ski og atter ski. Neppe spalte-stoff.

Eg går ut. Eg hentar posten. Fyrstesida av papirutgåva til Dagavisen er det eg føler kan vekke litt engasjement. Der står det at årets spelemann langer ut mot kvardagsrasisme. Det er eit tema som engasjerer! Det vil eg skrive om. Trur eg!

Men skal eg røpe kva det er som vekker engasjementet mitt mest i dag? Grand Prix!! Og det er ikkje på grunn av Plumbo eller spelemannsprisutdeling. Men fordi eg har vore stor fan av heile dette fantastiske grand prix-sirkuset sidan eg var lita jente. Og i dag startar det på nytt. Eg er frå meg av begeistring, og skal sitje klistra framom tv'en i kveld. Dei neste laurdagane kjem eg til å grine, juble, bli sint, bli begeistra. Og eg kjem til å skrive mykje om det på bloggen min.

Men kjem eg til å skrive om det i Dagsavisen måndag? Neppe! For eg også likar å framstå smart. Og ikkje som ein av desse overflatiske folk flest som diggar både Grand Prix og Hotel Cæsar.

(Oppdatering klokka 1705: Fann nettopp ut at ho som syng min favorittlåt i årets MGP også spelar i Hotel Cæsar! Tilfeldig?? Neppe!)

Godt nytt år til vener og kjende

2012-01-03T17:47:00.011+01:00

Vener og kjende!

Det er 2012, og i omnen står min eigenkomponerte ratatouille og godgjer seg. På butikken i dag handla eg berre grønsaker, slik at til og med kassadama på ko-operativen måtte kommentere; ”Så sunn du er då”.

Vel..eg tenkjer det er ein betre kommentar enn den førre kommentaren eg fekk frå tilsette i butikkar, nemleg frå Pål Polsjef her i Vågå som sa: ”Du..eg tenkjer vi skal ta inn ein ny type cava. Du har kanskje eit forslag på kva vi kan ta inn du?”.

Då veit du at du drikk for mykje.

Er eg blitt vaksen?
Eg er nok i ferd med å bli vaksen, sidan året er i gang med sunn mat og eit knallhardt treningsregime. Men lat oss seie det slik; det er lenge sidan eg opplevde at buksene stramma slik som dei gjer no. Utan at eg forstår kor det kjem frå – for det lenge sidan eg har vore så fysisk aktiv som no (øh..innbillar meg det sjølv i alle fall). Vel; eg er redd det er alderen. Dessverre. Eg føler meg som eg er i tjueåra slik psykisk, men fysisk har kroppen min funne ut at han må spare på feittet til dårlege tider.

Eg hadde forresten planlagt treningsøkt i dag, men det måtte eg avstå frå i dag sidan eg måtte sette av tid til å skrive denne mailen. Eg er vel redd for at eg utover året kjem til å bli enno meir fantasifull i mine gode unnskyldningar for kvifor eg ikkje kan trene. Fluktmanøvre var eit ord eg lærte for slikt – av ein klok lærar på vidaregåande.

Til nye mottakarar av denne e-posten: Du les no den vanlege nyttårseposten frå unge Blåfjelldal der eg oppsummerar året som har gått, kva som har skjedd i den store verda, i mi vesle verd og om eg har oppnådd målsettingane og draumane mine for 2011. Eg sett meg også nokre nye målsettingar for 2012, og ikkje minst våger eg å drøyme litt for det nye året. Nytt for året er at eg legg inn lenkar til bloggen min der eg har skrive om alt som har skjedd i 2011. Eg vil også krydre med nokre bilete.

Enno i Vågå
Kor er eg hen i verda no? Eg er enno i Vågå. Eg har enno same jobb som sist. Eg er prosjektleiar for eit skule- og samfunnsutviklingsprosjekt i Vågå, der vi no er over i hovudprosjektet. Eg er mellombels tilsett, men har nett no skrive ny kontrakt for 2012. Det vil seie at eg er inne i mitt tredje år i jobben. Og sidan eg enno er her, betyr vel det at folk må vere slik passe nøgd med den jobben eg gjer.
Bilete viser eitt av mange høgdepunkt i jobben min i år. Tur med elevane på ein isbre.

Og JA; Eg er dritlei spørsmålet: ”Kor lenge blir du i Vågå då?”. Eg vil tippe omtrent alle som mottek denne e-posten har spurt meg om dette, og du skal vere glad eg ikkje har slått deg i hovudet med noko hardt i staden for å svare høfleg. Å spørje meg om kor lenge eg blir i Vågå er omtrent like dumt som å spørje: ”Kor lenge skal du leve då?”, eller: ”Skal du ha denne jobben resten av livet” eller ”Kor mange ungar skal du ha då?”. Det er vel ingen som veit kor lenge dei blir ein plass, for guds skuld. I alle fall gjer ikkje eg det. Så ver snill; ikkje spør. Eg veit sjølvsagt ikkje kor lenge eg blir her. Like lite som eg veit når eg kjem til å døy.

Nær døden-oppleving
Apropos døy. For under ein månad sidan trudde eg at eg skulle døy. Slik på skikkeleg. Det var både rart og skremmande. Eg hadde gått rundt og surra i høghelte sko heile arbeidsdagen. Dette var 19.desember, og etter jobb skulle eg ut for å ete julemat med kollegaer. Det er då eg kjenner at eg har ein stein eller noko i skoen. Eg tenkjer; dette får eg leve med. Eg går attende på kontoret, bytter sko og går heim att før eg skal til Lalm for å få med meg juleavslutninga der. Då eg kjem heim tek eg av meg gode vintersko. Det er då eg kjenner det; eg klarar knapt å gå på høgre sko. Jaja, tenkjer eg; det går vel over. Så sett eg meg i sofaen for å slappe av litt. Då kjenner eg at eg er heilt nummen i høgre hand. Og i foten. Så begynner det å gå rundt, og eg tenkjer; kva i alle dagar.

Det er då eg hugsar ei veninne av meg fortalte ei historie om ein person som hadde fått eit glasskår i foten; det hadde gått inn i blodomløpet og gått heilt til hjernen og forårsaka slag. Difor hadde denne veninna mi respekt for glasskår. Eg begynner sjølvsagt å tenkje; herregud; tenk om det er det som skjer med meg no.

Eg får fullstendig panikk. Men tenkjer; kva gjer eg no? Eg kan jo ikkje ringe 113 liksom…

Eg bestemmer meg for å reise til Lalm. Tek med meg kamera og reiser. Tenkjer det er betre å vere der det er folk enn heilt åleine om eg skulle dette saman. Men tenkjer også at det blir litt flaut om eg plutseleg dett saman med mange tidlegare elevar til stades.

I bilen på veg til Lalm begynner eg å kjenne at eg er i ferd med å bli lam i høgre side på andletet. Det kriblar og eg begynner å kjenne det både i armen og i andletet. Eg er pissredd, vurderer å stoppe bilen og ringe nokon; men tenkjer; herregud, Hanne. Ta deg saman!

Eg kjem fram til Lalm. Er dritnervøs når eg skal parkere, så nervøs at eg kjem bort i tuta og tuter i veg slik at folk skvett til alle kantar.

Eg går ut, eg går inn på samfunnshuset, tenkjer eg må ta meg saman, prøver å vere blid og sett meg heilt fremst med kameraet mitt. Men meg sjølv er eg ikkje. I periodar går det heilt fint, men kjensla av å miste kjensle i høgre side kjem attende med jamne mellomrom. Det kjennast som eg ikkje er til stades, men ser på meg sjølv utanfor.

Eg begynner etter kvart å slappe av, men dette var verkeleg ei rar oppleving. Og eg føler meg ikkje riktig bra. Bileta eg tek blir så som så.

Eg kjem meg heim att etter framsyninga, og tenkjer; har eg ikkje døydd enno, så overlever eg nok. Det er sikkert ikkje eit glasskår som kjem til å gå opp i hjernen min.

Men då eg legg meg den natta er eg riktig bekymra for at eg aldri skal vakne opp att. Og lurer på kor lang tid det kjem til å gå før eg blir etterlyst.

Vel..eg lever. Men det var rart. Var kjensla eit resultat av fantasien min? Eller var det eit angstanfall eg fekk? Eg er eigentleg mest redd for at det skal vere noko psykisk, men det har ikkje rabla for meg enno, så vi får tru det går bra.

Dette skjedde elles i 2011
Vel..bortsett frå at eg haldt på å døy, så vil eg hugse 2011 som året då følgjande skjedde i mitt liv:

- Eg debuterte som lærar på barneskulen
- Eg var på Taylor Swift-konsert
- Eg fekk beskjed frå Cecilie om at eg og Bettina skulle vere hennar forlovarar (halleluja!)
- Eg lagde liste over 50 ting eg skal gjere før eg skal døy (og har klart å oppnå tre av dei)
- Eg besøkte ein oljeplattform
- Eg vart vald inn i Sentralstyret i Framstegpartiet. Og tv2 skreiv eg var ein bygdetulling på høge heler.
- Eg vart 30 år
- Eg begynte å gå på ski att, etter at det er minst ti år sidan sist
- Eg var deltakar under det store fjelleventyret på Beitostølen. I den greina som heiter noko så flott som: ”Fjellgeita”.

I den store verda var det mykje som skjedde i 2011, og 2011 er eit år vi kjem til å hugse for resten av våre liv. 2011 kjem fyrst og fremst til å bli hugsa for 22.juli. Eg var i Oslo 22.juli og dagane etterpå, og det var ei spesiell kjensle. Eg gjekk også i rosetog i Vågå. Eg skreiv om dette på bloggen min, og brukte desse orda til å skildre kva eg følte:

Dei siste dagane har ein vore innom dei fleste av kjenslene som finst i eit menneske. Avmakt, oppgitthet, sinne, kjærleik, glede og stoltheit

Elles var 2011 det året då mange leiarar i verda gjekk av med døden. Mange store personlegdomar døyde også i 2011.

Eg vil spesielt minnast NRK-mannen Erling Lægreid. Eg møtte han i debatt om nynorsk berre nokre dagar før han døyde. Han var i fin form, sarkastisk, frekk, ærleg og fantastisk kjapp i replikken. Han var ein stor mann som har gjort mykje for nynorsken. Han er ein av dei personane eg vil hugse frå 2011.

Alt blir liksom så lite og ubetydeleg i 2011. Det var ikkje eit godt år. Likevel vil eg prøve å hugse dei gode tinga. Samhaldet, respekten, demokratiideala. Og korleis Noreg og våre leiarar viser seg når det står på som verst. Det er godt å tenkje på.

Vel…på tide å bli navlebeskuande att.

Målsettingane for 2011
Eg sette meg nokre målsettingar for 2011. Det er på tide å sjå på om eg klarte å oppnå dei.

1. Bli friluftsmenneske (ikkje slik skikkeleg gærning altså, men vere meir ute i naturen, lære meg litt førstehjelp, kart og kompass og bruke ski og sko litt meir. Eg meiner; du kan ikkje bu oppi høgget her og ikkje bruke naturen. Det er ein skam!)

Eg er blitt meir friluftsmenneske. Eg er ikkje blitt slik skikkeleg gærning, og kan vel heller ikkje påstå eg er ein kløppar på korkje førstehjelp, kompass eller kart. MEN; eg har brukt ski og sko litt meir.

Også er eg blitt litt gærning då. I alle fall følte eg meg som ein halvgærning då eg fann ut at skulle gå på ski på juleftan. Heime i Bagn klokka 11, 24.desember fann eg ut at eg skulle gå på langrenn. Eg finn ut at eg skal prøve ut Åsemyra skianlegg. Dette er lysløypa i Sør-Aurdal, og i dei 15 åra eg budde i Bagn brukte eg aldri dette anlegget. Køyrte berre forbi. I ein alder av 30 år og på tur til å bli skikkeleg gærning finn eg ut at eg skal bruke det.

Eg reiser opp. Spenner på meg ski og er klar med iPod’en min og Swix-jakka. Eg finn løypa, og du kan gå både mot venstre og høgre. All fornuft seier jo at ein då tek til høgre og held seg i høgre spor. Eg er også sikker på at vanleg skiskikk er at du tek til høgre.

Eg er i godt humor og er klar med eit smil. Eg møter ein person fyrst. Som gryntar til meg. Så eit par til, som dreg eit forsiktig smil. Eg blir ikkje passert av folk, men berre møter folk. Eg går til høgre og dei går til venstre.

Alle saman gjev meg denne kjensla: ”You don’t belong here!”. Eg har ikkje følt meg meir utilpass sidan eg gjekk på Grey Hound i San Francisco og alle stira på meg som kom inn med Chanel-veske og Dior-solbriller.

Eg bør jo ta hintet. Desse superspreke folka i proft treningsklede og utstyr, som truleg bur i skiløypa. Altså; alle dei som er så gærne at dei går på ski på julekvelden. Alle dei går mot meg i løypa. Då bør du snu og gjere som dei gjer. Eg gjer ikkje det.

Ikkje før eg møter ein fyr som faktisk smiler (det var få smil før det). Han fortel meg: ”Du går feil veg”. Eg blir nesten litt hissig; ER det liksom nokon rett og feil veg i skiløypene no? Hallo?!; kva har skjedd med verda??

Men eg snur. Og føler meg med eitt meir heime. Ikkje blir eg passert av nokon heller. Dei fleste hadde vel gått heim for å feire julekveld.

Vel. Det vart med den eine gongen til Åsemyra skianlegg. Og det var mest fordi eg mest fekk kjensla av at dette var eit privat anlegg, for dei spreke og dei få som ikkje smiler og seier hei når dei møter folk, men som heller ser stygt på deg fordi du anten går feil veg eller ikkje har teknikken i orden.

For meg er friluft å nyte fri luft – ikkje hesepese forbi folk utan å smile. Ein skal smile og ha det fint ute i naturen. Her i Vågå ser eg no mest etter skiløyper der det ikkje er så mange folk. Eg blir i dårleg humør av å møte alle desse treningsgærningane som berre hesebleser forbi, sure og proffe og som trener til Birken. Då er det betre å vere heilt åleine på sundagstur, mens eg syng av full hals: ”Optimist; eg veit det går bra til sist”. Så ja; eg er blitt litt meir friluftsmenneske.

2. Bli Noregs beste lærar (som eit skritt i retning å lage Noregs beste skule)

Eg er nok ikkje Noregs beste lærar enno. Håvard Tjora er nok både litt flinkare (og penare) enn meg enno. Men eg kjem meg. Eg kom meg veldig i løpet av dei fem månadane eg var lærar. Og ikkje minst fekk eg nokre aha-opplevingar; som til dømes at ein faktisk blir glad i alle elevane sine. Også merka eg at eg faktisk bryr meg om folk. Eg har kjensler. Eg bryr meg om korleis desse små fantastiske menneska har det. Dette er kanskje sjølvsagt for mange. For meg var det ikkje det – nokre år i politikken kan faktisk øydelegge deg og gjere deg litt for kynisk.

3. Skrive ferdig romanen min

Eg har ikkje skrive ferdig romanen min. Men eg er på veg. Eg har skrive over hundre sider, og med dette tempoet er eg ferdig om ein fire-fem år tenkjer eg. Og det er jo betre enn ingenting.

4. Måle meir

Tja..eg har nok ikkje måla meir. Men eg har måla så mykje at eg fekk gjett bort eit måleri i julegåve til Mamma. Og niesa mi på snart fem år hadde gjeve denne kommentaren då ho høyrte at det var eg som hadde måla det: ”Då ho var stor eller liten?”. Til stor latter frå Mamma, som har fortalt denne historia minst ti gonger i jula (neidå; det blir ikkje slitsamt etter femte gongen). Så tydeligvis har ikkje kunsten min slått an i eigen familie. Men ein blir jo aldri profet i eige land..eller noko slikt.

5. Lære meg spansk (denne sommaren blir det, så sant økonomien tillet det, spanskkurs i Panama)

Målsetting IKKJE oppnådd. Men; heng saman med at ønskje om økonomi ikkje gjekk i orden. Kjem attende til det nedanfor.

6. Reise meir i verda (og då samanliknar eg med 2010 der dei få turane gjekk til Gran Canaria, Brussel, Budapest og Hurghada).

Joda…eg har nå fått reist litt i Noreg. Eg har vore i Bodø og på Frøya. Også var eg på harrytur til Charlottenberg rett før jul.

Også har eg vore to turar til Tyskland.

Men eg innrømmer det; målsetting ikkje oppnådd.

7. Bli flinkare til å rose folk

Eg trur eg er blitt flinkare til dette. Eg er ganske sikker faktisk på at eg er blitt flinkare til dette. Har nok litt med at eg vart lærar og fant ut at eg eigentleg var ganske snill. Når du finn ut slik så blir du blidare, meir energisk og kan gje meir av deg sjølv. Noko som har ført meg til den konklusjon at det er lærar eg skal bli.

8. Lære meg å spele eit instrument (vi pratar ikkje fele her, men xylofon eller noko slikt)

Huff. Huff. Og atter huff. Det verste er at eg underviste 7.klasse i musikk i fem månadar. Rapporten frå ungdomsskulen no er at stakkars elevane heilt øydelagt, og dei vil no setje strengare krav til fagkompetanse til lærarar som underviser i musikk.

9. Bli meir tålmodig

Eg vil vel ikkje påstå eg er kjempetålmodig, men eg trur eg er bittelitt meir tålmodig etter nokre månadar som lærarar. Kanskje. Eg er enno ei kruttønne, som nok tolererer litt for lite av andre menneske. Eller for å sitere Tante Sofie, i Egner-året 2012; ”Viss alle andre var som meg, så ville alt bli bra”. Eller kanskje ikkje…eg trur kanskje at hadde eg møtt ein person som meg sjølv ville eg klikka i vinkel. Men det blir dessverre ein uprøvd hypotese.

10. Besøke Oslo meir

Eg har vore meir i Oslo. Heng saman med nytt verv som gjev meg ein Oslo-tur om lag ein gong i månaden. Underbart! UNDERBART!

Ønskja for 2011
Også var det ønskja mine for 2011 då..har dei gått i oppfylling tru?

1. At baksmellen på skatten ikkje skal bli så stor som eg fryktar.

Om ønskje ikkje gjekk i oppfylling, så kan ein i alle fall seie at eg kan stole på intuisjonen min. Etter å ha fornekta sanninga i mange veker gjennom å ikkje gå inn på nettet for å sjekke skatteoppgjeret, dukka det til slutt opp i posten. Eg let fyrst brevet ligge i postkassa nokre dagar. Så sneik det seg med inn gjennom reklame og ei avis. Då ”mista” eg brevet under sofaen. Der låg det fint. Heilt til eg såg på ei episode av luksusfellen på Tv3 og fann ut at ikkje ville identifisere meg med dei på tv’en. Det svartna for augo mine då eg opna brevet. Det var så vondt så vondt. Eg vurderte alle moglegheiter. Eg søkte til og med etter sommarjobb. Baksmellen var femsifra, og er betalt no. Men det førte nok til at eg ikkje fekk reist så mykje i verda som eg ønskja. Samt at eg auka skattetrekket med tusen kroner per månad. Vi får tru det hjelp på i dette året. Dette vil eg aldri oppleve att!

2. At eg skal få seld leiligheten min i Oslo for meir enn kva eg kjøpte han for (dumme Hanne kjøper når prisane er på topp og til og med i ein av desse utskjelte burettslaga med skyhøg fellesgjeld).

Eg fekk takst på leiligheta. Eg erkjente at eg ikkje ville bli rik på å selje han. Eg eig han enno. Og vil neppe klare å kvitte meg med han. Litt fordi eg er glad i han, men mest fordi eg er glad i Oslo.

3. At eg kan slå meg til ro og berre verre nøgd, som normale folk – og slutte å drøyme om andre tider, andre stader og så vidare.

Jadajada. Så var det liksom det med å setje seg litt realistiske ønskjer då. Men eg er jo ein drøymar. Og veit eigentleg ikkje om eg vil gje slepp på draumane mine.

4. At min kjære søster, Ida, kjem seg velberga gjennom svangerskapet, at ho får ein velskapt unge og at alt ordnar seg for ho og at ho blir lukkeleg. Det er ingen som fortener det meir enn ho (så får eg håpe ho bærer over min til tider manglande empati og trong til å vere ærleg når eg seier ting som at eg tykkjer det er dritekkelt å ha ultralydbilete som profilbilete på facebook (og ja, eg meiner det, men det er berre min meining, og ingenting å bry seg med)).

Lille Eiril er kome til verden, og ho er så søt så søt. Kjempesøt og kjempeblid!

5. Unngå ulykker (etter eg begynte å køyre så mykje bil, og etter eg køyrte på ein elg, er eg plutseleg blitt så redd for å døy. Som eg liksom har noko å leve for….makan!!)

Eg har unngått ulykker, men eg har jo hatt ein nær døden-oppleving. Jada..eg veit det er eg som overdramatiserer, men det var slik eg følte det, og kjensler skal ein ikkje kimse av.

6. Fortsatt gode vener og lykkeleg liv i Vågå.

Eg er lykkeleg. Hadde eg ikkje vore lykkeleg hadde eg gjort noko med livet mitt.

7. Mot, kraft og tolmod til å dra prosjektet i Vågå i land, og drahjelp frå alle aktørane i Vågå.

JA!! Det er drage i land. Samrøystes vedteken i Kommunestyret 8.februar. Vedteke å setje i gang med eit femårig utviklingsarbeid. Og vi har fått nesten to millionar i eksterne midlar til prosjektet dette året. Og det er satt av midlar i budsjettet her til neste år. Og dette trur eg verkeleg på. Og etter kvart fleire og fleire i Vågå også. Det er moro!

8. Å vere gift og ha ungar før eg fyller 30 år.

….
9. Nei då, eg kødda. Eg ønskjer meg eit heidundrande 30-årslag 27.mai 2011. Det skal bli årets fest!!

Årets fest vart det vel ikkje. Men det var koseleg. Heile Bagns-gjengen i Vågå. Eg fekk Nespresso-maskin i gåve. Det auka livskvaliteten min mane prosent. Og albumet! Takk for albumet! Med bilete og ord frå mangeårig venskap. Alle i heile verda burde hatt eit slikt album! Takk til fantastiske veninner heime i Bagn. Glad i dykk alle saman!! 

Så er det på tide å sjå framover att då…kva ønskjer eg at 2012 skal bringe, og kva skal eg setje som mål for eige liv?

Målsettingar for 2012
Her er mine målsettingar for 2012:

1. Kome inn att i svindyr rosa drømmekjole (størrelse 36). Det blir vanskeleg. Så vanskeleg det nok blir, men eg skal klare det.

2. Bli ein betre fotograf

3. Gå Besseggen

4. Skrive ferdig boka mi

5. Klare å springe 10 km

6. Bli vegetarianar att (ja; eg slutta då eg kom til Vågå fordi eg følte det vart for vanskeleg å forsvare, men eg var lukkelegare, sunnare og tynnare som vegetarianar, så no er det back to happiness).

7. Spare opp ein buffer som tilsvarar ei månadsløn

8. Gå på kurs og lære noko nyttig

9. Bli kjend med nokre nye folk

10. Reise meir i verda

Ønskjer for 2012
Mine mål er sjølvsagt mine ønskjer også, men tillat meg å drøyme litt for det nye året. Og no skal eg drøyme skikkeleg:

1. Vinne masse pengar slik at eg kan ta meg eit friår og reise jorda rundt.
2. Reise til LA til sommaren, treffe ein hot amerikanar og så flytte til USA for å leve lukkeleg i alle mine dagar
3. Bli ferdig med boka mi og vere nøgd med resultatet
4. At familie og vener held seg friske og lykkelege gjennom året
5. At eg unngår ulykker, sjukdom og glaskår i foten
6. Et eg held på motivasjonen i jobben eg har no og at eg i løpet av året når målsettinga mi; gjere meg sjølv overflødig.

Endeleg snart slutt
Eg trur dette held. Eg trur dette held i massevis. Og eg trur det no er på tide å avslutte. Eg burde avslutta for lengst.

Eg skal i år att avslutte med nokre sitat. I år vil mailen bli avslutta med nokre sitat frå min beste leseoppleving i 2011; nemleg Anna Karenina.

Eg håper eg i 2012 kan leve etter denne regelen:
Jeg vil ikkje bevise noe som helst, jeg vil rett og slett leve, ikke volde andre enn meg selv vondt

Eg håper ikkje livet mitt vil følast slik ut i 2012:
Hele denne dagen hadde hun en følelse av at hun spilte på teatret saman med skuespillere som var bedre enn henne, og at hennes dårlige spill ødela det hele.

Også må vi alltid hugse dette (noko inspirert av konferanse om fysisk aktivitet i dag, og ikkje minst auka fokus på fysisk aktivitet i skuleprosjektet det neste året):
Jeg trenger fysisk aktivitet, elles blir min karakter helt fordervet

Med ønskje om eit godt liv for dykk alle i 2012

Hanne. :)

Glad i meg sjølv er eg også enno. OG glad i mitt eige selskap.

Test av skianlegget Åsemyra; You don't belong here, girl!

2012-01-02T20:36:00.003+01:00

Heime i Bagn klokka 11, 24.desember fann eg ut at eg skulle gå på langrenn. Eg finn ut at eg skal prøve ut Åsemyra skianlegg. Dette er lysløypa i Sør-Aurdal, og i dei 15 åra eg budde i Bagn brukte eg aldri dette anlegget. Køyrte berre forbi. I ein alder av 30 år og på tur til å bli skikkeleg gærning finn eg ut at eg skal bruke det.

Eg reiser opp. Spenner på meg ski og er klar med iPod’en min og Swix-jakka. Eg finn løypa, og du kan gå både mot venstre og høgre. All fornuft seier jo at ein då tek til høgre og held seg i høgre spor. Eg er også sikker på at vanleg skiskikk er at du tek til høgre.

Eg er i godt humør og er klar med eit smil. Eg møter ein person fyrst. Som gryntar til meg. Så eit par til, som dreg eit forsiktig smil. Eg blir ikkje passert av folk, men berre møter folk. Eg går til høgre og dei går til venstre.

Alle saman gjev meg denne kjensla: ”You don’t belong here!”. Eg har ikkje følt meg meir utilpass sidan eg gjekk på Grey Hound i San Francisco og alle stira på meg, som kom inn med Chanel-veske og Dior-solbriller.

Eg bør jo ta hintet. Desse superspreke folka i proft treningsklede og utstyr, som truleg bur i skiløypa. Altså; alle dei som er så gærne at dei går på ski på julekvelden. Alle dei går mot meg i løypa. Då bør du snu og gjere som dei gjer. Eg gjer ikkje det.

Ikkje før eg møter ein fyr som faktisk smiler (det var få smil før det). Han fortel meg: ”Du går feil veg”. Eg blir nesten litt hissig; ER det liksom nokon rett og feil veg i skiløypene no? Hallo?!; kva har skjedd med verda??

Men eg snur. Og føler meg med eitt meir heime. Ikkje blir eg passert av nokon heller. Dei fleste hadde vel gått heim for å feire julekveld.

Vel. Det vart med den eine gongen til Åsemyra skianlegg. Litt på grunn av uværet som gjorde løypene om til is, men også fordi eg mest fekk kjensla av at dette var eit privat anlegg, for dei spreke og dei få, heller enn for dei mange. Som ikkje smiler og seier hei når dei møter folk, men som heller ser stygt på deg fordi du anten går feil veg eller ikkje har teknikken i orden.

Jul med glede

2011-12-19T10:05:00.000+01:00

Ute er det snø, åtte minusgrader og eg sitt i eit varmt hus og grublar over kva jula handlar om for meg.

Om berre nokre dagar skal eg heim til familien min i Valdres for å feire jul. Eg er heldig. Eg har inntekt, bustad, bil og eg har menneske rundt meg som er glad i meg.

Eg har hatt ein trygg oppvekst, men eg vart aldri skjemt bort med overdådige adventskalendrar og dyre julegåver. Det er eg glad for no, men ikkje då.

Eg hadde to søsken eg måtte dele adventskalender med. Vi fekk ikkje pakke kvar dag, men kvar tredje dag. Eg hugsar enno kor fælt det var då eg fekk spørsmål på skulen om kva eg fekk i adventskalenderen, og måtte svare at eg fekk ingenting.

Dette er tjue år sidan. Eg tør ikkje tenkje på korleis ein liten jente eller gut må ha det i skulekvardagen i 2011 viss du ikkje er av dei heldige som har adventskalender. Eller viss du berre får ei gåve på julekvelden, og det ikkje er noko fancy som Ipad, playstation eller nye merkeklede.

For mange ungar er den verste skuledagen fyrste skuledag etter sommarferien når alle skal fortelje kva dei har gjort i sommar. For den som ikkje har hatt lengre ferietur enn ein tur til bestemor eller ein tur på eit gratismuseum, er slike ting smertefulle fordi det byggjer opp under ei kjensle av at familien din er mindreverdig.

Sosiale skilnader er spesielt synleg i ei tid som jula, og kjem ikkje minst til uttrykk i skulekvardagen. Som lærarar får vi ikkje sørgja for at alle ungane får like mykje heime frå, men kan prøve å oppmuntre til nestekjærleik og likeverd – uansett kva for merke det er på kleda dine.

Skulen skal vere ei motvekt mot ungdomskultur, men eg trur det er like viktig at vi alle blir flinkare til å danne ei motvekt mot det jula fort kan sjå ut til å handle om; gåver, overflod og feit mat.

Jula for meg handlar ikkje om korkje smør, limousinar eller enorme adventskalendarar. Jula for meg handlar fyrst og fremst om varme. Fyr på peisen og varme mellom menneske – som motvekt til temperaturen ute, og til ein kvardag der eg ikkje alltid er like flink til å vise at eg sett pris på dei rundt meg.

Eg vil få ønskje alle ei riktig god jul, og oppfordre alle til å gjere noko fint for ein person de ikkje hadde tenkt til å gjere noko for. Då trur eg mange kan gå ei litt finare jul i møte – med eller utan iPad under juletreet.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 19.desember.

La meg ta deg med til byen min.

2011-12-02T09:17:00.004+01:00

Det verste med å flytte til Vågå var å flytte frå Oslo. Det vil seie; ikkje med ein gong (då var eg både lei av jobb, livet mitt, meg sjølv og alt som var rundt meg), men saknet har vorte større og større for kvar dag som har gått.

For et par månader siden skulle eg byte leiebuar i kåken min i Oslo, og det å ha åleinetid i leiligheten min var smertefullt. Eg vurderte nesten å seie til ny leiebuar at ho fekk finne seg ein annan plass å bu. For dette er min heim og min by!

Oslo er min by. Det er favorittbyen min i heile verda, og det smerter i hjartet mitt i blant når eg tenkjer på at eg ikkje bur i byen min. Eg bur jo i Vågå. Vågå er fint altså, men Vågå blir aldri Oslo.

Kafeane, skikkeleg sushi, treningsstudio (hihi), alle folka. Alle rare folka. Alle dei herlege fantastiske frisyrane. Alle dei herlege antrekka. Alle dei freaka folka. Dei politisk korrekte. Dei grøne. Dei som ikkje støtter "slike companies". Dei snobbete gamle damene som går på kafe. Mangfaldet. Åhhh, som eg saknar mangfaldet.

Anonymitet. Som eg saknar å vere anonym. At ingen veit kven eg er. At eg kan gå på butikken og vere sur viss eg vil det. Javisst liker Hanne oppmerksemd, men jamen liker eg å vere asosial med mange folk rundt meg i blant også.

Eg elskar Oslo. No sit eg på toget på veg til byen eg elskar. Og eg gler meg.

Det blir siste gong før jul eg skal hit. Eg skal handle, eg skal drikke skikkeleg kaffi, eg skal drikke vin, eg skal stire på folk, eg skal skravle, eg skal skråle - og eg skal skåle! Og eg skal vere i lag med mine beste vener. Og som eg saknar dei. Vi skal prate drit om menn, og eg skal legge ut om korleis det er å date på bygda. Eg skal få høyre at alt er like håplaust i Oslo som det er i Vågå. For i Oslo er det fleire raringar å velje mellom.

Vi skal sladre. Vi skal vere onde. Og vi skal skratte mykje i lag.

Og ja - vi skal på harrytur til Sverige også - det passar oss nye generasjon glamour-harry bra. Vi skal reise frå Oslo og så kome attende til byen når han er på sitt vakraste. På laurdagskveld..

Ein gong skal eg kome attende til Oslo for godt. Eg veit ikkje når det skjer. Men eg er heilt overtydd om at det kjem til å skje.

Ein heilt vanleg dag som influesasjuk

2011-11-27T19:59:00.006+01:00

0348: vakne opp med ein kjeft som er omtrent limt saman av gørr. Stå opp for å pusse vekk all jævelskap og hente vatn.
0356: Attende i senga. Prøver å lese litt nettaviser på ipad'en. Sovner med armene rundt i'pad.
0624: Vaknar av at eg vrir meg. Har drømt noko så komplisert og kjedeleg at det bokstaveleg talt er eit mareritt å sove. Hugsar ikkje kva eg drøymte, men trur de handla om idiotar som hadde for stor makt i samfunnet. Må gå på badet for å pusse tennene, hente mer vatn og så sove att.
1050: Vaknar og finn ut at eg kan stå opp.
1056: Dreg meg ut av senga mens eg sutrar. Og frys. Tek på meg ullundertøy og svære ullsokkar og legg meg under eit pledd på sofaen.
1100: Svitsjer gjennom kanalane. Stopper på nyhetskanalen. Ser noko om elendigheit i verda, men tenkjer at ingen har det like ille som meg.
1110: Desperate housewives-maraton i gang på bliss.
1200: Begynner bli svolten, og har lyst på solo.
1215: Går på statoil for å kjøpe aviser, solo og potetgull. Ser meg i speilet før eg går, og det ser ut som eg har det vondast i heile verda.
1230: Attende heime totalt utslitt. 500 meter gange var som ein maraton.
1235: Svitsjer innom tv3. Heliggrisen babe.
1305: Finn fram ipad. Skjønner eg kan berre gløyme å sitje fem timar i bil i morgon for å kome meg i politisk møte. Sender mail om forfall. No tykkjer eg verkeleg synd i meg sjølv.
1415: Vaknar opp med kink i nakke. Og ipad i fanget. Heldiggrisen Babe er ferdig. Er varm og tek av meg sokkar.
1415: ser på gordon ramsey lage julemat på tv3. Et potetgull til frukost, drikk masse solo med masse sukker i.
1500: Tenkjer at eg kanskje ikkje blir kvitt hovudpina av å sjå på tv dagen lang. Les difor alle avisene. Dei sidene eg bruker lengst tid på er der tv-programmet står. Tek på meg att sokkar fordi eg frys.
1540: Svitsjar innom program om legendarisk kvinne på nrk2. Føler eg lærer noko no.. Sovnar og vaknar opp midt i skavlan. Som handlar om litt av kvart.
1700: Tv-programmet 15 år og for tjukk. Et meir potetgull, men blir kvalm.
1730: Fekk dårleg samvit av å sjå på program om fedme mens eg åt potetgull, så bytter kanal. Finn film med Jennifer Aniston på filmkanalen.
1905: Vaknar opp av rulleteksten på filmen. Svitsjer instinktivt over til dagsrevyen. Slumrar til sak om opptøyer i eit eller anna land.
1938: Slår over til reprise av God kveld Noreg. Tek av meg sokkar fordi det er for varmt.
2000: Finn ut eg skal gje BigBrother ein sjanse. Klarar det i femten minutt. Det fine er at eg ikkje lenger tykkjer synd i meg sjølv. Tek på meg att sokkar fordi det er for kaldt.
2015: Mette Marit! Blir imponert over engelsken hennar. Elles kjedeleg. Litt usikker på om eg skal ete eller sove.
2115: Filmen Ghost Town på Nrk3. Et opp siste rest av potetgullet. Angrar litt på at ikkje kjøpte to posar.
2230: Innser at eg veit korleis filmen kjem til å ende. Har ikkje tålmodighet til å sjå meir og tek med meg Jo Nesbø til sengs. Har funne ut eg skal gje han ein sjans sidan alle andre skryt slik av han.
2345: Finn meg sjølv liggande sovande og siklande på side 21 med lyset på. Skrur av lyset og håper denne natta skal bli betre enn den førre.

Bokstavkjeks og solo

2011-11-27T13:34:00.002+01:00

Når eg blir sjuk, så blir eg som ein liten unge att. Alt skal vere slik det var då eg var liten og vart pleie av Mamma. Det eineste som er problemet er at Mamma ikkje er her. Difor tykkjer eg grusomt synd i meg sjølv når det er tomt for solo, farris eller pepsimax og eg sjølv må gå på butikken for å kjøpe slikt. Det er godt bensinstasjonen ikkje ligg altfor langt unna, men eg er redd eg denne sundagen må ha verka som verdas mest fyllesjuke dame der eg kjøpte tre liter solo og ein pose sørlandschips. Usminka og ned surleppe som hang nedpå kneet.

Det eineste som duger når ein er sjuk, er solo og bokstavkjeks. Det var det eg fekk då eg var lten og det er det som funkar no. Difor er det fullstendig krise når ein går tom for bokstavkjeks på ein sundag. Sørlandschips funkar ikkje i det heile take. Og bensinstasjonene har ikkje bokstavkjeks.

Eg tykkjer grusomt synd i meg sjølv no. Det einaste fine er at kroppen sjølv kjenner at det er helg og difor kan bli sjuk. Å vere borte frå jobb er ikkje noko særleg. Dessverre er ikkje to helgedagar nok til å bli frisk. Eg må difor melde forfall til fyrste møte i komiteen min i oppland fylkeskommune i morgon. Eg likar ikkje å vere borte frå slikt, men i blant må ein berre skjønne at kroppen treng skikkeleg kvile.

Ja, det er vondt. Og eg hatar å vere sjuk. Men eg har fått sett filmane love, eat, pray (eller i annan rekkefølge) og Hangover2. Siste filmen må seiast å ha vore ein skikkeleg stor skuffelse. Eg trur ikkje eg skratta ein einaste gong. Så anten er eg frykteleg sjuk eller så var filmen verkeleg dårleg.

”La dem raute nynorsk så lenge vi slipper”

2011-11-21T10:50:00.001+01:00

Dette var overskrifta Unge Høgre hadde på ei sidemålskampanje då eg gjekk på vidaregåande.

Eg hadde nettopp meldt meg inn i Unge Høgre då eg fekk sjå denne kampanjen (med bilete av ei nøgd ku på framsida). Eg meldte meg fort ut.

Nokre år etterpå hadde eg blitt med i FpU. Eg gjekk på folkehøgskule i Troms, og ein dag fant eg ein partikollega av meg på framsida av Troms folkeblad der han hadde Helleviks gule i hendene. Tittelen på artikkelen var ”Spynorsk mordliste”. Eg har aldri vore nærare å melde meg ut av Framstegspartiet.

Eg bytta hovudmål frå nynorsk til bokmål då eg gjekk på vidaregåande. Eg har alltid vore glad i nynorsk, men som ung skuleelev tykte eg det var vanskeleg å skrive nynorsk. Stort sett alt eg las var bokmål, og då fall det seg meir naturleg å skrive på bokmål. I tillegg vart eg umotivert av å få attende nynorskstilar der det var raude strekar under annankvart ord, og der attendemeldingane handla om alt som ikkje var lov, slik som: ”Ikkje ord som byrjar på be-”.

Eg bar med meg ei haldning av at nynorsk var veldig vanskeleg, og eg har alltid hatt ein stor beundring ovanfor dei som klarer å skrive god nynorsk. Eg trudde dei var supermenneske.

For to år sidan søkte eg jobb i Vågå kommune. Vågå er ei markant nynorskkommune. Du har ikkje noko val om du skal jobbe der. Du må skrive nynorsk.

Det var tungt i starten, men eg var motivert. Eg fekk også tilbod om nynorskkurs. På dette kurset lærte eg alt det eg skulle ønskje eg lærte då eg var ung skuleelev. Enkle reglar for bøying av verb og substantiv, og at ord på nynorsk faktisk kan starte på ”be-”. ”Fjøslatin” skal ikkje vere målet, men eit språk som ligg tett inntil talemålet mitt.

Nynorskundervisninga er for dårleg i norsk skule. I tillegg trur eg vaksne folk har dårlege erfaringar frå nynorsk i skulen. Om mamma eller pappa seier at nynorsk er noko herk, då vil dette sjølvsagt smitte over på ungane. Lærarar som meiner nynorsk er vanskeleg og tungt, vil også påverke elevane.

Inntil vidare skal alle elevane i Noreg lære både nynorsk og bokmål. Då må vi som vaksenpersonar prate positivt om nynorsk og formidle ei haldning om at dette er ei flott målform som ikkje treng å vere så vanskeleg. Nynorsk blir i alle fall ikkje lettare av å kalle det spynorsk eller fjøsmål.

Publisert i spalta Blåmandag i Dagsavisen 21.november 2011.

Språkdebatten var ikkje død

2011-11-20T19:50:00.003+01:00

Tidlegare i denne veka var eg deltakar i "Valdresdebattane". Spørsmål vi skulle diskutere var mellom anna: Er det plass til to likestilte språk i Noreg i dag? Eller kostar det for mykje? Er det eit problem at 75 % av ungdommane i Valdres skiftar språk? Og kven har i så fall ansvaret?

Eg var deltakar i debatten saman med mellom anna språkforskar Arne Torp (han frå Joker-reklamene), kommentator Erling Lægreid, Elisabeth Aspaker frå Høgre og ordførar i Vang, Vidar Eltun.

Eg har alltid vore glad i nynorsk, men eg har ikkje alltid vore nynorskbrukar. Eg var også ein av dei som byta målform frå nynorsk til bokmål då eg var elev på vidaregåande skule i Valdres.

Det kan verke lettare å skrive bokmål enn nynorsk. I alle fall når du er ein halvlat 15-åring. Stort sett alt eg las var bokmål, og når du tenkjer etter kva for målform ein møter mest av rundt seg i samfunnet, kan vi ikkje seie at bokmål og nynorsk er likestilt. Når eg i tillegg opplevde at bokmålsstilane eg fekk attende frå læraren såg omtrent slik ut som då du leverte dei inn, mens nynorskstilane var fulle av raudt blekk, då var vegen kort til å be om å få byte målform.

Det var nok i hovudsak latskap som fekk meg til å byte frå nynorsk til bokmål på vidaregåande. Eg trudde du måtte vere supermenneske for å skrive nynorsk. Eg følte i alle fall eg ikkje fekk taket på det. Og attendemeldingane eg fekk frå lærarane var prega av: "Ikkje lov til ditt og ikkje lov til datt". Nynorsk var for meg eit forbodsspråk prega av reglar for kva som ikkje var lov: "Ikkje lov med ord som byrjar på be-". "Ikkje lov med ord som sluttar på -else". "Ikkje lov med genitiv-s". Og så vidare og så vidare.

Ikkje ein gong då eg studerte nordisk tidleg i tjueåra fekk eg taket på nynorsk. Nynorsken var også då eit slit å få taket på. Bokmål var enkelt.

Seinare, då eg fekk jobb som politisk rådgjevar på Stortinget, var det enkelt å fortsette med bokmål. Bokmål er jo det perfekte byråkratspråk. Einaste nynorsk eg skreiv i løpet av tre år på Stortinget, var då eg utforma eit forslag om å gjere sidemål valfritt. Men også då måtte eg søke hjelp for å få forslaget på korrekt nynorsk.

Så kom dagen då eg skulle søke jobb i Vågå kommune. Eg oppdaga fort at Vågå var ei markant nynorskkommune, og at søknaden måtte skrivast på nynorsk. Det gjekk på eit vis, men eg kan enno hugse at alle forbudsreglane svirra rundt i hovudet mitt då eg skreiv.

Seinare, då eg fekk jobb i Vågå kommune, måtte eg verkeleg ta meg saman. Men eg var motivert for å bli nynorskbrukar.

Eg bestemte meg fort for at dette måtte gjerast skikkeleg. Eg byrja difor med ein gong å bruke nynorsk privat. På bloggen, i tekstmeldingar og på facebook. Men eg skal love dykk eg strevde. "Når skal eg bruke de og når skal eg bruke dykk?". "Heiter det kommunane eller kommunene?" "Er det joggar eller jogger?".

I Vågå har dei heldigvis ei ordning med at dei gjev dei tilsette tilbod om nynorskkurs. Det fekk også eg. Og eg lærte meir på eit kurs over tre dagar enn eg trur eg lærte på 12 år i grunnopplæringa. Eg lærte at ord på nynorsk kan starte på be-. Og eg fekk den mest geniale regelen for verbbøying eg nokon gong har fått: "Er det a i går, så er det a i dag". Eg lærte også at det er lov med genitiv-s i nynorsk. Og så lærte eg at det treng ikkje vere så vanskeleg. Ver glad i språket, og skriv på ein lett måte. Det er betre enn at alt er så pinleg korrekt. For pinleg korrekt treng ikkje vere god norsk. Eg har enno språkfeil både her og der eg, men eg tenkjer at det viktigaste er at eg skriv. Og er glad i å skrive.

Eg er ein nynorskelskar. Men eg har møtt mange menneske opp i gjennom åra som det kan verke som hatar nynorsk. Og eg har ofte lurt på kor dette hatet til nynorsk kjem frå.

Som då Unge Høgre for nokre år attende hadde ei kampanje med bilete av ei ku på ei brosjyre med teksta: "La dem raute nynorsk så lenge vi slipper". Denne brosjyra fekk eg utdelt på ei yrkesmesse eg var på inne i Oslo. Unge Høgre hadde stand. Eg har berre vore så sint tre gonger før i mitt liv. Eg fekk brosjyra, såg på ho og snudde meg mot dei to Pappa-gutane kledd i dress med vannkjemma hår. Og eg skreik og skreik. Eg hugsa ikkje kva eg sa, men innimellom sa eg i alle fall: "Mø rauta ikkji". Eg tipper dei hadde det moro etter eg hadde gått derifrå. Dei sa ikkje mykje til meg, men eg er heilt sikker på at dei prata mykje om meg etterpå. Dagen etter sendte eg ein sint mail til Høgres hovudorganisasjon om at eg i alle fall ikkje ville vere medlem meir av det dustepartiet der.

Tåpelege angrep på nynorsk frå eigne partifeller er også det som har fått meg til å vere veldig nær å melde meg ut av det partiet eg er medlem av i dag.

Eg skriv meir om nynorsk og om kva som er viktig for at folk skal bli meir glad i nynorsk i Dagsavisen i morgon. Eg håper det kan bli debatt - for det er lite som engasjerer meir enn debatt om språket vårt. Det er nok fordi det er så nært knytt opp til vår identitet.

Og debatten i Valdres gjekk bra. Det var litt skummelt for meg å møte språkguruane i debatt (eg hadde dårleg sjølvkjensle og følte meg som ein rosabloggar som var invitert for å gjere debatten meir folkeleg). Og det var minst like skummelt at det blant publikum var mange tidlegare lærarar av meg. Men Avisa Valdres gav meg terningkast fem for debatten. Og sjølv om det er litt tabloid med terningkast, så er det greitt så lenge det gjekk bra for min del. :)

Høgteknologiske politikarar

2011-11-16T11:05:00.003+01:00

Det nye på Storting, i kommunestyre og i fylkesting rundt omkring i landet er at alle politikarar får utdelt kvar sin IPad. Det har også eg fått no - som fylkespolitikar i Oppland. No skriv eg mitt fyrste blogginnlegg på iPad'en min. Det går ikkje fort, men det går.

IPad'en er søt. Det er han verkeleg, Eg trur ikkje eg skal skrive ein roman med Ipad'en (eg er lei av å skrive allereie), men han er fin til å surfe på nettet med. Så gjenstår det å sjå om han er så genial til å lese sakspapirene som folk skal ha de til. Eg har ikkje fått heilt dreisen på PDF Expert enno, men eg begynner å få dreisen på Facebook.

Men eg skal innrømme det er ein veg å gå for ein person som har ein mobiltelefon det ikkje ein gong går å sende og motta MMS med.

Det eg uansett gler meg mest til er å slippe tunge konvoluttar frå Oppland fylkeskommune som dumper ned i postkassa med jamne mellomrom. Så får de heller vere at dette verktøyet vil kreve mykje trening og tolmod,

Eit skikkeleg surrehuggu

2011-11-13T20:01:00.003+01:00

Sliten og trøtt kom eg heim frå Bayern på fredagskveld. Eg hadde sett for meg ei helg på sofaen der eg skulle vere minst mogleg sosial.

Eg logger meg inn på facebook - der ser eg ei voldsom meldingsutveksling av veninner om gåver og styr til eit 30-årslag eg var sikker på var neste helg. Det går sakte, men sikkert opp for meg at selskapet ikkje er neste helg, men i morgon. Og eg finn ut eg må pakke for å reise til Valdres allereie neste morgon. Og kofferten må vere klar til å reise vidare til Oslo på måndag - og til Gjøvik tysdag (fyrst sentralstyremøte, så Fylkesting).

Eg må lage meg ein plan. Og det må vere ein plan som gjer at eg får unna det arbeidet eg hadde tenkt til å gjere før måndag, samstundens som eg ikkje må slite meg ut. Eg bestemmer meg allereie før klokka er 11 laurdagsformiddag at planen er å køyre sjølv til selskapet på kvelden (slik at eg kjem meg heim når eg vil), og unngå alkohol (tru meg - det skjer ikkje ofte; eg elskar god vin!).

Veel...det gjekk overraskande bra. Bortsett frå: Tre gonger måtte eg svare på spørsmål om "kor lenge blir du eigentleg i Vågå, då?". For ikkje å prate om at eg nokre gonger gonger fekk kommentarer ala: "Liv i Vågå om dagen, du..." eller "Kva trur du eigentleg om det som skjer i Vågå?" - gjerne med følgje av ein eller annan tåpeleg kommentar som gjer at eg får lyst til å vri nakken om på folk. Det er då du skulle ønskje du anten var så full at du gjer blaffen i kva folk seier, eller at du er så full at du gjev folk beskjed akkurat kva du meiner om dei og spørsmåla dei stiller meg. Eg held ut til halv to forresten. Og det er overraskande lenge til meg å vere. Edru eller med promille.

Eg var glad då eg i dag vakna opp (nesten) utkvilt av barnehyl. Og så vart det fjelltur i kulden der eg lot jobb vere jobb, og der eg (nesten) klarte å kople skikkeleg av nokre timer. Takk til familie og fantastisk niese for det.

I morgon skal eg til Oslo i sentralstyremøte. Så attende til Gjøvik for Fylkesting der vi skal bruke ein heil dag på Ipad-opplæring og gruppemøter. På tysdagskveld skal eg ein svipptur til Fagernes for å vere med i ein debatt om nynorsk og språk. Så attende til Gjøvik for Fylkesting neste dag. Du reknar liksom ikkje med at alt av ting skal skje samstundes når du takkar ja til ting - men på ein annan måte er det kanskje like greitt at det gjer så. Sjølv om eg føler eg korkje har kontroll på hjernen, argumentasjonen eller sakspapira (takk takk takk for Ipad)

Eg trur i alle fall at eg skal klare å kome meg ut av dette med føtene på jorda. Om ikkje anna så sørgja mitt surrehuggu for at eg fekk ein heil dag ekstra saman med familien min der eg kunne slappe heilt av. Og det er jo noko berre det...

Bygdetulling på veg ut i verda

2011-11-05T13:17:00.005+01:00

Eg veit ikkje kva det skuldast, men eg er altfor sjeldan på tur ut i verda. Hovudgrunnen til dette er nok latskap, kombinert med at eg konstant er blakk. No skal eg ikkje klage altså, det finst folk på bygda som er mykje sjeldnare ute i verda enn det eg er.

Det som er fint er at det er mogleg å få EU-midlar til å få oss bygdetullingane ut i verda, og slik opne opp våre augo for at det finst ei verd der utanfor. Og EU-midlar har vi altså fått (no er ikkje det slik som berre kjem dumpande inn på kontoen din - ein må faktisk gjere ein innsats for å få dei, men det har vi altså gjort).

I morgon reiser eg, tre lærarar i Vågå og to frå Norsk Fjellmuseum i Lom til Bad Tölz i Bayern i Tyskland. I saman med regionen Bad Tölz, ei skule i Königsdorf og noko som heiter "Youth training center" skal vi dele og utvikle praktiske undervisningsmetoder knytt til natur. Dette er mykje innanfor den tradisjonen vi kallar uteskule i Noreg. Uteskule er altså undervisning utanfor klasserommet - gjerne knytt til nærmiljøet. Våre metoder skal då spesielt knytast opp mot den kunnskap dei sit med på Norsk fjellmuseum og i Klimapark 2469. Prosjektet skal vare i to år, og skal munne ut i ei handbok med idear til metodar som lærarar skal bruke.

Folk som kjenner meg veit jo at eg ikkje akkurat er ei friluftsjente. Eg er vel meir ei innandørsjente enn ei utandørsjente. Men eg må berre seie at eg har komme meg etter at eg flytta til Vågå. Då eg jobba som lærar i fjor, så lagde vi til og med i stand ei heil veke med uteskule. Og det var overraskande moro. Og gav meirsmak. Og ein treng ikkje vere heilproff for å ta i bruk uteskule som metode. Det gjeld berre å ta utgangspunkt i kva ein kan, kva som er rundt oss og så tenkje gjennom korleis dette kan brukast for at elevane skal oppnå kompetansemåla i Kunnskapsløftet.

Eg skal uansett innrømme at det i kofferten min er fleire kjolar enn Bergans-klede. Eg klarar liksom ikkje få meg til å reise på tur utan å ha med minst ein kjole til kvar dag. Sjølv om eg sjølvsagt er redd eg ikkje kjem til å få brukt alt eg har take med meg. Men då har eg i alle fall moglegheiten.

Då eg hadde uteskule med elevane var det ein av elevane som oppgitt spurte meg: "Skal du ha på gullsko når vi skal ha uteskule?". "Ja, sa eg - det er jo joggesko. Det er uteskule-skoa mine". Uansett, eg tenkjer det er viktig å behalde stilen uansett om ein er ute eller inne. Det er mitt mantra i livet. Anten eg er i Vågå eller i Bad Tölz.

Kor lenge skal du bli i Vågå?

2011-10-31T19:17:00.003+01:00

Det går ikkje ei einaste veke utan at eg får ein eller annan variant av spørsmålet: "Kor lenge skal du eigentleg bli i Vågå?". Andre variantar av spørsmålet er: "Har du tenkt til å bli i Vågå, enn?", "Kor lenge har du eigentleg jobb i Vågå?" og "Skal du bli i Vågå enn?". Eg er drittlei. Møkklei er eg av å svare på dette spørsmålet. Eg er så lei at det er mogleg eg slår den neste som spør veldig hardt i hovudet (og ja, eg har slått folk før).

Det eg saknar mest med å bu i Oslo, er at eg aldri fekk spørsmålet "Kor lenge skal du bu i Oslo?". Det var ikkje ein einaste person som spurte meg om dette i dei over tre åra eg budde der.

No, når eg bur her, så føler eg at eg kvar einaste veke må stå skulerett å forsvare at eg har vald å busette meg oppe her. Eg må i tillegg tydeligvis vite kva eg har tenkt å gjere dei neste ti åra av livet mitt.

Dessuten tykkjer eg det er urettferdig. Så urettferdig. Fordi eg er ugift, barnlaus, innflyttar og jente, så må eg heile tida vere førebudd på å få spørsmålet om kor lenge eg skal bu i Vågå. Og eg må vere klar med smilefjes og dette svaret kvar einaste gong: "Eg veit ikkje kva eg gjer om tre år. For alt eg veit, så kan eg vere død". Det bruker å stoppe kjeften på folk.

Men til alle dykk som har lyst til å spørje. Eg skal oppsummere her:

1. Eg har ingen umiddelbare planar om å flytte frå Vågå. Eg trivst her.
2. Får eg eit jobbtilbod eg ikkje kan seie nei til, så er eg open for å flytte
3. Viss eg vinn pengar i Lotto, så kjem eg til å reise jorda rundt
4. Eg har tenkt til å bli lærar når eg blir stor
5. Ja, eg trivst i jobben min, men målet til ein prosjektleiar vil alltid vere å gjere jobben sin overflødig (ergo skal eg ikkje vere i same jobb for alltid)
6. Eg har ikkje seld leiligheten min i Oslo, og ja, det er ein grunn til det
7. Nei - det er ikkje slik at "vi må finne ein mann til deg, slik at du blir her". Det er ikkje så enkelt
8. GRRRR!!
9. Eg er ein rastlaus sjel
10. Eg er glad i Vågå og glad i folka her, men det betyr ikkje at eg er heilt sikker på at det er her eg skal bygge og bu

Så får de tolke desse svara akkurat som de vil!! Eg håper de forstår poenget mitt.

Vegen vidare

2011-10-24T15:46:00.000+02:00

Det er ingen som er meir kritiske ovanfor Framstegspartiet enn Framstegspartiet sjølv.

I helga har vi i vårt landsstyre evaluert valkampen, diskutert situasjonen Framstegspartiet står i, og begynt å diskutere strategien vår framover. Det er ingen enkel jobb vi har framfor oss.

Vi gjorde eit dårleg val. Og tida etter valet har heller ikkje vore lett – med fallande oppslutnad på meiningsmålingane og nye skandalar vi har mått hanskast med.

Tidlegare veljarar rapporterer om eit parti som verkar både famlande når vi skal takle vanskelege organisatoriske sakar, og famlande når det gjeld politikk. Folk seier dei ikkje veit kva Framstegspartiet står for lengre, og at dei ikkje har tru på at vi skal klare å styre landet.

«Den viktigste grunnen er oss selv. Det er vi som har ansvaret når det går dårlig». Det sa Siv Jensen i helga. Det trur eg vi alle er einige i, og vi er no klare for å endre det ved oss sjølve som ikkje appellerer til veljarane.

Eg meldte meg inn i Framstegspartiet fordi eg har ei grunnleggjande tru på at enkeltmennesket er i stand til å ta vare på seg sjølv. Eg ønskjer lågare skattar og avgifter og eg ønskjer mindre offentlege inngrep.

Skal folk få behalde meir av inntektene sine, betyr dette sjølvsagt at vi må ha ein mindre offentleg sektor. Dette må vi våge å seie.

Vi må våge å seie at vi ønskjer at det offentlege skal ha færre oppgåver, og ikkje fleire. Dette er vanskeleg i ei tid der politikarar overbyr kvarandre i gode formål dei vil gje pengar til.

Vi må vere tydelegare enn vi har vore det siste året. Vi må klare å gje folk svar på dei utfordringane folk har i kvardagen, og vi må prate til folk. Vi må formidle at politikken vår heng saman. Det folk oppfattar no, er eit parti som seier ja til alt, og då blir Frp eit for utrygt val for folk.

Vi skal tørre der andre tiar, og vi skal stille spørsmål ved dei systema vi har i Noreg i dag. Vi skal vise ein grunnleggjande tru på enkeltmennesket, og prate meir om folk enn om system. Fordi vi har meir tru på folk flest enn det vi har på systema.

Problemet i dag er ikkje løysingane våre eller politikken vår, men retorikken vår. I dag har nok nemleg mange ei oppfatning av at Frp-arar og Frp skapar fleire problem enn det vi klarar å løyse. Det er dette vi må søke å endre i tida framover.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 24.oktober.

Ingen er meir kritiske ovanfor FrP enn FrP sjølv

2011-10-23T19:55:00.003+02:00

Eg sitt no på toget den lange vegen attende til Vågå etter å ha vore på både sentralstyremøte og landsstyremøte i helga. Der har vi evaluert valet og diskutert strategi framover. I tillegg har vi vedteken nye etiske og organisatoriske retningsliner.

Vi har gjort eit dårleg val - og vi har heller ikkje vore i medvind etter valet. Du treng ikkje vere professor for å skjønne at vi må endre oss. Folk har
mista tilliten til oss, og trur ikkje vi er dei rette til å løyse dei problema dei har i kvardagen. Ei heller har folk tillit til at vi kan klare å styre landet. Vi oppfattast ikkje som eit trygt val. Det er heller ikkje "kult" å stemme Frp (nokon vil sikkert påstå det aldri har vore kult å stemme Frp, men no er det meir ukult enn nokon gong).

Så kva har vi gjort gale? Det har vi forsøkt å svare på i helga. Og lat oss seie det slik; det er ingen som er meir kritiske mot FrP enn FrP sjølv. Det viste vi også rett før helga då vårt eige utval la fram rapporten sin om handteringa av Birkedal-saken og forslag til nye etiske retningsliner. "Brutalt ærleg" var ord som vart brukt om den rapporten.

Brutalt ærlege har vi også vore i helga. Og det har vore nyttig. Skal vi kome oss vidare må vi vite kva vi har gjort gale i fortida.

Tusen takk for alle innspel eg har fått på førespurnaden min om å få attendemeldingar på kva FrP har gjort gale. Eg har fått innspel her på bloggen, på facebook og på mail. Innspela eg har fått på kva Frp gjer feil grupperer seg inn i tre:

1. Vi må slutte å framstille oss som offer
2. Vi må slutte "å måle fanden på veggen" i form av å skulde mykje på islam. Vi kan ikkje setje likheitstrekk mellom religion og kultur, og vi må ikkje verke livande redde for at norsk kultur skal bli øydelagt
3. Manglande tillit til våre lokale kandidatar

Dette er innspel eg har take med i debatten, så tusen takk for alle som har vore til hjelp for meg.

No startar arbeidet med å lage strategi for tida framover. Det blir ein tøff jobb. Eg gler meg. Mine synspunkt på dette, kan du lese meir om i Dagsavisen i morgon også.

Også må eg berre seie at eg trur det var særs fornuftig av Frp å velje inn ein slik person som meg i Sentralstyret. Eg merkar i alle fall at eg ser veldig annleis på organisasjonskultur, politikken vår og korleis partiet framstår, no når eg bur i Vågå. Då eg hadde politikk som jobb og hobby, og var i FrP-miljø stort sett heile tida, evna eg nok ikkje å sjå partiet på ein så objektiv måte som eg gjer no.

Men det er innihampen langt mellom Vågå og Oslo - har enno ikkje komen til Lillehammer og det blir nesten midnatt før eg er attende. Og slike vanlege folk som meg har ein vanleg jobb som ventar i morgon tidleg klokka 08:00.

Mistar snart kontrollen...

2011-10-19T21:08:00.005+02:00

Eg er fullstendig i ferd med å miste kontrollen. På passord og sakspapir. Det var i ferd med å utvikle seg til eit komplett mareritt ein gong i løpet av dei to siste dagane - når eg var i mitt fyrste Fylkesting i perioda 2011-2015. Då fekk eg enno ei ny e-post-adresse og enno ein ny konto til reiserekningssystem. Eg hadde sakspapir både her og der - i ørten ulike bunker. Og ein haug med ARK med koder, epostkontoinformasjon og anna greier eg måtte vite.

Til sentralstyre- og landsstyremøte no i helga har eg ørten dokument på papir og nokon elektronisk. Eg har mista oversikt for lenge sidan.

No har eg tre plassar eg må sørgje for å få utbetalt tapt arbeidsforteneste frå. Så no må eg halde oversikt over at eg får etterbetalt all lønna eg blir trekt frå Vågå kommune frå dei plassane eg har tillits- og folkevalde verv (og tru meg; eg må halde oversikt og passe på at feil ikkje blir gjort (for det blir nemleg gjort feil) - for elles kjem eg til å bli ein fattiglus). Også må eg lage reiserekningar eg må sende ørten plassar. Og det er FIRE ulike system!!

Eg har privat epost, arbeidsepost, oppland.org-epost og frp-epost. Og altså fire ulike plassar eg lagar reiserekningar til. Med ULIKE kilometergodtgjersle og ulike måtar å rekne ut diett på.

Eg har ikkje ein gong begynt å telle kor mange koder og passord eg må halde styr på.

Eg har hatt eit stort behov for å samle saman alt dette i ein haug og kaste det inn i veggen. Mens eg skrik høgt: DET ER IKKJE DIFOR EG ER SAMFUNNSENGASJERT!!! Eg er i ferd med å klikke. Og eg trur eg kjem til å gjere det ein vakker dag. Det er ikkje synd på meg altså. Eg er berre ein kontrollfreak, og er no i ferd med å føle eg mistar kontrollen. Det følast ikkje godt.

Og kanskje - berre kanskje - har eg for fyrste gong i mitt liv take på meg altfor mykje. Tenktenktenk kor godt eg eigentleg hadde det i det drøye året som vanleg tilsett i Vågå kommune der eg ikkje hadde eit einaste tillitsverv. Det var eigentleg fint. Også er det eigentleg ei god kjensle å kjede seg. Gud, som eg saknar å kjede meg!

Å ja...beklager, beklager at eg har vore elendig til å blogge og elendig til å svare på innlegg på bloggen min. Fyrst av alt; alle innspel eg har fått om kva som gjekk gale for FrP og kvifor vi fekk eit dårleg valresult, er blitt lese. Dei blir også take med til evalueringa av valet vi skal ha på sentralstyremøte og landsstyremøte no i helga. Og for det andre; eg skal svare på alle kommentarar eg har fått frå dykk. Eg håper eg skal få gjort det på togturen frå Otta til Oslo i morgon.

PS: Eg håper at iPad'en vi får utdelt på neste fylkestingssamling skal hjelpe til med å lage eit system for meg. Det hadde vore litt fint, tenkjer eg.

Gratulerer, du er no ein sentral tillitsvald i FrP!

2011-09-26T18:25:00.000+02:00

Det sa eg til meg sjølv med ein smule sarkasme då eg i mai vart vald inn i FrP sitt sentralstyre.

I løpet av det siste året har to sentralstyremedlemmar i FrP sagt frå seg sine verv, og det kan verke som om skandalane i vårt parti aldri tek slutt.

Prisen ein må betale for å ha sentrale verv i eit parti, er at feil vi gjer kan få så mykje større konsekvensar som ”sentral tillitsvald i FrP” enn dei ville gjort elles.

Før eg takka ja til å gå inn i FrP sitt sentralstyre måtte eg tenkje gjennom om eg har gjort ting som ikkje tåler å bli slått opp på fyrstesida i ei riksdekkande avis. Spørsmål eg stilte meg var: Har eg betalingsmerknader? Kan det hende at folk har lite flatterande fyllebilete av meg?

Eg måtte også tenke gjennom konsekvensar av framtidige handlingar. Eg hugsar eg tenkte gjennom eit hypotetisk tilfelle om å bli take i promillekontroll ein morgon etter at eg hadde drukke litt for mykje vin kvelden før. Som ”Vanlege Hanne” ville heilt sikkert innbyggjarane her i området dømt meg nord og ned.

Som medlem av sentralstyret i FrP vil eg i tillegg fått overskrifter som dette på kjøpet: ”Sentral tillitsvald i FrP fyllekøyrte langs veg full av ungar”. Då hadde eg ikkje berre vore kjend i Vågå som ho som køyrte i fylla, men heile Noreg ville for all framtid hugsa meg som ”ho derre FrP’aren som er litt hard på flaska”. Då ville eg i tillegg til fengselsstraff blitt straffa gjennom heile resten av mitt liv.

Vi skal sjølvsagt ikkje bryte lover. Men i blant kan det skje at du gjer det. Alle kan gjere dumme ting. Nokre dumme ting er lettare å tilgje enn andre. Det kan også skje at ein urettmessig kan bli skulda for å ha brote ein lov.

Media fråtsar i detaljar, og folk står klare for å dømme. Spesielt kan ein sjå dette i dei nye sosiale media. Folk dømmer før nokon i det heile take er dømt og før fakta er kome på bordet. Og mykje av det som blir sagt er både vondskapsfullt og spekulativt.

Som medmenneske må vi hugse på at også dei som er kjende politikarar er menneske som skal prøve å leve eit så normalt liv som mogleg. Vi må også hugse på demokratiske prinsipp om at folk er uskuldige inntil det motsette er bevist. Plutseleg kan det vere du eller meg som står der med kamera opp i ansiktet fordi vi har dumma oss skikkeleg ut.

Publisert i spalta Blåmandag i Dagsavisen, 26.september 2011

Kva gjekk gale med FrP?

2011-09-19T17:48:00.003+02:00

Valet er no overstått. For FrP sin del kan vi vel trygt konkludere med at valet gjekk ganske dårleg. Attendegang i dei aller fleste kommunar, færre ordførarar og ei oppfatning blant innbyggjarane om eit parti som ikkje fungerer og som ikkje har tru på at vi skal klare å styre landet.

Enkelte plasser går det sjølvsagt bra. Det er ofte der vi har botnsolide ordførar som blir lønna for den gode jobben dei gjer. Austevoll er eit døme på dette. Hadsel er ein annan kommune der vi gjekk mykje fram.

Likevel kan vi seie det så klart som at valet gjekk dårleg. Og det er ingen tvil om at ting må endrast og at ting må bli gjort annleis i framtida. Vi MÅ lære av dei feila vi gjorde no (men då treng vi kunnskap om kva vi gjorde feil, og det er ikkje alltid like lett å sette ord på).

Eg har mine klare meiningar om kva som bør bli gjort annleis. Det har eg tenkt til å ha med meg i diskusjonane vi skal ha i Sentralstyret og Landsstyret utover hausten.

MEN, mine tankar er ikkje nok, og eg treng din hjelp. Eg ferdast i miljø der det ikkje er mange FrParar eller potensielle veljarar, eg diskuterer ikkje kjempemykje politikk i kvardagen og eg har heller ingen folkevalde verv. Det er difor eg treng innspel frå ALLE som har meiningar om kva som skar seg for FrP i valkampen (og før), og kva som kan gjerast betre.

Eg ønskjer meg spesielt innspel på følgjande:

1. Korleis følte du FrP framstod i valkampen?
2. Kva gjorde at du ikkje stemte FrP ved dette valet? (viss du då ikkje gjorde det)
3. Har du tillit til FrP sine lokale kandidatar?
4. Har du tillit til FrP sine sentrale talspersonar?
5. Kva skal til for at FrP skal få din stemme i framtida?
6. Kva for saker bør FrP jobbe for i tida framover?

Eg er også open for innspel på andre områder. Skriv innspela i kommentarfeltet her, eller send meg ein mail. Alle innspel vil eg ta med meg vidare til Sentralstyret, men eg skal sjølvsagt ikkje fortelje kven som har kome med dei (så viss du sender meg ein mail, så er det berre eg som vil vite kven som har sendt meg mailen).

Takhøgden er stor. Vi treng at de er ærlege. MEN; ikkje kom med stygg personhets på bloggen (til dømes: "Kandidat X i den kommunen er eit søppelhue"). Då må eg slette det.

Håper på mange innspel! :)

47: Gå oppå ein skikkeleg stor isbre og studere han på nært hald. Fullført 17.september 2011

2011-09-17T19:32:00.006+02:00

Eg har studert geografi. Og eg kan ganske mykje om brear - slik teoretisk. Men eit elles labert ekskursjonsbudsjett då eg studerte naturgeografi ved NTNU, kan få litt av skulda for at vi aldri kom oss ut for å studere ein bre på nært hald. No hadde vi ein ekskursjon då altså, men då studerte vi vel mest jettegryter og andre ting som er blitt forma av vatnet (eller ikkje vatnet då, men det som vatnet fører med seg - for å vere heilt nøyaktig).

Difor har eg liksom alltid tenkt at isbrear er noko eg burde ha studert nærare, men eg har aldri fått surra meg til å gjere det. Eg kan kome med mange unnskuldningar for kvifor ikkje, men latskap er nok hovudgrunnen. Difor sette eg det altså opp på lista over 50 ting eg skulle gjere før eg døyr.

Så vart eg plutseleg invitert med på overnattingstur med 7.klasse på Lalm (nokre av dei elevane eg var lærar for i fjor). Eg takka sjølvsagt ja. Og etter kvart fann eg altså ut at dei hadde planlagt å gå på ein bre. Bøverbreen, som er ein brearm av Smørstabbreen, var breen vi skulle gå oppå. Smørstabbreen er den største breen i Jotunheimen, så eg føler altså at vi kan kalle denne breen "ein skikkeleg stor bre". Og eg har gått oppå han. Berre sjå her:

Det var ein fantastisk flott tur, og du kan sjå nokre bilete her:

Vi kom ikkje langt innpå breen (hadde ikkje tid), og eg tenkjer difor at eg i framtida skal studere ein bre meir grundig. Dette gav i alle fall meirsmak, og eg tenkjer at det blir ein neste gong - sjølv om målsetting strengt take kan seiast å vere oppfylt.

Rar valkveld

2011-09-12T19:42:00.004+02:00

Eg kjenner at "valkveld-stemninga" er i ferd med å kome innover meg no. Men dette er heilt annleis enn det har vore tidlegare val for min del - her eg sitt åleine foran tv'en forkjøla og smådårleg med eit glas raudvin.

Eg hugsar stortingsvalet for to år sidan. Då eg var kampkandidat, og hadde vore inne på meiningsmålingane heilt fram til ei veke før valet. Då valdagen kom var eg utslitt. Eg hadde gitt alt. Eg var heilt tom. Men allereie då valdagsmålingane kom, visste eg innerst inne at det ikkje ville gå vegen. Sjølv om eg hadde eit ørlite håp. Eg var nervøs, hadde det vondt og det var presse på alle kantar. Alle skulle ha ein kommentar på at det ikkje gjekk vegen, og eg måtte sette ord på skuffelsen min.

Eg hugsar kommunevalet for fire år sidan. Det var fyrste gong vi stilte med liste i Sør-Aurdal, eg var 1.kandidat og eg følte nesten at valet handla om meg som person. Det var eg som hadde stått bak opprettinga av laget, det var eg som var frontfigur og eg var så nervøs. Og så spent! Og eg drakk vin til den store gullmedaljen. Resultatet kom tidleg, og viste at vi hadde fått 16,8% oppslutnad og fire representantar inn. Det var veldig bra! Og enno gladare vart eg då eg nokre dagar seinare fann ut at eg hadde fått personstemmer frå 100 av 271 som stemte på oss. Og at eg fekk nest-mest slengarar etter ordføraren. Då var eg stolt! Det betydde mykje for meg (eg veit det høyrast ut som eg er høg på meg sjølv no, men eg må berre skildre korleis eg følte det då). Og eg følte i alle fall at eg gjekk inn i kommunepolitikken med eit klart mandat. Nesten tre år seinare meldte eg overflytting til Vågå, og sa frå meg både plass i formannskap og kommunestyre.

Eg hugsar fylkestingsvalet for åtte år sidan. Då eg vart vald inn i Fylkestinget og fekk mitt fyrste folkevalde verv. Då var eg også stolt. Eg var ungdomskandidat og hadde verkeleg kjempa hardt for å kome inn - med eigen brosjyre og greier og greier. Eg skulle jo redde verda! Og det gjennom fylkespolitikken. Fire år seinare trakk eg meg frå fylkespolitikk - fordi eg skulle satse på kommunepolitikk.

No - i år 2011 - har eg knapt nok drive valkamp (har berre hatt ein tv-debatt og vore på nokre få valgstands). Det er lenge sidan eg har hatt ein så roleg valkamp. Og eg er veldig roleg. Visstnok kjenner eg at eg er spent. Og eg kjenner at det blir moro å følgje med på resultat rundt omkring i landet. Eg er spent på Oslo. Eg er veldig spent på Oslo. Mykje fordi det er hovudstaden og mykje fordi eg har gode vener som står på liste der, og som eg håper kjem inn i bystyret. Eg ser også spent på vår sentrale valvake frå Oslo, ser mange vener og folk eg er glad i. Og skulle ønskje eg var der saman med dei.

Eg er spent på om dyktige ordførar blir gjenvalgt. Eg er spent på Austevoll mellom anna, der min gode sentralstyrekollega, Helge André, står på val. Han er drivande dyktig, og eg håper verkeleg han blir gjenvald.

Eg er spent på Nord-Aurdal og Øystre Slidre kommune her i Oppland. Eg traff FrP sin fyrstekandidat, Kjell Eggen, frå Øystre Slidre fyrste gong på laurdag. Og for ein mann! Tidlegare rådmann i Øystre Slidre stiller til val for FrP. Det tykkjer eg er tøft! Eg er sjølvsagt også spent på Sør-Aurdal, og håper dei gjer eit like bra val som då eg var 1.kandidat for fire år sidan.

Kommunestyreval handlar mykje om at velgjarane skal få seie sitt. Men det handlar også mykje om kven som klarar å samarbeide med kven. Difor kan vi få rare situasjonar der der partiet som får klart flest stemmer blir halde utanfor makt.

I Vågå er ikkje valet så spanande. Her kjem ordføraren også dei fire neste åra til å heite Rune Øygard. Og AP kjem til å få reint fleirtal. Det vedder eg ganske mykje på.

Eg? Jo..eg står på val eg også! Til fylkestingsvalet(!) Det har eg ein tendens til å gløyme - fordi eg føler kommunepolitikk er viktigare enn fylkespolitikk. Så joda...viss ikkje veljarane vil det heilt annleis, så kan eg om ikkje lenge kalle meg fylkestingsrepresentant. Som eg også stolt kunne kalle meg den spanande valnatta åtte år attende.

Gøy på landet?

2011-08-22T19:50:00.003+02:00

Reality-tv er tydeligvis det som skal redde bygda. Nyaste skot på stammen over "Bygde-reality" er "Gøy på landet" på TvNorge, som hadde premiere i dag.

Konseptet er slik: ein gjeng med jenter frå Oslo-området blir bussa rundt frå bygd til bygd. For å finne drømmemannen og drømmeplassen. Viss dei fell for sjarmoffensiven til bygda(som varar i fire dagar), kan dei velje å hoppe av bussen for å bli att der. Alle jentene skal visstnok ha lyst til å flytte frå byen til bygda.

Eg var skeptisk. Eg var skikkeleg skeptisk. Feministen i meg skrik; herregud, du treng vel ikkje ein mann for å flytte frå by til bygd? Er du lei av hovudstaden er det vel berre å flytte? Ta deg saman, jente!

Og eg tykkjer vel nokon av desse BygdeReality-programma har ein tendens til å byggje opp under fordommar og myter vi måtte ha om byen og bygda. Og er med på å forsterke bygda som ein harry plass der det luktar kumøkk, der folk går i FK-caps på butikken og det er umogleg å få tak i kaffi latte. Og vi som bur på bygda kan sjølvsagt ikkje pynte oss.

Dei fyrste fem minutta himla eg konstant med augo. Eg blir vel ikkje kjempebegeistra for den klisjéaktige innleiinga, som går noko slikt:

"Bygda ser ut som en nasjonalromantisk drøm, men det er mørke skyer som truer i horisonten. Fråflytting truer, og det er spesielt damene som flytter ut. Vi har proppa full en buss av eventyrlystne, deilige damer som står klare for å finne drømmemannen og drømmeplassen".

I løpet av dei fyrste fem minutta av programmet vart det sagt minst tre gonger at jentene flytter ut av bygda og at vi treng fleire jenter. Myten om at bygda er full av håplause ungkarar, vart slik ytterlegare forsterka. Noko som får meg til å lure på kva i alle dagar slike som meg gjer her.

Fyrste program besøker vi Audnedal. Der har ordførar og heile bygda møtt opp for å ønskje jentene velkomne. Eg blir positivt overraska då ei av jentene på bussen blir intervju og fyrst trekker fram at det er staden som må vere hyggeleg og flott for at ho skal bli - mannen kjem i andre rekke (verkar det som). Det overraska meg - fordi eg trudde at dette var jenter som ikkje ville flytte til bygda av redsel for å bli åleine, og var nøydd om å ha ein mann for å røre på seg.

Det skulle vise seg at det blei med denne overraskinga. Etter dette var det mest håplaus fnising og "small talk" der alt handla om "å finne nokon".

Vi møter ungkarane Erik, Tom Erik og Harald. Ungkarane skal liksom vere det beste bygda har å by på, og dei er nøye utvald - forstår vi. Dei skal vise fram bygda - men mest seg sjølv. Når jentene blir intervjua, er det ikkje naturen, atmosfæren, butikkane eller servicetilbodet dei blir spurt om, men kva dei tykkjer om "ungkarane".

Resten av programmet er som "Jakten på kjærligheten" all over again. Fordommar by og bygd har mot kvarandre blir bygd opp under, gjennom sitat som dette:

"De så ikke ut som bønder"

"Ei bydame for meg er ei som sitter på kafé og nipper til kaffe latte hele dagen".

Vi får ikkje vite om damene vil ha drømmeprinsen/drømmeplassen denne episoden. Vi må vente til i morgon.

Om eg kjem til å sjå på? Garantert!

Eg kjenner eg har eit veldig ambivalent forhold til dette konseptet. Eg tykkjer det er bra at Tv-kanalene våre prøver å få fleire innbyggjarar til bygda, men eg blir provosert over at dei bruker så mykje tid på å byggje opp under klisjeane om Bygde-Noreg (sjølv om eg veit dei må gjere dette for at det skal bli god tv). Også har eg vel ei kjensle av at det er minst like viktig for dei som er medå kome på tv, som å finne seg mann.

Og for guds skuld; du treng ikkje mann for å finne drømmeplassen. Finn drømmeplassen fyrst, så vil mannen kome etter kvart!

Seier eg. Som flytta frå Oslo til Vågå for 1 1/2 år sidan - og enno er singel. Til tross for at det liksom skulle vere kvinneunderskot her.

Vel..kanskje eg berre er blitt grinete og er misunneleg fordi eg sjølv ikkje har ein flokk med ungkarar som står på døra mi for å be meg om å bli her. Og fordi eg aldri aldri hadde turt å melde meg på Reality-tv.

PS: Øksekasting er ikkje ein vanleg leik på bygda.

23: Lese "Anna Karenina". Fullført 11.august 2011

2011-08-15T20:20:00.002+02:00

No har eg fullført nok ein ting av dei 50 tinga eg ønskjer å gjere før eg døyr. Eg har lese Leo Tolstoj sitt store kjærleiksverk; Anna Karenina.

Fyrst av alt; Anne Karenina er ikkje vanskeleg å lese. Verket er relativt lettlest - sjølv om det er på omlag tusen sider. Då eg starta på boka, så var eg faktisk veldig sjokkert over at det gjekk så lett. Boka var faktisk nesten slik eg har trudd at romanar av Jane Austen må vere.

Romanen Anna Karenina handlar altså om frua Anna Karenina, som var ei skikkeleg rik og fornem dame på slutten av 1800-talet i Russland. Ho er gift med ein fyr som er veldig important, men ikkje så veldig sympatisk og han er ein del eldre enn ho. Dei har ein son saman.

Romanen opnar med at vi møter Kitty, som er veldig forelska i Vrjonskij. Levin er forelska i Kitty, og frir til ho. Ho seier nei fordi ho trur Vronskij skal fri til ho. Men Vronskij berre leiker med ho. Den kvelden Kitty trur han skal fri, møter han Anna Karenina. Dei forelskar seg i kvarandre, og innleiar eit forhold.

Kitty blir knust. Det blir også Levin, som reiser ut på landet for å drive garden sin. Der syslar han med store tankar om korleis han skal få arbeidarane sine til å føle ansvar for den jobben dei gjer og yte enno meir. Han har store idear om landbrukssamvirket. Også er han veldig sint. Veldig ofte. Og tenkjer litt for masse. Og til slutt bestemmer han seg for å fri til Kitty. Dei giftar seg til slutt, men eg tykkjer ikkje dei verkar spesielt lykkelege.

Verket handlar like mykje om Levin som det handlar om Anna Karenina. Anna Karenina og Levin møter kvarandre berre ein gong. Også Levin blir nesten forelska i Anna Karenina då han treffer ho. Og Kitty blir kjempesjalu (i det heile take tykkjer eg folk er veldig mykje sjalu i denne boka).

Anna Karenina går frå mannen sin for å leve med Vronskij. Men ho får ikkje skilsmisse. Og ho får ikkje med seg sønnen sin. Eg liker Anna Karenina i starten. Men etter kvart tykkjer eg ho blir meir og meir survete. Og sjalu. Og masete. Vronskij, som eg i starten tykte var ein skikkeleg glatt tulling, får eg litt meir sympati med etter kvart. Dei to får forresten også ein unge saman. Men den ungen vil ikkje Anna Karenina vite av - for ho driv berre og maser om sønnen sin.

I alle fall; Anna Karenina mistar trua på at Vronskij elskar henne. Og difor blir ho gnagete og kjip, noko som får Vronskij til å elske ho enno mindre. Så kan ein jo diskutere kva som kjem fyrst; begynner han å miste interessen fordi ho er masete, eller blir ho masete fordi han har mista interessen? Spørsmålet har fått meg til å tenkje gjennom mitt eige liv, og mitt forhold til menn. I alle fall.

Det ender med at Anna Karenina kaster seg framover eit tog. For det såg ho nokon gjorde heilt i starten av verket. Og då må liksom berre ho gjere det same. Slik heng romanen saman på ein måte.

Boka er fin altså. Mange bra sitat! Og eg er blitt litt klokare. Det mest slitsomme er vel eigentleg alle namna; kvar person har minst tre ulike namn, som blir brukt i ulike samanhengar. Også har desse russarane ein tendens til å prate fransk når dei skal vere fine. Merkelege greier..

Gode sitat frå boka, er:
Han gikk ned mot isen og lot være å se på henne lenge ad gangen, slik man ser på solen, men han så henne, akkurat som man ser solen, også når man ikke ser på henne (Levin tenkjer når han ser Kitty)

Jeg har prøvet og innser nå at jeg ikke kan utrette noenting (Levin)

Enten er du så innskrenket at du ikke har oversikt over alt som står i din makt å utrette, eller så vil du ikke oppgi din ro, din forfengelighet, jeg vet ikke hva jeg skal kalle det, for å utrette noe (Ein fyr til Levin)

Jeg tror at ingen virksomhet kan være velfundert om den ikke bygger på personlig interesse (Levin)

Jeg vil ikke bevise noe som helst, jeg vil rett og slett leve, ikke volde andre enn meg selv vondt (Anna Karenina)

Jeg har bestandig vært glad i deg og er man glad i noen, så er man glad i hele mennesket slik som det er og ikke slik jeg skulle ønske det var (Anna Karenina)

Og min desiderte favoritt (som eg trur det var Anna Karenina som tenkte):

Respekt er noe som er oppfunnet for å dekke over det tomme stedet hvor kjærlighet skulle ha vært.

Etisk dillemma; skal eg stemme eller ikkje stemme?

2011-08-09T21:21:00.003+02:00

I dag fann eg valkort frå "Den norske kirke" i postkassa mi. Der står det at eg "er oppført i Den norske kirkes medlemsregister med stemmerett i Vågå sokn, Vågåmo valgkrets". Det tykkjer eg er fint. Det er slik det burde vere. Eg vil vere medlem av statskyrkja.

Problemet mitt er at eg ikkje er døypt. Men eg har tydelivis vore oppført som medlem av den norske kyrkje i over tretti år. Dette fann eg fyrst ut for fire år sidan då eg fekk litt av eit sjokk då eg fekk valkort i posten frå den norske kyrkje.

Eg valde då å stemme ved valet. Ikkje berre stemte eg, men eg sette meg nøye inn i kva dei ulike kandidatane stod for. Eg var litt nervøs då eg skulle stemme - var litt redd eg skulle bli stoppa av dei som var "vakter" som skulle seie; "du er ikkje døypt. Vi veit du kjem frå ein ukristeleg familie!".

Eg kjem frå ein familie som ikkje er det spor kristne. Mine søsken er båe konfirmert borgerleg. Min familie er ein human-etisk og liberal familie (litt slik "typisk Venstre"). Oppteken av at ungane skal få velje religion og livssyn sjølve. Mine søsken valde Human-Etisk forbund og borgerleg konfirmasjon. Eg valde å avstå frå alt. Fordi eg tvilte. Eg tvilte meir enn eg visste, og ville difor korkje velje det eine eller det andre.

Seinare har eg vald kristendommen fordi eg trur nesten like mykje som eg tviler (og Mamma gav meg ein flott bibel i julegåve det året eg var 20, noko som viser at eg har ein familie med respekt for mine val). Men eg har ikkje funne noko kristeleg samfunn eg føler meg heime i (sjølv om eg spøkefullt seier at eg held på å bli mormoner under eit opphald i Salt Lake City, der eg vart take inn i det mormonske fellesskap av ein haug med gifteklare menn). Eg har kanskje ikkje leitt så mykje heller. Men eg kjenner at eg ønskjer å vere med i "Den norske kyrkje". Til tross for at eg er sterk motstandar av statskyrkja.

Eg hadde eit snev av dårleg samvit sist eg stemte under kyrkjevalet. Det har eg også no når eg får valkortet. Eg føler meg rett og slett som ein kvasi-medlem av den norske kyrkja. Eg veit dei er glade for alle medlemmar dei har, men eg føler meg som eit uekte medlem.

Eg vil gjerne vere medlem av den norske kyrkje. Eg vil gjerne stemme til kyrkjevalet. Men kan eg vere eit rett medlem av kyrkja når eg ikkje er døypt? Kan eg verkeleg påstå eg er ein ekte kristen viss eg ikkje har spesielt stor tru på dåp?

No skal eg vel også påstå at eg vil tykkje det er flaut, teit og pinleg om eg skulle døype meg i ein alder av 30 år også. Der slår også forfengelegheiten inn..

Det er no eg kjenner behov for å prate med ein prest. Ein klok prest. Ein open prest. Eller ein som kan seie rett ut til meg: "Hanne, eg stryk deg som medlem i den norske kyrkje viss du ikkje døyper deg - for før det skjer kan vi ikkje rekne deg som eit rettruande medlem av den norske kyrkje".

Eg er dessverre redd det ikkje vil skje, og at eg må slite med denne problemstillinga heilt åleine.

Eg tenkjer uansett at eg no skal starte på punkt nr 39 av dei tinga eg skal gjere før eg døyr; lese Bibelen frå perm til perm. Kanskje klarar eg då å gje meg sjølv svar på spørsmåla eg stiller meg.

Då Hanne Maren vart sett på plass av niese på fire år

2011-08-01T16:51:00.007+02:00

Tante Hanne Maren er ute og går tur med Bisken og si lille niese på fire år ein gong i sommar. Det har nettopp regna, og Hanne si niese har med seg sin nye rosa Hello Kitty-paraply som ho håper ho skal få brukt. Det er masse søledammar. Niese har insistert på å gå med joggesko sidan det er altfor tungt å gå med store gummistøvlar på asfalt.

Det som skjer etter at dei to har gått ei lite stund, er at niese prøvande går gjennom ein søledam. Tante Hanne løftar niese ut av søledammen, sett seg ned på huk og ser ho inn i augo:
- Du kan ikkje gå i søledammar når du ikkje har gummistøvlar på. Forstår du det?
- Jaaa...seier lille niese med litt flaut blikk (sannsynligheten er vel stor for at ho allereie visste det ikkje var akseptabelt å gå i søledammar).

Etter å ha gått ei god stund, skal dei to så gå attende forbi dei same søledammane. Niese går litt framfor Tante Hanne. Så sett ho i gang med å springe gjennom søledammen. Tante Hanne blir veldig sint. Tek niese i armen, sett seg nok ein gong ned på huk, og ser niese inn i augo.

Tante Hanne: Kva var det eg sa om søledammar?
Niese: At eg ikkje fekk lov til å gå i dei
Tante Hanne: Og kva gjorde du nettopp no?
Niese: Eg sprang

Det er i slike augeblink ein dreven politikar ikkje har fleire argument.

Sann historie frå unge Blåfjelldal sitt liv i sommar.

Vi må kjempe, kjempe att, og fortsette å kjempe.

2011-07-26T15:05:00.008+02:00

Det har vore nokre merkelege dagar. For meg, som for alle andre. Eg er heldig. Då det smalt i Oslo var eg midt mellom Youngstorget og Grünerløkka. Ingen av mine nære vener er døde eller hardt skada. Men, som dei aller aller fleste i Noreg, kjenner eg nokon som har opplevd dramaet på nært hald. Det gjer at alt som har skjedd kjem så mykje nærare enn alt av andre grusomheiter som skjer i resten av verda.

Dei siste dagane har ein vore innom dei fleste av kjenslene som finst i eit menneske. Avmakt, oppgitthet, sinne, kjærleik, glede og stoltheit.

Eg er stolt over å leve i eit demokratisk og ope land som Noreg. Der vi står saman i slike tider, og bestemmer oss for å kjempe attende.

Eg er sint og oppgitt over nordmenn som rett etter bombeangrepet seier ting som dette til muslimar: "Nå ligger dere jævlig tynt an". Eg er sint og oppgitt over folk som i etterkant av slike angrep, brukar sjansen til å kjempe mot Noregs demokratiske tradisjonar - som til dømes ønskjer å opne opp for dødsstraff eller ha mindre rettssikkerheit for folk.
Oslo laurdagskveld. Personell med våpen er noko som ikkje er vanleg i Noreg, og som eg håper aldri blir vanleg heller.

Eg kjenner avmakt ovanfor ondskap. Eg kjenner avmakt i høve til å kunne avverge slike grusomme tragedier, som er eit resultat av noko vi ikkje kan forstå. Spørsmål som: "Må vi kunne forstå for å kunne avverge slike ting?", dukkar opp. Eg veit ikkje om eg ønskjer å forstå ondskap og kor det kjem i frå.

Eg kjenner kjærleik ovanfor landet mitt, og alle som står meg nære. Eg kjenner også kjærleik ovanfor alle dei ideal eg veit at dei fleste av oss som er, eller har vore aktive ungdomspolitikarar står for: vi er tilhengjarar av demokrati og retten til å bevege seg kor ein vil, kjempe for det ein trur på og bli respektert av andre for dette. Det kjennast så ekstra ille med eit slikt grotesk angrep på uskuldige menneske, som berre har ønskja å jobbe for det vi alle som driv med politikk ønskjer å gjere; lage verda til ein betre plass å leve - for alle.

Eg er stolt over folka i min hovudstad som viste eit samhald og engasjement eg aldri har sett makan til. Eg kjenner at Oslo er min by. Det er min hovudstad. Og eg er glad i denne byen og alle folka som bur i han. No står vi alle saman, og det er ei heilt enorm oppleving. For stort sett føler ein at verda handlar meir om konfrontasjon og ulikskapar, enn om samhald.
Blomster utanfor Domkyrkja i Oslo då eg var der på laurdag. No er det mykje meir der.

Eg kjende glede då eg kom til Vågå og oppdaga at engasjementet er like stort her, som det er i Oslo. I går var over tusen menneske i fakkeltog og minnemarkering her i Vågå. Også her vart demokratiske ideal trekt fram, og alle dei politiske partia sto samla.
Bilete av tog i lille Vågå, der omlag tusen menneske møtte opp. Til informasjon bur det omlag 3 800 innbyggjarar i Vågå kommune.

Eg har tenkt mykje på ondskap dei siste dagane. Eg har ingen svar for korleis vi skal stoppe ondskapen, eller om det er moglegheit til å utrydde ondskap. Eg vil difor bruke orda til nokon som seier det så mykje betre enn meg, nemleg eitt av dei store førebileta mine i litteraturen, som har brukt heile livet sitt til å utrydde ondskapen:

"It is important to fight, and fight again, and keep fighting, for only then can evil be kept at bay, though never quite eradicated". Albus Dumbledore

24: Lese "Prosessen": Fullført 16.juli 2011

2011-07-16T15:58:00.005+02:00

Eg har no gjort ein av tinga på lista mi over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Noko eg har tenkt eg skal gjere i lang tid, men aldri fått meg til å gjere. Litt fordi eg har tenkt at det kanskje ikkje er veldig sympatisk gjort å lese verk forfattaren sjølv meiner er for dårleg til å publisere, men mest fordi eg har vore lat. Og å setje i gang med Franz Kafka sin "Prosessen" viste seg å vere litt av ein prosess for meg også. Men eg tok sola og fjellet til hjelp.

Her ser du den vakre plassen eg starta på "Prosessen" på. Langt vekk frå folk, og i mitt "barndoms rike" på Veståsen i Bagn.

Her ser du "Prosessen" fortsatt uopna. Det viste seg nemleg at eg fann ut eg ville lese ei pocketbok om "Rapsgubbene" fyrst. Veldig underhaldande og veldig lettlest.

Men så, vart eg motivert for Franz Kafka. Og lat oss seie det slik; eg trur heile poenget med "Prosessen" er at ein skal skjøne minst mogleg. At ein skal bli meir og meir forvirra. Og meir og meir sint for at ein ikkje får vite kva Josef K eigentleg er tiltalt for. No skjønar jo også eg (med min noko enkle og overfladiske hjerne) at heile poenget er at ein ikkje skal få vite dette, og at ein slik prøver å framstille eit eller anna byråkratisk rettshelvete som ingen skal trenge gjennom.

Uansett. Boka er ei av bøkene ein "må lese". Så får det berre vere at den fyrste setningen er den beste i heile boka: "Noen måtte ha baktalt Josef K., for en morgen ble han arrestert uten at han hadde gjort noe galt". Vakkert, vakkert, og får deg til å ønskje å finne ut kva han eigentleg blir arrestert for. Og viss du vil finne ut det, kan du eigentleg berre droppe å lese boka. Du blir ikkje klokare.

Også har eg også take meg i å ønskje at Franz Kafka fekk fullført boka si. For det er vel ingen tvil om at eg følte det mangla nokre kapitlar i boka her - utan at eg trur eg ville blitt noko klokare viss dei hadde vore med. Også tenkjer eg det er pussig at ei bok forfattaren sjølv ikkje meinte var god nok, og som vart gjeve ut mot hans vilje (etter hans død), har gått inn i litteraturhistoria som eit av dei største verka som nokon gong er publisert.

50 ting eg skal gjere før eg døyr

2011-07-15T21:12:00.004+02:00

No er eg endeleg ferdig med lista mi over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Det har ikkje vore enkelt, men det har vore ei nyttig øving. Eg har vore oppteken av at det skal vere realistiske ting, slik at eg faktisk har moglegheit til å klare dette. Lista er i uprioritert rekkjefølge.

50 ting Hanne skal gjere før ho døyr:

1. Lære meg å fiske (altså; å kunne drepe fisken og sløye fisken)
2. Lære meg å måle (gå på målekurs slik at eg lærer nokre teknikkar)
3. Lære meg å skifte dekk på bilen
4. Besøke New York
5. Reise til skikkeleg Afrika (sør for Sahara, altså. Tunisia og Egypt reknar eg ikkje med)
6. Lære meg spansk
7. Lære meg å spele eit instrument
8. Køyre elvebåt på Nilen
9. Gifte meg i Las Vegas
10. Gå Besseggen
11. Besøke Grand Canyon (skam ikkje å ha vore der når eg har budd i Arizona – omtrent like stor skam som å bu i Vågå og ikkje ha gått Besseggen).
12. Besøke Yellowstone nasjonalpark
13. ”Færra te Mexico”
14. Besøke Cuba
15. Vere passasjer på Orientekspressen
16. Besøke ein region dei produserer cava og reise frå vingard til vingard for å drikke meg cavafull.
17. Bu i eit lite raudt hus i skogen
18. Oppleve Britney Spears-konsert
19. Reise på ein skikkeleg festival, vere hippie og bu i telt
20. Delta i sivil ulydnad
21. Reise til Dollywood
22. Lese Opptegnelser frå et kjellerdyp (Dostojevskij)
23. Lese Anna Karenina (Tolstoj)
24. Lese Prosessen (Kafka)
25. Lese Markens Grøde (Hamsun)
26. Lese Don Quijote (Miguel de Cervantes Saavedras')
27. Lese Dekameronen (Boccaccio)
28. Lese 1001 natt
29. Gje ut bok
30. Sjå ei oppsetting av Jon Fosse (har sett ei, men den var omsett til bokmål, og eg var skuffa)
31. Gå i operaen i Oslo (har vore i operaen i Sydney, men ikkje i Oslo)
32. Gå på kino åleine i Noreg
33. Reise på sydenferie åleine
34. Kome inn att i rosa draumekjole størrelse 36
35. Gå på fotokurs
36. Fiske kongekrabbe
37. Klare å springe 10 km utan pause
38. Gå på gudsteneste i Vågåkyrkja
39. Lese Bibelen frå perm til perm
40. Gå i skogen og hogge ned mitt eige juletre
41. Sjå Niagara falls
42. Reise på Yoga-skule i India
43. Køyre Route 66
44. Klatre til toppen av eit tre
45. Gå ein tur i Oslo og seie hei til alle eg treffer
46. Besøke Påskeøya
47. Gå oppå ein skikkeleg stor isbre og studere han på nært hald
48. Reise jorda rundt
49. Ta bilen, reise på måfå-tur i Noreg og følgje konsekvent skilt med rare stadsnamn.
50. Besøke Mall of America

Eg er allereie i gang med, og har snart fullført ein av tinga. Oppdatering følgjer.

Petroleumsturisme

2011-07-10T11:42:00.014+02:00

Det fyrste som skjer når ein skal inn i helikopteret som skal frakte deg til Nordsjøen og Sleipner, er at du får på deg ei fantastisk komfortabel overlevingsdrakt. Denne må du sitje med inne i helikopteret og ha på deg heilt til du er framme på plattformen. Korleis eg skal oppføre meg i vatnet viss ulykka skjer, får du beskjed om på ein instruksjonsvideo. Eg datt av halvvegs, og eg er vel eigentleg spent på om eg ville klart å overleve viss eg hadde dutte i vatnet.

Her ser du helikopteret vi køyrte med.

Over ser du min nye arbeidsuniform. Her har eg funne instrumentet dei borrar etter olje og gass med. Voldsomme greier, som eg aldri ville skjønt korleis eg skulle brukt. Det er bra det er folk som kan slikt også, tenkjer eg. Imponerande!

Her ser du plattformen Sleipner A. Det er der dei som arbeider ombord bur, og der er også kontrollrommet, treningsrom, kantine og alt anna ein treng i eit lite samfunn. Også mange rør som fraktar olje og gass sjølvsagt.

Ikkje påstå at dei ikkje tenkjer på miljøet i olje- og gassindustrien.

Eg fekk prøvd fiskelykka også frå plattformen i ukomfortabel høgde. Jamen fekk eg ikkje fisk også.

Her ser du nokre gale klatrere som sandbles eitt av beina. Galskap. Galskap. Galskap. Men arbeid som må gjerast.

Meg på veg attende til land i heilkopteret. Fått på meg den fine overlevningsdrakta att no.

Tusen takk til Statoil og Pappa som gav meg moglegheiten til å vere med på dette besøket. Oppleving for livet, og eg har også lært mykje om olje og gass som eg ikkje visste.

50 ting eg skal gjere før eg døyr

2011-07-10T11:20:00.002+02:00

Eg driv i desse dagar og jobbar med ei liste over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Mest for å motivere meg sjølv til faktisk å gjere desse tinga. Berre å jobbe med lista hjelper. To av dei tinga eg hadde tenkt skulle stå på lista, har eg fått unnagjort i helga. Eg har besøkt Munch-museet (som eg aldri fekk gjort mens eg budde i Oslo) og eg har besøkt ein oljeplattform.

Å lage ei slik liste er ikkje lett, og no må eg også finne to nye ting som skal stå på lista sidan eg klarte å gjere unna to openbare kandidatar før lista var ferdig og laminert.

Roxette - og så oljeeventyr i Nordsjøen

2011-07-06T21:24:00.003+02:00

På grunn av stor gjeld til A/S Noreg (les; baksmell på skatten) blir det ikkje dei store turane i sommar. Planen er å bruke minst mogleg pengar og mest mogleg kaloriar. Ferie for meg i år blir difor å leve på det som finst i matskåpet på hytta, og heller bruke energi på å gå lange turar og vere redd for å støte på bjørn (ja, eg veit det er irrasjonelt, men eg høyrer og ser bjørn overalt når eg ferdast i naturen).

Det som kjem til å skje av spanande ting i sommar, skjer no difor i tidsrommet torsdag til laurdag denne veka.

I morgon ber det til Stavern for Roxette-konsert. Saman med nokre av desse fantastiske unge damene eg gjekk på ungdomsskulen saman med. No skal det vel seiast at dei var større fans enn meg (dei hadde til og med plakatar frå "Topp" på veggen), men også eg kan alle songane utanat. Og eg kjenner eg blir ung og gal att når eg høyrer låtane (når alt kjem til alt, så er eg forresten meir gal no enn då eg var 15 og seriøs). Dessutan; festival er moro. Og noastalgi er moro. Og øl er moro.

Etter Stavern blir det med eitt meir skummelt. Då skal eg til Nordsjøen. Nærare bestemt Sleipner. For ordens skuld; vi pratar ikkje om hesten til Odin, som hadde åtte bein, men plattformen Sleipner A, som kanskje også har åtte bein (viss ikkje, vil eg føle meg kraftig lurt).

Eg skal ærleg innrømme eg ikkje kan så mykje om oljeplattformar - ei heller kan eg mykje om oljeindustrien. Eg tenkjer at olje og gass er noko vi treng, og så får vi berre gjere det beste ut av det. Slik miljømessig. Eg har heller aldri hatt sterke meiningar om utbygging av nye oljefelt. Eg har den noko naive haldninga om at dette får dei som har peiling ta seg av.

Det eg tenkjer er heller berre at å besøke ein oljeplattform er ein av desse femti tinga på lista mi over kva ein bør gjere før ein døyr. Og no kjem sjansen min. Og når sjansen er der, då grip ein sjansen. Til tross for høgdeskrekk. Og til tross for at eg har litt problem med hav så langt augo kan sjå. For ikkje å prate om helikopter..

Pappan min har jobba i oljeindustrien i 25 år (minst, trur eg), og no får eg høve til å vitje han. Det skal bli moro å sjå kor han jobbar hen og korleis det eigentleg ser ut ute der (eg har jo liksom aldri heilt skjønt korleis kvardagen må vere for desse oljearbeidarane våre). Og så skal det bli artig å sjå om eg klarar å overleve dette her - både fysisk og psykisk.

"Det er ein fordel å ikkje ha på seg skjørt når du kjem" sa Pappan min til meg. Det tenkjer eg var eit godt råd, og gjorde at eg måtte ha med meg noko anna enn Hippie-kjolane mine når eg no pakkar for fjortis-eventyr med Roxette, og olje-eventyr i Nordsjøen.

Kva gale gjer vi mot gutane?

2011-07-04T19:04:00.000+02:00

Kva er det vi gjer gale som gjer at gutane er i ferd med å bli skuletaparar?

Vi ser det i fråfallsstatistikken, vi ser det på nasjonale prøver og vi ser det viss vi tittar inn i eit klasserom i Noreg. Gutane gjer det ”dårlegare” enn jentene, dei er ikkje spesielt motiverte for skulearbeid og mange av dei kjedar vettet av seg i skulen. Siste Pisa-undersøking om elevane sine digitale lesedugleikar viste at Noreg er eitt av dei landa i verda med størst skilnader i prestasjonar mellom gutar og jenter.

Å diskutere denne problemstillinga er som å gå inn i eit vepsebol. Er det noko som er så grunnleggjande forskjellig ved gutar og jenter at det fordra ulike undervisning? Og viss vi rettar tiltak spesielt inn mot gutar, kan vi då gjere noko feil mot jentene?

For å gjere noko med problematikken, trur eg vi må erkjenne at jenter og gutar er ulike når det kjem til læring. Viss vi erkjenner dette, er det uproblematisk å seie at det er eit problem at det store fleirtal av lærarar i skulen er kvinner. Dette gjer truleg noko med metodane som blir brukt og relasjonen mellom elev og lærar.

Vi skal likevel vere forsiktige viss vi innfører tiltak retta inn mot gutane. Til dømes kan vi ha lett for å tru at gutane tykkjer det er lærerikt å mekke bil, gå på jakt eller andre ting vi ser på som ”maskuline”. Meir av slike ting, kan gjere at gutar som til dømes tykkjer dans, song og teater er midt i blinken, trivst enno mindre i skulen.

Eg trur vi som kvinnelege lærarar med fordel kan trekke inn mannlege ressurspersonar, som dagleg ikkje har sitt virke i skulen, i læringsarbeidet. Gutar (og jenter) treng mannlege rollemodellar – og dei treng å møte desse i skulen også. Når vi stort sett berre er kvinner i eit lærarkollegium, er det viktig å erkjenne at det kan vere viktig for elevane å sjå at det ikkje berre er damer som utøvar lærarrolla (og sjølvsagt må vi også gjere noko for å rekruttere fleire menn inn i læraryrket).

Å innføre tiltak i skulen som er meint å kome det eine kjønnet til gode, trur eg ikkje på. Nettopp fordi ein ofte ser like store skilnader frå gut til gut, som frå gut til jente. Eg trur at fleire praktiske undervisningsmetodar der elevane får bruke heile kroppen og alle sansane, kjem alle til gode. Også dei stille og pliktoppfyllande jentene som gjer det godt under dagens regime.

Publisert i Dagsavisen i spalta Blåmandag, måndag 4.juli

Hippie-Hanne støtter ikke "sånne companies"

2011-06-27T19:32:00.005+02:00

Eg har alltid hatt ein hemmeleg draum om å vere hippie. Eller i alle fall ein draum om å kle meg som ein hippie. Meg sjølv i lange flagrande kjoler, hårband, fjør i øyro og peace-merke rundt halsen. Det er mitt indre bilete av meg sjølv.
Det finst ingen betre plass å vere hippie enn på Grünerløkka. Det har eg fått bekrefta etter ein Oslotur no i helga. Grünerløkka på sundager er eit mekka for hippiar. Marked i Birkelunden og folk som ser ut som dei kjem rett ut frå ein second hand-butikk. Og avslappa eteplassar der folk ser ut som dei ikkje har nokon bekymringar - what so ever.

Saman med gode vener var eg ute for å ete som ein hippie på Grünerløkka no på sundag. Då gjekk det opp for meg at eg rett og slett ikkje har ein hippie-personlegheit. Kva er det som er obligatorisk ein sundag? Jo, pepsi max med masse isbitar. Vi spurte om pepsi max på eteplassen. Servitøren såg ut som vi skulle sagt noko alldeles grusomt. Det blir stille ein augenblink og ho ser på oss med DET blikket. Før ho seier: "Vi støtter ikke sånne companies". Men ho understreka at dei hadde mykje anna godt. Som til dømes rabarbrabrus og ein haug med ting frå "Whole earth foods".
Då er spørsmålet. Kva er det med pepsi som gjer dei til eit "sånt company" vi ikkje vil støtte? Er det fordi dei er kapitalistiske og folk tener pengar på det? Er det fordi dei ikkje er økologiske? Eg har vore inne på heimesidene til Whole earth foods og til importøren hit til Noreg. Eg finn ingenting om at eigarane ikkje tek ut utbytte, men dei er altså økologiske. Så å vere slemt company handlar då truleg ikkje om kapitalisme, men om at dei ikkje driv økologisk. Men kva er så økologisk mat?

Eg finn fram google. Og eit kjapt ukritisk søk gjev meg følgjande svar: I økologisk landbruk betrakter man naturen som en helhet, hvor samspillet og balansen mellom jord, planter, dyr og mennesker er svært viktig. Derfor tar man spesielle hensyn til miljø, renhet og kvalitet gjennom hele produksjonen, fra jord til bord.

Eg får fort fram ein nyheit frå ABC-nyheiter også der det blir hevda at økologisk mat er rein bløff: – Det er en myte at økologisk mat både er sunnere og mer miljøvennlig enn annen mat, sier seniorforsker Arne Grønlund ved Bioforsk.

Hippie-Hanne er like forvirra som då eg var student i USA, og folk på instituttet ikkje drakk coca cola fordi coca cola var onde. Eg fekk aldri noko godt svar på kvifor, men fekk vite at dei tykte alt i Europa var fantastisk og alt i USA var ondt. Eg spurte om dei nokon gong hadde vore i Europa - det hadde dei ikkje. Det fekk meg til å tenkje at det er mykje lettare å elske ting viss ein ikkje kjenner det så godt.

Image is everything? Kva må eg gjere for å bli ein skikkeleg god hippie er då spørsmålet. Må eg kvitte meg med bilen min, nespresso-maskina mi og slutte å drikke pepsi max? Kva med cavaen eg drikk mykje av; er det lov? Og er det lov å kjøpe nye klede viss dei får meg til å sjå ut som ein hippie?

Eg skal bruke sommaren på å finne svar på desse spørsmåla. Inntil vidare, så skal eg kose meg i mine flagrande kjoler, peacemerke-smykke og mine fine hårband. Og vurdere om eg skal lage min eigen hippie-røyrsle på bygda, som kan bli eit gjennomført alternativ til Grünerløkka-hippiane.

53 par sko og 49 kjolar

2011-06-22T20:32:00.004+02:00

No er det ferie frå skulen og litt roligare dagar der eg faktisk er ferdig på jobb til klokka fire. Og kva kan ein bruke lange kveldar på då? Jo; rydde!! I løpet av dei fyrste dagane denne veka har eg rydda både bod og "walk in-closet". No er det endeleg ryddig og ikkje slik at eg må snuble over klesstativ, støvsuger, dyner og anna rot som eg berre har kasta i ein haug både her og der det siste året.

For moro skuld begynte eg å telle skoa mine. Eg kom til: 53 par sko. 49 kjolar har eg også. Og det var etter eg hadde lagt ein god del i haugen som skal til "Ting og tøy". Og enno er det einaste eg tenkjer på; vil ha meir klede!! Og: vil til Oslo for å shoppe!

Eg prøver også å rydde i livet mitt. Det vil seie økonomien. Desse bekymringane har eg putta inn i ein boks oppe i hovudet mitt i lang tid no, men no er det på tide å gripe fatt i det. Eg meiner..det er jo ikkje rart ein er blakk når formuen er bunden opp i sko og ræl. Men eg har ikkje tort å ta ein verdivurdering av klesskåpet mitt enno. Eg er forresten diverre redd det er stort sett der verdiane mine ligg, og at eg kanskje nettopp burde fått gjort akkurat det.

Verdivurdering skal eg imidlertid få gjort av bustaden i Oslo no i slutten av veka.

Men skal eg selge bustad kjem eg opp i eitt nytt dilemma. Selger eg ein leilighet ein plass burde eg eigentleg kjøpe noko nytt.

I dag begynte eg å sjå på ledige bustader for kjøp her i Vågå (noko eg aldri hadde tenkt til å vurdere ein gong då eg flytta hit).

Eg har nemlig veldig lyst på eit søtt lite gamaldags hus der eg kan kose meg - og der eg kan få plass til alle mine par sko, og der både dei og eg kan få stor plass å boltre oss på. Men så var det dette med fridomen då...og valet om kor ein skal bu når ein blir stor. Er eg der no? Eg veit ikkje. Men eg veit at eg, skoa mine og alle hyllerekkene med bøker som fortsatt står heime i Valdres har lyst til å vere saman.

Det var nok ikkje tilfeldig at eg fekk eit sjølvlagd kort, påteikna ein sko av elevane mine på siste skuledag. Kortet var sjølvsagt rosa. Så dei er nok blitt betre kjend med meg enn eg kanskje trur.

Eg var nesten på gråten då eg skulle seie adjø til dei fantastiske menneska eg har blitt kjend med dette halvåret. Og orda dei gav meg var mellom anna: "Du er snill", "Jeg kommer til å savne deg, den snille Hanne Maren" og "Du var ein strålande lærer". Eg trur eg konkluderer med det eg tenkte kom til å skje då eg starta som lærar i januar: Eg er den som har utvikla meg mest av alle dette halvåret. Eg? Snill? Det hadde eg aldri trudd var eit adjektiv folk ville bruke for å skildre meg! Men når eg tenkjer meg om, så er eg faktisk litt einig.

Og om ikkje anna, så har eg i alle fall lært elevane mine at det går an å vere snill - sjølv i høge heler!

Flomdebutant - og sentralstyredebutant!

2011-06-14T17:38:00.008+02:00

Takke meg til gode gamle Valdresekspressen. No sitt eg på bussen gjennom skogkledde Begnadalen. For kva er løysinga når E6 står under vatn og jernbanen gjennom Gudbrandsdalen er øydelagt på 30 stader, og du berre MÅ på ditt fyrste møte i FrP sitt sentralstyre?

Jo sjølvsagt; vakre, varierte, Valdres. Det er godt Vågå ligg så sentralt til at det berre er ein drøy times køyring til Beitostølen. Der kan ein kaste seg på Valdresekspressen, og vips; etter fire timar er ein i Oslo. Litt lengre enn med tog, men så mykje flottare då! Så no sitt eg på bussen, med strømuttak, pc og ein kilo smågodt (ikkje rart politikarar blir tjukke!). Litt heimlengsel medan eg køyrer gjennom Valdres, og vil helst ikkje at vi skal krysse grensa til Buskerud og Ringerike.

Det var fyrst då elevane frå Lalm vart sendt heimatt frå energikampen i Vågåmo av frykt for at vegen skulle bli øydelagt, at eg skjønte alvoret. Fram til då, så var eg berre sint på regnet. Høyrte noko greier om at det kanskje var flom, men tenkte liksom at det ikkje var så ille. Tenkte berre: "Bra det skjer litt oppi her".

Etter arbeidsdagen fredag tok eg meg ein køyretur. Luftsportssenter var (og er) totalt under vatn, rundballer her og der, hus under vatn og vatn som fossa over vegane våre. På tv såg eg bilete av shoppingmekkaet mitt Otta der sentrum låg totalt under vatn. Då begynte eg å skjønne at det var alvor, og ikkje berre noko du ser på tv, som følast ut som det er langt unna. Det var faktisk mine sambygdingar det dreide seg om. Ikkje "nokon andre".

I går tok eg meg ein tur til Otta for å sjå. Nedanfor ser du fyrst bilete frå flomstøtta på Lalm, som viser nivået på flommen. I følgje folk stod vatnet på 1938-nivå på det verste.Frå Otta ser du fortsatt litt vatn i sentrum, som minner om at vatnet har fart ganske kraftig fram, og dekt heile parkeringsplassen på mellom anna Ottatunet kjøpesenter.

Så joda....i Valdres fekk vi aldri flommar som dette. Så i helga har eg vore flomdebutant. I morgon debuterer eg i sentralstyret til Framstegspartiet. Eg har store ambisjonar om verkeleg å jobbe - ikkje berre "sitte" i Sentralstyret. No har eg lest grundig sakspapir på turen gjennom Valdres. Eg har også mine meiningar om kva partiet mitt kan gjere annleis og betre. Men det har eg førebels tenkt til å diskutere innad, så får vi sjå om vi legg ut ein sak her etter kvart. Inntil vidare tek eg gjerne i mot synspunkt og innspel - både når det gjeld flom og politikk!

(Snart) sprek og ettertrakta.

2011-06-06T15:56:00.011+02:00

I helga var eg ein plass der ingen som kjenner meg truleg trudde eg nokon gong kom til å vere. Halv sju laurdagsmorgon reiste eg frå Vågå til Beitostølen for å delta under "Fjelleventyret".

Eg reiste dit av ulike grunnar: 1. Eg har fått med nokre gale spreke vener her i Vågå som skulle springe halvmaraton og som spurte om eg ville vere med 2. Eg har ikkje noko liv 3. Eg er nysgjerrig på livet andre har

Eg trudde jo aldri at eg skulle finne meg sjølv i ei samling full av menneske i panikkalderen som reiser rundt frå plass til plass heile året for å springe maraton. Det er forresten ikkje berre dei der..du har også jentegjengar i rosa t-skjorter der det står "Siv's løpegruppe" eller noko liknande (ALLTID med aprostrof framom s'en). Og som mest er med fordi det blir ein bra fest etterpå, og fordi det er den eineste helga i året dei kan feste med veninnene.

Dit reiste altså eg. Eg som hater å springe, og som alltid har gjort slik halvvegs narr av desse galne sprekingane som ikkje har noko anna liv enn springinga. Og ikkje nok med det; eg var med som deltakar. Til og med med startnummer. Eg sprang ikkje halvmaraton, men eg kjende litt på kjensla av at det hadde vore greitt å vore i form til å gjere det. For samtidig som eg litt misliker desse sprekingane, har eg litt respekt for dei. Eg beundrar dei litt også. Også er eg litt redd desse folka fordi eg føler meg så utrent og dum i det selskapet.

Eg gav meg ut på ei distanse utan tidtaking, og utan at eg trengte gå over målstreken med folk som såg på rundt (eg sneik meg ut av løypa før mål). Sluttida mi vart 1 time og 20 minutt på 10 km terrengløp. Og det utan å springe ein einaste meter (bortsett frå då eg måtte springe fort på smal sti slik at eg ikkje vart sprunge ned av desse galningane som deltok i konkurransa). Men eg må innrømme eg var frykteleg stolt då eg stod ved målet og såg mine to veninner springe over målstreken etter ein halvmaraton. Eg var mektig imponert!

Eg vart mobba av mine sporty venner av ulike grunnar: 1. Eg troppa opp med skinnhansker 2. Eg hadde bimbosolbriller og ikkje sporty solbriller 3. Min haldning om at eg ikkje gidd å springe ein einaste meter fordi då blir eg luktande vondt.

No har dei fått meg til å: 1. Kjøpe løpehansker 2. Vurdere å kjøpe sporty solbriller 3. Love at eg skal melde meg på den såkalla "Fjellbukken" med tidtaking neste gong, og at eg skal springe på under ein time (noko som, tru meg, vil vere litt av ein prestasjon for meg).

Ikkje berre skjedde dette i helga. Eg vart også vald inn i styret i Bufar Norge A/S. Mitt fyrste styreverv i det private næringsliv. Det tykkjer eg er kult, og gler meg til å ta fatt på arbeidet.

Og i dag var Nationen her og skulle gjere eit portrettintervju med meg. Eg er ikkje komfortabel med å vandre rundt i heile Vågåmo med kamera på slep. Mitt indre bygdedyr seier berre: "Neinei Hanne. Dette er berre klysete og folk trur at du trur du er noko no". Men så er eg også opplært til at ein alltid skal takke ja til media...Vel...det er jo moro å vise fram Vågåmo..og eg merkar at eg er meir oppteken av å prate om jobben min og Vågå enn eg er av politikk. Veit ikkje korleis eg skal tolke det..

Vel alt bra her..og så er det berre å håpe det sluttar å regne slik at eg kjem meg ut på "joggetur". Ein plass må grensa gå, og for meg så går han ved regn..

Auka livskvalitet etter å ha nådd 30 år

2011-05-31T20:17:00.005+02:00

No har eg altså blitt 30 år. Og det er eigentleg heilt greitt.

På sjølve bursdagen min gjorde eg noko eg sjeldan gjer, men ofte drøymer om å gjere. Eg lagde meg ein svær pizza med mykje ost, la meg framfor tv'en, stappa innpå og sovna tidleg. Nyyydeleg! Eg var heilt utslitt etter ei veke med fotoprosjekt og uteskule, og klarte ikkje eingong tenkje på cava.

Heilt til dagen etterpå. Då fekk eg besøk av gjengen frå Bagn. Vi skulle gjere Vågå utrygt. Hadde planlagt friluftsfest i Finndalen, men sidan temperaturen var rundt null grader oppi der, tenkte eg at eg skulle spare gjengen for den opplevinga. Til glede for enkelte. Så festen vart hos meg i staden.

Alltid moro når vi møtast. Og eg fekk mitt eige album med bilete, utklypp og velvalde ord frå dei mange mange åra vi har kjend kvarandre. Eg fekk også skikkeleg kaffimaskin. Takk og lov! Det har eg ønskja meg lenge. Men ikkje hatt samvit til å kjøpe. Elles drakk vi cava, åt grillmat, sprang rundt med tiara som blinka (eg altså) og havna på Bowlingen saman med lokale heltar.

I dag fekk eg lagd meg min fyrste kaffi latte med soyamjølk. Vi prater auka livskvalitet. Endeleg, endeleg! Det eg levde på då eg budde i Oslo er endeleg komen hit. Og eg klarar å lage meg det heime i eiga stove. Heilt sjølv!! :)

Klar for ei heil veke med uteskule

2011-05-22T14:26:00.003+02:00

Eg er ganske sikker på at eg aldri hadde høyrt omgrepet "Uteskule" før eg starta i jobben min i Vågå for litt over eitt år sidan. No er eg ein stor fan. Ikkje det at eg er nokon ekspert, men eg har lyst til å bli. Og i neste veke gjev vi det heile eit stort forsøk med ei heil veke med uteskule. Vi skal på bedriftsbesøk, på gardsbesøk og rundt omkring for å lære om både natur og kultur.

I tillegg til at vi skal vere utanfor skulen sitt område ei heil veke, skal i tillegg kvar enkelt elev bli utstyrt med kvart sitt kamera. I Vågå kommune har vi investert i eit klassesett med digitale kamera, sidan foto og visuell kunst er eit av satsingsområda våre. Gjennom dei siste månadane har ungar i barnehage og elevar i skulen take sine eigne bilete av "Mitt Vågå". Det heile skal ende opp i ei utstilling under Vågå-Dågå i juni. Kvar elev skal stille ut eitt bilete, og det vil også bli kåra vinnarar basert på stemmer frå publikum.

Uteskule treng ikkje vere skikkeleg avansert. Uteskule er eigentleg berre å flytte skuleverksemden ut i nærområdet. Folk som har skikkeleg peiling veit korleis dei skal få til matematikk, engelsk, norsk og samfunnsfag på ein artig og lærerik måte utanfor klasserommet. Eg er meir amatør, men tenkjer at ein må starte ein plass. Om ikkje anna skal eg klare å forklare forskjell på eit grantre og eit furutre, og kanskje eg til og med kjenner til nokre dyrespor. Eg er vel meir amatør når det kjem til å drepe fisk. Eller tre på ein mark på kroken. Slikt kjem eg aldri til å klare (bra innstilling, unge Blåfjelldal!).

Vel - det som er viktig er å vere nysgjerrig trur eg. I lag med elevane. Vi må også tørre å prøve. Tørre å flytte klasserommet ut. Også må vi sjølvsagt ta utgangspunkt i det vi som lærarar er gode på. Mine styrker er vel at eg er nysgjerrig, impulsiv, ikkje redd for å dumme meg ut og at eg er veldig glad i å fantasere og lage historier om alt eg ser. Slikt tenkjer eg også er viktig.

Og viss elevane spør meg om "Kva for dyr er det som har slik bæsj?" og eg ikkje har peiling, så tenkjer eg det er greitt vi har med kamera. Då kan eg seie: "Det må du finne ut av sjølv. Ta bilete av det, så sjekker vi på internett når vi kjem attende". Elevar som forskerpirar er tross alt viktigare enn at eg som lærar er eit levande leksikon som gjev elevane alle svara.

Vald!

2011-05-16T10:36:00.002+02:00

I helga har det vore landsmøte i Framstegspartiet. Og eg sto på val. Eg var innstilt av nominasjonskomiteen til nytt sentralstyremedlem. Dette var eigentleg ikkje planen min i det heile take, men når du får ein førespurnad frå valkomiteen om å bli med i leiinga av partiet du er medlem i, så seier du liksom ikkje nei.

Eg var nok ikkje heilt førebudd då eg takka ja om at det skulle bli kampvotering om plassane som sentralstyremedlem. Det vart det. Og det er bra. Det er ein grunn til at vi er tilhengarar av konkurranse på høgresida i politikken, og då må det vere konkurranse også om plassar i leiinga.

Men likevel vart det veldig vanskeleg sidan dette var ein posisjon eg ikkje har kjempa for i lang tid. Eg liker heller ikkje å kjempe for posisjonar, og det er denne personkonkurransen er alltid det eg har likt minst med politikken. Spelet, fraksjonering, kamp om plassar. No merka eg ikkje mykje til det denne gongen, og eg gjekk inn i det heile med haldninga; "Dei får stemme på meg viss dei liker meg".

Eg trudde ikkje eg skulle bli nervøs. Og i forkant av valet var eg overraskande roleg. Heilt til eg kom på talerstolen for å halde presentasjonstale. Det var ein augenblink der eg trudde eg både skulle besvime, spy eller helst begge delar. Det svartna for augo mine ein augeblink, og eg visste ærleg talt ikkje om eg skulle kome gjennom presentasjonen min. Det gjekk no bra då. Og eg klarte å gå ned ganske fatta.

Og valet gjekk bra. Eg vart vald. Saman med superordførar Helge A. Njåstad og byråd i Oslo, Sylvi Listhaug. Alle saman under 35 år, og alle tre frå Bygde-Noreg. Så det var moro.

No er eg i Oslo eit par dagar. Følte på at eg trengte nokre dagar med å vere anonym her i Oslo, berre rusle rundt og sjå på folk, og tenkje gjennom korleis eg skal påverke utviklinga av FrP og samfunnet i tida framover. Og ikkje minst oppleve den gleden som du finn i Oslo på nasjonaldagen. Det finst ikkje betre plass å feire 17.mai enn i Oslo. Og det seier eg sjølv om eg er ein tulling etter bygda. :)

Beste ESC-låter som aldri vann

2011-05-11T20:31:00.003+02:00

10. Dannmark, 2006: Twist of love (18.plass)

9. Serbia, 2010: Ovo je Balkan (13.plass)

8. Albania, 2004: The image of you (7.plass)

7. Kroatia, 1998: Neka mi ne svane (5.plass)

6. Sverige, 2005: Invincible

5. Frankrike, 2001: Je N'ai que mon ãme (4.plass)

3. Malta, 2005: Angel (2.plass)

2. Croatia, 2005 (11.plass): Vukovi umiru sami

1. Latvia, 2000: My star (3.plass)

Og at denne ikkje vann er rett og slett ei katastrofe...

Det var da som...!!

2011-05-11T20:23:00.002+02:00

Året blir liksom ikkje heilt det same når Noreg ikkje skal vere med i ESC-finala på laurdag. Det er vel ingen underdrivelse å seie at eg vart sur, sint og skuffa i går då det viste seg at Stella og Noreg ikkje gjekk vidare til finalen. Og eg tykkjer jo detta er ein av dei beste låtane Noreg har sendt vidare dei siste åra. Eg meiner..eg skjønte jo at Guri Schanke ikkje gjekk vidare i 2007, men at Haba Haba ikkje gjekk vidare skjønte eg ikkje. Stella er fantastisk flott, ho stråler, er blid og låta er berre ein song du blir glad av. Jippi. Uansett, er eg kjempestolt av innsatsen hennar.

Det einaste som er bra med dette er at eg slepp å boikotte landsmøtemiddag på laurdag for å få med meg finala. No skal eg boikotte det heile. Eg kjenner eg gjev blaffen i kven som vinn. Slik nesten i alle fall.

Eg får trøste meg med at det ikkje alltid er den beste låta som vinn. Eg skal difor ESC-mimre i neste innlegg når eg skal kåre dei beste ESC-låtane som aldri vann.

Bryllaupsgalskap

2011-05-03T21:23:00.004+02:00

Eg skal vere forlovar. For besteveninne Cecilie. Ho må verkeleg vere gal. For ho har ikkje bare vald meg til forlovar, men også nummer to av katastrofer på to bein, Bettina.

Desse to fantastiske jentene var på besøk hos meg i Vågå i helga (Cecilie til venstre på bilete - eg i midten - Bettina til høgre). Heavy råning i kvit Fiat 500 - mellom anna fram og attende over ei ferist for å gjere som dei gjer i reklamen.... Det blir ikkje artigare enn ein gjer det til sjølv på bygda.

Vi fekk vite vi skulle vere forlovarar på fredagskveld, og kom fort i gang med planlegging. Og cavadrikking. Og etter ei helg saman vart det vel konkludert med at vi to nok ikkje kom til å bli vald som fadrar for eventuelle ungar.

Men det kjem til å bli ei fantastisk oppleving. Bryllaupet til Cecilie og Vidar er ikkje før neste sommar (jippi for dei), og innan den tid skal vi på ei rekkje shoppingsturar for å finne kjoler og stæsj, ha ein rekke festar saman, ha ei rekkje artige opplevingar saman - og ikkje minst oppleve eit utdrikkingslag saman. Og Cecilie; du har berre vald dei to beste festplanleggarane i heile verda til forlovarar.

Eg er fantastisk glad i desse to jentene her. Og dei er og blir den viktigaste grunnen til at eg enkelte gonger har veeeldig lyst til å flytte attende til Oslo.

Meir av dette, Kristin!

2011-05-02T18:30:00.001+02:00

Å fjerne valfaget i ungdomsskulen var ei stor tabbe. Det er difor gledeleg at det no blir gjeninnført.

På fredag vart den lenge etterlengta stortingsmeldinga om ungdomstrinnet lagt fram. Regjeringa innfrir på det viktigaste og mest etterlengta punktet; nemleg innføring av eit praktisk valfag.

Det er ikkje slik at innføring av valfag er noko nytt. Det er ikkje mange år sidan vi hadde eit valfag i ungdomsskulen. Med nye reformer vart dette valfaget fjerna i eit håp om at fleire timar av andre fag skulle gjere at elevane vart flinkare til å skrive, lese og rekne.

Dei siste åra har vi sett at omfanget av praktiske fag har blitt mindre i skulen. Også i lærarutdanninga har det blitt lagt mindre vekt på praktiske fag, noko som har ført til at skulane no slit med å rekruttere folk med kompetanse innanfor fag som musikk og kunst- og handverk. Talet på lærarar som har slik kompetanse er urovekkande lågt.

Elevane kjeder seg i skulen, og mange er skuletrøytte allereie i 10-årsalderen (og ofte tidlegare). Det hjelper tydeligvis ikkje med meir teori.

Vi er einige om at alle elevane skal lære seg å lese og skrive. Men det er dessverre ikkje slik at umotiverte elevar blir flinkare i norsk ved å ha meir norsk. I alle fall ikkje viss ein pøser på med meir av den undervisninga som elevane finn umotiverande.

Ein god skule er for meg ein plass der vi gjev alle elevane meistringsarenaer. Då må vi som lærarar har verkemidlar og kompetanse til å finne desse arenaene og til å gjere faga meir spanande. Dette er dessverre ting som har og har hatt for liten plass i lærarutdanninga.

Eg vil gje Kristin Halvorsen ros for å gjeninnføre det praktiske valfaget. Dette er noko skuleverket har etterlyst lenge. Eg vil også gje ho ros for å leggje vekt på at vi som lærarar må bli betre klasseleiarar. Vi må også sørgje for at vi som lærarar i klasserommet undervisar og rettleiar på ein måte som faktisk fungerar, og ikkje berre slik vi trur fungerar.

Eg håper Kunnskapsdepartementet kan følgje opp med å gje praktiske fag større plass i lærarutdanninga, sørgje for at vi som lærarar kan bruke praktiske metode i alle fag og at vi kan auke talet på praktisk-estetiske fag gjennom heile skulegangen.

For det er ikkje slik at elevane mistar motivasjonen på ungdomstrinnet. Det skjer mykje tidlegare enn som så.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 2.mai 2011.

Bagn vs. Vågåmo. Kven er best?

2011-04-21T16:30:00.006+02:00

Etter nokre dagar heime på ferie i Bagn, føler eg det er på tide å arrangere ei kåring av kven som er beste plassen å bu av dei to plassane som begge ligg mitt hjarte nære. Bagn eller Vågåmo? Oppvekstplass eller ny heimplass?
Bagn i Sør-Aurdal kommune. Plassen eg vaks opp.
Vågåmo i Vågå kommune. Plassen eg no bur på.

1. Shopping-moglegheiter
Bagn har to matbutikker, ein bensinstasjon, Nille, apotek, sportsbutikk el-butikk, blomsterbutikk og Brustad med klede. Vågåmo har heile fire matbutikkar, to bensinstasjonar, apotek, el-butikk, klede, blomsterbutikk og POL. I Vågåmo får du meir sentrumskjensle. I Bagn er alt samla på det som ein gong var Valdres' største kjøpesenter. Vel...det er vel ingen tvil om at begge plassane ikkje er plassar eg "går på shopping", men her får Vågåmo ein knepen seier.
Vågåmo 1
Bagn 0

2. Skjønnhet
Vanskeleg. Vanskeleg. For eitt år sidan ville eg sagt Vågåmo. No ser eg på Bagn med nye augo. Det er verkeleg vakkert her. Sjølve sentrum er nok penare i Vågåmo, men eg tykkjer Bagn ser penare ut når du ser utover heile staden. Når ein kjem køyrande ned mot Bagn, så er Bagn vakrast. Å køyre i sentrum, er penare i Vågåmo. Eg seier uavgjort her.
Bagn: 1
Vågåmo: 1

3. Turmoglegheiter
Eg skal innrømme det. Eg har aldri gått noko særleg mykje på tur i Bagn. Det er fyrst no etter eg har flytta ut eg har sett moglegheiten. No går eg nokre turar, og har også funne ut at det er mange stiar, løyper og slikt det går an å gå her. Men Vågåmo skal ha for at det er skilta bra løyper i sentrum og i nærleiken av sentrum. Det er det ikkje i Bagn. Vi manglar også gang- og sykkelløyper i Bagn. Dette blir ein knepen seier til Vågåmo.
Vågåmo: 1
Bagn: 0

4. Kaffe-latte
Vel..eg er ikkje heilt objektiv sidan det er nær slekt som driv Tunkroa i Bagn. Men det er ingen tvil om at du får skikkeleg kaffe latte der. No får du også lokalprodusert mat. Den kaffe latten dei lagar i Vågå skjønar eg verkeleg ikkje korleis dei får til. Sur traktekaffe på kommunehuset tilsatt mjølk smakar betre. Skjerpings altså, Vågåmo! Kaffen dykkar smakar høgg. KLAR seier til Bagn.
Vågåmo: 0 (har lyst til å gje minuspoeng)
Bagn: 1

5. Party-liv
Bagn har Raven og Sadel. Og nokre bygdefester her og der. Eg har vel aldri "gått ut på byen" i Bagn. Det kan vi faktisk gjere i Vågåmo. Bowlingen, Bokhandelen og hotellet. Og dei arrangerer faktisk ting! Du kan faktisk gå pub-runde i Vågåmo. I Bagn drikk vi heime hos kvarandre (og i blant kan det kanskje vere like fornuftig å halde seg heime etter nokre flasker cava). Klar seier til Vågåmo.
Vågåmo: 1
Bagn: 0

6. Kulturelt tilbod
Bagn har ikkje kulturhus. Bagn har ikkje spesielt godt tilbod i kulturskulen. Bagn har eit aktivt idrettslag som sørger for at det skjer noko spanande. I Bagn har eg vore på Bagn IL-revy. I Vågåmo har dei normalt sett eit kulturhus (når det ikkje er vatnskada) og ei god kulturskule. Kommunen satsar på kultur, og eg har vore på fleire konsertar her enn eg nokon gong var i Bagn. Satse på kultur kan vi ikkje seie dei gjer i Sør-Aurdal. Bagn IL trekk opp. Resten trekk ned. Klar seier til Vågåmo og Vågå.
Vågåmo: 1
Bagn: 0

7. Smile-faktor
Eg har begynt å smile meir etter eg kom til Vågå. No helser eg og smiler til nesten alle eg møter. Det er nokre som ser veldig bestemt vekk som eg enno ikkje tør helse på. I Bagn har eg lenge følt at folk har vore surare. Men no har eg begynt å smile meir når eg er i Bagn, og det er sanning i orda: "smil til verda og verda smiler til deg". Folk er blide i Bagn også, altså. Det er eg som har vore sur!! Men no er eg blid og verda smiler til meg. Så fint atte. Uavgjort.
Vågåmo: 1
Bagn: 1

8. Sentralitet og regionalt samarbeid
Okey...eg har ikkje forstått kva det vil si å bu på bygda før eg flytta til Vågåmo. I Bagn er det 15 mil til Oslo. Frå Vågåmo er det 15 mil til Lillehammer. Valdres har flyplass, fødestogo, vi har ein fin by. Fagernes slår Otta ned i støvlene - berre så det er sagt. Og Fagernes er regionsenteret i Valdres! I Nord-Gudbrandsdalen berre kranglar dei. Valdres høyrast koseleg ut. Nord-Gudbrandsdalen høyrast drit-kjipt ut. Klar seier til Bagn og Valdres.
Vågåmo: 0
Bagn: 1

9. Servicetilbod
Sør-Aurdal og Vågå er vel dei kommunane i fylket med høgast lånegjeld per innbyggjar trur eg. Då eg satt i kommunestyret, så var Sør-Aurdal i skikkeleg økonomisk uføre. No - etter at eg flytta - har det blitt bra. Eg trur ikkje det har ein samanheng altså. Men eg føler Vågå er betre her altså. Det KAN ha noko å gjere med at eg sjølv jobber i kommunen og trur alt er så fint og flott, men eg trur Vågå gjev ganske gode tenester til innbyggjarane sine. I Sør-Aurdal har vi mest høyrt om nedskjæringar dei siste åra. Vel..det er bra begge plassar, og ingen lid nokon nød nokon plassar, så sidan eg ikkje er heilt objektiv her heller, så kallar vi det uavgjort.
Vågåmo: 1
Bagn: 1

10. Bygdestrid og grendementalitet
I Sør-Aurdal er det Hedalen mot røkla. Kommunen er liksom litt delt i to. Hedalen vil helst bli ein eigen kommune og føler alle andre i kommunen er mot dei. Reinli vakna bittelitt til liv då skulen vart nedlagt, i Begnadalen veit dei ikkje heilt kor dei høyrer til, men lagar sin eigen revy kvart år og på Leirskogen veit eg ikkje heilt kva dei driv med eigentleg.

I Vågå er det også nokon som trur det er Lalm mot røkla. Skilnaden mellom Lalm og Hedalen er at Lalm ligg midt mellom Otta og Vågåmo og at dei på Lalm gjer laurdagshandelen sin på Otta. Hedalen ligg laaaangt unna Bagn, og dei gjer laurdagshandelen sin i Hedalen eller på den gudsforlatte plassen Nes i Ådal. I Vågå har vi også Randsverk, Tessand, Skogbygda, Sjårdalen og Nordherad.

Felles for begge kommunene er at det i kommunesenteret skal mykje meir til for å vekke engasjementet til live. Då vi hadde opne møte om skuleprosjektet vårt i Vågå, då dukka det opp færrast på møtet i sentrum, og flest i Skogbygda. I Bagn så reagerte dei fyrst på at barnehagen vart flytta til Reinli den dagen ungane skulle begynne i barnehagen og dei oppdaga dei måtte køyre 3 km til Reinli, og då med orda: "Ja, dette var litt dumt, ja. Det er litt dårleg veg. Ja, dette var vi i mot. Kvifor gjorde politikarane dette??".

MEN; også her blir det uavgjort. Bygdestridene kan vere like heftige begge plassar, og du ser akkurat dei same uttrykka og høyrer akkurat dei same argumenta når det kjem til lokaliseringsdebattar begge plassane.
Vågåmo: 1
Bagn: 1

Totalresultat:
Vågåmo: 8
Bagn: 6

Knepen seier til Vågåmo. Og det er kanskje greitt. Eg har då tross alt vald å busette meg i Vågåmo, og ikkje i Bagn. MEN; alt er ikkje mykje betre i Vågå, altså. Slik som de folk i Valdres ofte sikkert kan få inntrykk av at eg meinar!! :)

Energisk jente søker sommarjobb!

2011-04-12T17:41:00.005+02:00

Eg er ein av desse personane som meiner støv ikkje eksisterer om det ligg under sofaen. Og smuler børster vi elegant under teppet.

Og rekningar eg ikkje vil ha? Dei ligg fint i postkassa sidan eg berre "gløymer" å ta dei med inn.

Hadde det ikkje vore for at foreldra mine har gjeve meg noenlunde god oppdraging i høve til dette, og har vorte illsinte viss rekningar ikkje er blitt betalt og eg har slurva med økonomien, så hadde eg garantert vore eit sikkert kort i "Luksusfella".

Også var det denne sjølvmeldinga då. Eg har hatt ei dårleg kjensle heile vegen. Og eg har visst at baksmellen vart stor.

Trikset mitt har dei siste vekene vore å ikkje gå inn på altinn for å sjekke dette. "Det går nok over" har eg tenkt. Kanskje kjem det ein snill fe for å ordne opp? Eller kanskje eg vinn i Lotto slik at eg ikkje treng å bekymre meg?

Vel..i dag dumpa det ein skummel konvolutt opp i postkassa mi. Eg måtte jo opne opp greiene. Eg frykta det verste. Sanninga? Enno verre enn eg hadde trudd! Smellen var femsifra. Lat oss seie det slik at smellen var større enn eit årleg klesbudsjett for unge Blåfjelldal. Vi pratar store summar!

Men det er merkeleg. I krisesituasjonar tenker Blåfjelldal overraskande rasjonelt. Eg var heilt kald og roleg. Eg begynte å rekne på kor stor eigentleg restskatten vart. Og sjølv om det er ein høg sum, så freaka eg ikkje ut ein einaste augenblink.

Men tiltak som vil bli gjennomført er:
- Be arbeidsgjevar trekke meir i skatt i år
- Slutt på shoppingturar hit og dit
- Påskeferie heime i Valdres og ikkje i Oslo
- Attende til nudlar og havregraut i kosthaldet
- Redusere inntak av cava
- Ikkje ferietur i sommar

Eg vurderer også måtar å auke inntektene på. Eg kjem til å ønskje meg pengar i 30-årsgåve no, og vurderer også å skrive ein kiosklitteraturroman. Også skal eg levere inn Lotto-kupongen.

Men eg tenkjer også å bruke den "lange ferien" min på inntektsbringane arbeid. Difor søker eg med dette sommarjobb til sommaren. Dette er å rekne som ein open søknad til heile verda:

Eg er ei veldig blid jente med stor energi og utstråling. Eg har fantastiske muntlege kommunikasjonsdugleikar og er ekstremt god på formidling. Eg har også fått ganske godt lag med menneske, og også ungar, etter år med politikk og nokre månader som barneskulelærar.

Eg er ikkje snobbete, og kan jobbe stort sett kvar som helst. Eg er litt klønete og ikkje alltid like praktisk anlagt. Eg kan også vere litt treig i oppfattinga, og tek ikkje alltid poenget i vitsar før dagen etterpå. Men eg tek som oftast poenget.

Viss du trur du kan ha bruk for meg i lønna arbeid i sommar, vil eg gjerne at du tek kontakt. Og nei, det er ikkje tull! Eg må betale Staten det eg skuldar han.

Neinei..det er eigentleg ikkje politikk.

2011-04-09T17:32:00.008+02:00

Veldig mange folk: Eg ser du skal gjere comeback i politikken, Hanne.

Flau Hanne: Neinei...fylkespolitikk er vel eigentleg ikkje politikk. Eg gjer det berre fordi eg meiner det er viktig Vågå er representert i fylkestinget. Også må jo nokon sørge for Skogbygdsvegen (litt spøkefullt). Så dette er slettes ikkje noko å prate om.

Eg har liksom vore flau over at eg har take på meg å seie ja til eit folkevald verv att. Eg sa jo med brask og bram at eg skulle ta meg ein pause frå politikken for over eitt år sidan. Frå å ha politikk som jobb og hobby, og bruke stort sett kvar einaste helg til politikk, gjekk eg til å ikkje ha eitt einaste verv att. Det siste året har eg hatt frihelger, eg har funne meg sjølv - og eg meiner eg er blitt eit betre menneske. Eg stortrivst med å jobbe i kommuneadministrasjon og som lærar, og berre setje i kraft det andre bestemmer!

Eg tykkjer også det har vore så godt å ikkje måtte ha ein meining om absolutt alt!!

Og javisst ser ein annleis på verda når ein har ein "vanleg jobb" enn når ein jobbar som politisk rådgjevar på Stortinget og elles fyller fritida med politiske verv.

Kanskje nettopp difor er eg ønska til å medverke meir i politikken. No når eg har ein "vanleg jobb", lev eit "vanleg liv" og eigentleg har vinka adjø til politikken. JO! Kva skjer då??

Joda, eg er ønskja inn i Framstegspartiets sentralstyre! I leeinga av partiet!!

Eg er ønskja til å vere med Siv, Per Sandberg, Carl I. og Per Arne Olsen til å meisle ut strategiar for partiet, til å kome med forslag til betringar av politikk og organisasjon og til å vere med å forme politikken til FrP i tida framover.

I all beskjedenhet, trur eg nok eg er ønskja fordi eg skal vere ei stemme frå "grasrota" og frå oss som ikkje driv med politikk på heiltid. Ser ein på sentralstyret no, så er jo alle heiltidspolitikarar (og dit vil eg ikkje attende - berre så det er sagt!)

Hadde eg vore med i Idol, ville eg sagt det var "sinnssjukt". Eg meiner vel eigentleg at det mest er litt absurd. Eg trudde bokstaveleg talt eg skulle dette av stolen då eg i førre veke fekk spørsmål om eg ville vere kandidat til sentralstyret i FrP.

Eg gjekk meg ein to timers lang tur og tenkte gjennom ting. Det eg tenkte mest på, var: Vil eg vere ein sentral tillitsvald i FrP? Er du klar over kva som vil skje viss du gjer noko gale i tida framover, Hanne? Og har du gjort noko i fortida som VG plutseleg kan smelle opp på framsida?

Reint hypotetisk. Hanne Blåfjelldal drikk for mykje cava ein kveld, og må ut å køyre bil dagen etterpå. Unge Blåfjelldal blir stoppa av politiet og take i promillekontroll. Det ville vore flaut for "Vanleg-Hanne" og folk i Vågå ville sikkert ha mista tillit til meg når dei fekk vite det. Men kva ville skjedd med "Sentral tillitsvald i FrP-Hanne"?. Truleg eksponering i mange medium i heile Noreg, og eg ville blitt kjend att på Lillehammer som ho "fyllsvinet frå FrP".

Etter ein lang gåtur fann eg ut at eg berre for å vere på den trygge sida må slutte å drikke cava når eg må køyre bil dagen etterpå.

Men frå spøk til alvor; det er ikkje berre berre å ta på seg eit slikt verv. Gjer du feilskjær blir det mykje meir lagt merke til. Og det er slikt ein skal tenke nøye gjennom før du tek på deg å stille til val - anten det er i kommunepolitikk, på Stortinget eller i Sentralstyret.

Eg takka ja (sjølvsagt; eg klarar jo ikkje seie nei til noko som helst). Eg er no innstilt av valkomiteen som nytt sentralstyremedlem i Framstegspartiet.

Eg takka ja fordi eg trur og meiner eg ser verda på ein annleis måte no enn eg gjorde før. Eg takka ja fordi eg er beintøff og ikkje redd for å vere kritisk - slike menneske trur eg alle parti treng for å utvikle seg. Eg takka også ja fordi eg trur eg representerer mykje som ikkje er å finne i FrP sitt sentralstyre i dag - vi pratar tross alt om ei jente med stor tru på å bruke meir kunst og kultur i skulen, og som er medlem av Norsk lektorlag og Noregs mållag! :)

Det er val på landsmøtet 15.mai. Det blir spanande. Det er jo ikkje sikkert eg blir vald ein gong. Men blir eg vald, så kan eg nok kanskje ikkje lenger spøke bort mitt "comeback" i politikken. MEN; eg skal berre vere hobbypolitikar, altså! Så er det sagt!! :)

PS: Eg har endeleg fått kjøpt meg skikkeleg digitalkamera i dag. No blir det slutt å springe rundt med mobilkamera for å ta bilete. Så no les eg meg opp på blendaropning og lukkertid. Reknar med eg skal springe rundt i Vågå for å ta bilete i morgon, så de kan sjå fram til gode bilete på bloggen framover!! Og beklager alt dårleg ræl eg har publisert tidlegare...

Kvifor går tunnelane nedover?

2011-04-04T21:26:00.009+02:00

Eg bruker å seie at eg ikkje er så smart som eg ser ut, og eg begynner å forstå at det stemmer overraskande bra. Fredagskveld kom eg til Hitra/Frøya passe sliten, køyrte inn i ein tunnel frå fastland over til øya. Det gjekk plutseleg veldig fort nedover, og eg skjønte ikkje kvifor i alle dagar at tunnelen gjekk så bratt nedover.

I full panikk går det opp for meg slik midt i tunnelen at eg er under vatn! Då er det berre å gasse på for å kome seg ut (eg ser allereie då vatnmassene kome mot meg og begynner å fantasere om kva eg skal gjere viss så skjer). Det eg ikkje tenkjer på er at det er fotobokser der; noko som får panikken til å bli enno større.

Og jammen må eg ikkje gjennom nok ein nedover-tunnel for å kome meg til Frøya. Då er det berre å ligge på bremsane i 10% helling i tunnelen, mens du lurer på kva du er mest redd for; å leike actionhelt for å kome deg ut av ein tunnel der vatnet fossar inn, eller å bli take i fotoboks.

Eg kom meg gjennom tunnelane, og hadde nokre strålande dagar på Frøya. Eg var der for å halde eit foredrag om skuleprosjektet i Vågå på seminar for prosjektet "Frøya inn i framtida". Her ser du nokre bilete frå turen min. Blid jente i sola i vakkert landskap!
Vår!!
Fint på veg heim frå Frøya. Har planlagt å leie meg rorbu til sommaren, og bruke tida på å skrive dikt og sjå på havet.
Mesterfotograf Hanne slår til att. Skulle ta bilete av veldig møkkete bil som vart bæsja på av måker. Og fekk sjølvsagt bilete av meg sjølv speila i måkemøkk. Nydeleg!!

Snart 30 år..

2011-03-31T21:07:00.002+02:00

I dag har eg sendt ut invitasjonar til 30-årslaget mitt. Eg veit det er nesten to månader til, men eg tenkte eg skulle vere tidleg ute.

Feiringa blir i finstasen ute i naturen. For liksom å kombinere det som er meg; ei jåle på bygda.

Og som eg gler meg! Eg håper alle mine beste vener kjem opp hit til Vågå for å feire at livet er fantastisk saman med dei nye venene eg har fått her i Vågå. Det blir nok eit knippe fantastiske jenter som skal ha denne helga saman.

Er eg nøgd med livet mitt? Ja, det kan eg faktisk seie eg er. Eg føler meg sjeldan einsam, har fantastiske vener, ein jobb eg elskar og hobbyar eg trivst med. Og eg tykkjer ikkje det er ille å skulle bli 30 i det heile take. 30-årskrise? Tja..ikkje enno. Kanskje panikken på eit tidspunkt slår meg fordi eg ikkje har mann og ikkje ungar....men då er det fordi eg trur at det er fordi omgjevnadene forventer av meg at eg gjer som alle andre.

Eg har i alle fall blitt såpass stor at eg har skjønt at eg må gjere med livet det eg sjølv ønskjer av livet. Og det veit eg enno ikkje heilt kva er, men eg nærmar meg...

Velkomen til Vågå 27.-29.mai alle gode vener. Eg gler meg til å vere saman med dykk desse dagane - for å feire at livet er fantastisk og at eg har fantastiske menneske rundt meg, som eg er veldig glad i!

Ikkje klå meg på puppane, takk!

2011-03-27T11:54:00.006+02:00

Klakkande rundt på skyhøge heler i både skule- og kommunehuskorridorar 320 km frå Oslo, høyrer alle at Unge Blåfjelldal kjem gåande.

Det er snart eitt år sidan eg flytta frå Oslo til Vågå. Den største skilnaden på å vere jente på bygda framfor byen er at eg får daglege kommentarar på kjolar, store flagrande smykke og høge heler.

Eg passar liksom ikkje heilt inn i den sporty friluftskvardagen her ved porten til Jotunheimen. Men det eg manglar på kondisen, liker eg å ta att ved å vere ei skikkeleg jåle.

Som ei jåle med stoltheit, prøver eg alt eg kan å kombinere jåledugleikane mine med å vere ein god feminist. Det trengst i samfunn der myten om den maskuline mannen og den heimeverande husmora har gode veksthøve.

Menn jaktar, kvinner er heime
For her på bygda likar vi å tru at menn er ”skikkelege menn” og kvinner ”skikkelege kvinner”.

Her står samfunnet stille under elgjakta, og her arbeider kvinnene deltid for å vere heime med ungane. Mennene går ikkje berre på jakt; dei fiksar og ordnar ting i huset, dei er ute i naturen heile tida (viss dei ikkje då heller har vald å bli rånarar), dei slenger ikkje rundt seg med framandord, og har knapt nok vore sør for Lillehammer.

Dei er slik menn skal vere; dei kan ordne lekkasjar i huset, bygge om – og ikkje minst kan dei beskytte oss mot rovdyra i skogen. For menn på bygda kan handtere eit skytevåpen.

Vi kvinner får ungar tidleg etter å ha utdanna oss anten til yrke innan helsevesenet eller skuleverket. Vi lever og ander for ungane og familien, og tek oss gjerne fri minst ein dag i veka for å vere heime med ungane. Her på bygda har ungane nemleg fri frå skulen ein dag i veka.

Samfunnet i Vågå er i mykje støre grad enn i byane bygd opp rundt familiane. Etter snart eitt år her, har til og med eg begynt å drøyme om kjernefamilie med deltidsjobb, ungar og ein praktisk mann som kan fikse og ordne ting i huset.

Som den håplause feministen eg er, gjer eg meg også totalt hjelpelaus når eg møter desse skikkelege mannfolk. Ikkje søren om eg gidd å lære meg å skifte dekk på bilen eller om eg skiftar lyspærer sjølv. Eg gidd ikkje ein gong prøve, men konkluderer forsiktig med at eg ikkje klarer.

Eg tykkjer det er godt å bli varta opp. Eg skammar meg kvar gong – for eg føler meg som ein dårleg feminist. Det er i slike stundar eg må ta meg saman for å tenkje etter kva feminisme handlar om, og kvifor eg har vald å kalle meg feminist.

Ikkje full likestilling
Då eg var 18 år, hadde eg mitt fyrste møte med Det annet kjønn og har vore feminist sidan. Det var fyrst då eg las Simone de Beauvoir eg skjønte at eg sjølv var med på å medverke til undertrykkande strukturar i samfunnet.

Eg hugsar eg tenkte etter med meg sjølv: Kvifor har eg dårlegare sjølvtillit enn jamnaldrande gutar som alldeles ikkje er smartare enn eg? Kvifor har eg mykje lettare for å godta at gutane gjer det betre enn eg, enn at andre jenter gjer det?

Over ti år etterpå er dette enno haldningar eg jobbar med i meg sjølv. Eg kallar meg enno stolt feminist. For meg er feminisme å tru på like rettar for alle, men å erkjenne at det i samfunnet er høve som gjer at vi enno ikkje har oppnådd full likestilling.

Eg meiner vi ikkje har fullstendig likestilling i Noreg. Eg trur det er strukturar og sedvanar i samfunnet som gjer at vi i ulike samanhengar handsamar guter og jenter ulikt. Eg trur det finst forskjellsbehandling på grunnlag av kjønn, eg har sett det både i skuleverket, i politikken, i næringslivet og i privatlivet. Og eg trur kjønnsdimensjonen er noko vi er nøydd til å gje oppmerksemd uansett kva vi driv med.

Skylappar på høgresida
Når vi veit at gutane får meir oppmerksemd i klasseromma enn jentene, må vi spørje oss sjølv om kvifor det er slik. Når vi som lærarar gjev gutane meir oppmerksemd, må vi våge å ta eit oppgjer med oss sjølve. Når vi ser gutane likevel gjer det dårlegare i basisfaga i skulen, så må vi også våge oss å spørje kvifor det er slik.

Til tross for at jentene ofte er ”flinkast” gjennom heile skulegangen, ser vi likevel at menn ender opp med høgare løn og betre stillingar. Vi må våge å stille spørsmålet kvifor det er slik.

Vi på høgresida må ikkje vere så livande redde for å bli stempla som raudstrømper, at vi ikkje tør ta desse diskusjonane.

Eg har møtt mange folk på høgresida i norsk politikk som fornektar at det finst forskjellsbehandling i samfunnet. Med klar stemme og med det eg meiner er skylappar, seier dei: ”Det er full likestilling i Noreg. Vi har dei same rettane. Kjønnskvotering er det motsette av likestilling, og eg vil bevise eg er like flink som gutane utan å måtte ha særbehandling”.

Eg er også mot kvotering og særbehandling, men eg meiner desse folka har misforstått kva likestillingskamp og feminisme handlar om.

No gjer eg det!
Eg er dessverre ein litt sløv feminist til tidar. Eg har det stort sett bra som jente, og i kvardagen merkar eg stort sett ingenting til forskjellsbehandling eller undertrykking. På bygdefest heime i Valdres i jula slo likestillingsspøkelset meg i fjeset med full "trøkk".

Eg var heilt uførebudd då eg på ein real bygdefest fekk ei fast hand som tok meg i puppen med kommentaren: ”Når eg og kompisen min ser bilete av deg i avisa, så pratar vi om kor lyst vi har til å ta deg på puppane. Og no gjer eg det!”

Eg vart ærleg tala så sjokkert at eg ikkje visste kva eg skulle svare, og det einaste eg fekk ut av meg var: ”Når du treffer meg edru neste gong, så får du sjå om du tør å gjere det då. Du er hjarteleg velkomen”. Karen lo rått: ”Takk for invitasjonen, det skal eg sjølvsagt gjere”. Vi får no sjå, tenkte eg.

Etterpå tenkte eg igjennom korleis eg eigentleg skulle handtert det. Eg kunne slått. Eg kunne meldt det til politiet. Eg kunne blitt forbanna. Men det som skjedde, var at eg eigentleg vart mest lei meg. Lei meg for den manglande respekt enkelte menn har for damer.

Nokon vil kanskje påstå at dette ikkje handlar om undertrykking av kvinner, men om mangel på vanleg folkeskikk, og at enkelte menn oppfører seg som apekattar. For meg handlar slike episodar definitivt om likestilling, og den manglande respekt enkelte menn viser overfor jenter. Det fortel meg også at vi har ein jobb å gjere i høve til seksuell trakassering.

Viss menn kan vise slik oppførsel overfor meg, korleis oppfører dei seg då mot andre? Eg ser på meg sjølv om relativt tøff, og eg har ein sjølvtillit mange misunnar meg. Når til og med eg, i ein alder av snart 30 år, opplever seksuell trakassering, korleis er det då for unge jenter som veks opp i dag? Eg er redd vi enno har altfor mykje seksuell trakassering – både i by og bygd.

Utdanning og haldningar
Den store skilnaden mellom by og bygd i høve til likestilling går på to ting. Den største av dei, etter mi meining, er at mennene i byane er høgare utdanna enn på bygda. I Vågå har berre 15 prosent høgare utdanning. Det gjer noko med samfunnet.

Ein treng ikkje vere forskar for å konstatere at høgare utdanna folk er meir opptekne av likestilling, og truleg også mindre fordomsfulle enn lågt utdanna menn. Det er ikkje dei høgt utdanna som grafsar jentene på puppane i fylla og slenger skjellsord til homofile og innvandrarar. Og mannfolka med dårleg kvinnesyn er ofte også dei som pratar mest stygt om både homofile, innvandrarar og dei som på andre måtar vågar å skilje seg ut.

Dette seier meg at den viktigaste likestillingskampen står på det haldningsendrande planet. Dette er ein av dei viktigaste grunnane til at eg har vald å jobbe i skuleverket.

I tillegg er samfunnet meir gjennomsiktig på bygda. Folk bryr seg med kva du gjer. På godt og vondt. Du er synleg, og det er vanskelegare å vere annleis her enn det er i byen.

Anten du er pen som Barbie, gjer det bra i næringslivet, er rik, noregskjend kokk, Ottar-medlem, homofil, mørk i huda, flink til å spele eit instrument eller er aktiv i FrP, blir du prata om. Det er på mange måtar vanskelegare å vere ”flink”, og du skal vere tøffare om du tør stikke deg ut når du bur på bygda. Misunninga er nok ikkje større her enn i byane, men ho blir så mykje meir lagt merke til.

Sjølvtillit og respekt
Når det gjeld haldningar, har heile samfunnet eit ansvar. Viss foreldra svikter eller ikkje lukkast i å oppdra ungane til å vise respekt for alle uavhengig av kjønn, etnisitet eller legning, må skule og barnehage ta ansvar.

Eg trur det viktigaste er å oppdra dei veksande generasjonane til å få sjølvtillit. Eg trur at menneske som er trygge på seg sjølv, har lettare for å respektere andre og for å unne andre suksess. Eg trur at det også blir mindre misunning, bitching og ”jantelov” om vi oppdreg dei unge til å vere trygge på seg sjølv.

Vi må også slå hardt ned på seksuell trakassering, mobbing, dritslenging, fordommar og rasisme. Og vi må våge å prate ope om slike tema med ungane. Vi må forklare og diskutere kvifor vi skal respektere alle, og vi må sørgje for at kulturen er slik at fordommar av alle slag blir slått hardt ned på.

Ikkje lov å lukkast
Den viktigaste barrieren for at kvinner skal nå opp og fram også på bygda, er kulturen vår. Vi ser at kvinner med høg utdanning flyktar frå bygda. Homofile flyktar frå bygda. Og innvandrarane flyktar frå bygda.

Vi må våge å stille spørsmål om kvifor det er slik, og ikkje ”sulle” oss inn i ein illusjon om at alle har like moglegheiter. Alle har ikkje dei same moglegheitene om dei blir mobba fordi dei er annleis, blir utsett for ”bitching” eller seksuell trakassering både i ung og vaksen alder.

Skal vi få større mangfald på bygda, er vi nøydd om å gjere noko med haldningane. Dessverre føler mange i dag at det ikkje er lov å lukkast på bygda, og det er ikkje ”kult” å vere flink. Dette er like tøft for jentene som for gutane.

Viss du er gut, og til dømes likar å spele teater, danse eller gjere andre ting som ikkje er ”typisk” her på bygda (som ofte er sport, bil eller friluftsliv), blir du like fort stempla som dei jentene som er annleis.

Feminisme for meg handlar om å sjå at det er strukturar som hindrar oss i å gjere det vi ønskjer og vil med livet vårt, utan at andre dømmer oss. Då er det ikkje minst viktig at vi lagar ein kultur for at det skal vere lov å lukkast og skilje seg ut.

Må bli tøffare
Når det gjeld å få fleire tøffe, energiske jenter til å bli i bygdene og ikkje flytte til byane, er det berre ein ting som gjeld: Vi jenter må bli tøffare, vi må slutte å vere så redde for å feile at vi ikkje tør å prøve, og vi må bli flinkare til å unne kvarandre suksess.

Dette er ein kamp vi må kjempe anten vi er foreldre, lærarar eller omgås barn og unge på andre måtar. Vi må slutte å «dille og dalle» med jentene og sette like tøffe krav til alle – uansett kjønn. Og vi må slå hardt ned på diskriminering og seksuell trakassering tidleg.

Også for oss på høgresida må det vere lov å seie at det finst forskjellsbehandling i samfunnet. Det må også vere lov å seie at eg ikkje trur lovreguleringar vil endre på dette. Samfunnsendring kan berre skje gjennom haldningsendring.

Menn her på bygda, som går på jakt, som kan mekke bil og er skikkelege mannfolk, må også vere opptekne av likestilling. Dessverre meiner nok mange av dei at ”urmannen” skal behandle kvinner som objekt og difor utøve seksuell trakassering.

Det er så å seie umogleg å endre haldningane til apekattar av sjåvinistiske menn i ein alder av førti. Men det er eit håp om at ungane deira kan bli betre menneske.

Publisert i Minerva nr 1-2011.

Til stader eg aldri har vore før...

2011-03-17T22:08:00.003+01:00

No gler eg meg til dei neste vekene. Dagane kjem til å gå i eitt på grunn av ganske mange møte, men eg skal også besøke mange plasser eg aldri har vore før, og eg kjem til å lære mykje nytt. Livet er spanande om dagen, og det er flott.

Spanande ting 1:
Eg har takka ja til å sitje i ei gruppe for Energisenteret på Hunderfossen som skal jobbe med ny utstilling retta mot publikum og mellom anna då skuleelevar som ei viktig målgruppe. Det blir lærerikt, og forhåpentligvis kan eg medverke med noko også. Fyrste møte er på Hunderfossen neste veke.

Spanande ting 2:
Neste veka deretter skal eg til Bodø på konferanse arrangert av Nasjonalt senter for kunst og kultur i opplæringa. Dit kjem også Anne Bamford - dama som laga rapporten som har prega ideologien til skuleprosjektet i Vågå; nemlig "The wow factor". Denne rapporten viser mellom anna at har du god opplæring i og gjennom kunstfag, vil elevane få betre basisdugleikar, og også utvikle gode karakterar inni seg. Ho har no kartlagt situasjonen for kunst- og kulturfag i Noreg, og skal legge fram resultata på denne konferansen. Eg har heller aldri vore i Bodø - utanom på flyplassen, og det teller vel strengt tatt ikkje...og så skal eg ta nattog og bu i sovevogn på veg oppover. Det har eg heller aldri gjort før.

Spanande ting 3:
To dagar etter eg kjem att frå Bodø, så reiser eg til Frøya. Også ein plass eg alltid har drøymt om å reise til. Heilt sidan eg studerte geografi ved NTNU, har eg drøymt om å reise hit. Då skulle vi nemlig på feltarbeid til nokre nedlagte fiskerisamfunn på Frøya. Eg fekk ikkje vore med på grunn av valkamp. Kva politikken har øydelagt for meg....Men no skal eg altså til Frøya for å prate om prosjektet i Vågå, og gjett om eg skal nyte ei heil helg der...

Spanande ting 4: Valdres no i helga. For lenge sidan sist no. 30-årslag nummer 2 i år. Og snart berre to månadar til min tur...JIPPI!

Spanande ting 5: Eg er berre veldig glad om dagen. Finfint! :)

Herregud; eg er forelska!

2011-03-13T19:29:00.003+01:00

Kan ikkje bli anna enn forelska i The Moniker. Denne fantastiske mannen i gul dress som spring på tredemølle.

3.plass i svenske Melodifestivalen var faktisk betre enn eg hadde trudd. Og kanskje like greitt at han ikkje vann. Då har kanskje eg betre sjanse til å vinne hjartet hass. Eg er både forelska i songen og i fyren. Og planen er å reise til Sverige for å finne han. Slik at vi saman kan synge: "Oh my God; I'm in love"- og tenke: "I can see my self in bed with you when I am 62".

Rælete greier av ein kjekkas som knuser glas på scena som vann. Fyr som ser ut som ein gud og syng om at han er upopulær blant damene. Ikkje spesielt truverdig. Då er det meir truverdig med ein gul gul mann som syng ein gul gul sang om kor forelska han er.

Likestillingsgåte

2011-03-09T12:30:00.004+01:00

Inspirert av nyaste "Fett" (likestillingsmagasin) fann eg ut at eg skulle ta ei god gamaldags gåte om likestilling for elevane mine. Gåta har eg sjølv vore gjennom og ikkje klart å løyse, så tenkte eg skulle finne ut om elevane mine var betre enn meg for tjue år sidan. Gåta, som sikkert er kjend for dei fleste av dykk, er som følgjer:

En far og hans sønn havner i en alvorlig trafikkulykke. Faren dør på stedet, hans biologiske sønn blir alvorlig skadet og fraktes til sykehus. Overlegen kommer inn og utbryter: «Jeg kan ikke operere denne gutten, han er jo min sønn!» Hva har skjedd?

I følgje forfattaren i "Fett" klarte ikkje ei forsamling av godt vaksne mennesker å løyse denne. Dei kom med følgande løysingar: Surrogatmor og homofile foreldre, stefar og alt mogleg anna som inneber måtar søner kan ha to fedre på.

Mine elevar sleit litt i starten. Men to av fire grupper klarte gåta med lettaste sjølvsagtheit: "Overlegen er mora!". Sjølvsagt! Og ja, sjølvsagt er det slik. Konklusjonen min er vel at det er håp. Eg og dei eg er på alder med klarte ikkje dette for femten-tjue år sidan. For elevane i dag er det heilt naturleg at overleger er kvinner. Kvifor skulle det ikkje det; det er jo fleire kvinner på medisinstudiet enn menn?

Så om ti nye år kaller vi ikkje dette ei gåte ein gong. Kva er vel dette å løyse? Svaret er jo sjølvsagt!

Hanne på ski - Kap. 4

2011-03-08T20:37:00.002+01:00

Skituren med Lalm oppvekstsenter i dag gjekk strålande. Eg hadde sjølvsagt blitt plassert på gruppa som skulle gå den lengste turen, men 12 km gjekk som ein leik. Og eg som hadde grua meg til dette...

Det var berre koseleg dette. Og etter at vi hadde gjennomgått ei viss stigning i starten, så tenkte eg berre på siste halvdel av turen: Dette er jo berre fantastisk. Og eg merka med meg sjølv at eg faktisk sett pris på å vere ute i naturen. Og ja, eg trur det blir fleire skiturar i vinter. No, når det ikkje er så kaldt, så sett eg faktisk litt pris på vinter - men berre når eg veit det går mot vår.

Og ja; nyttårsforsettet mitt om å bli meir friluftsmenneske (ikkje slik gærning, men litt meir ute i naturen altså), ser ut til å gå i boks. Og på fredag, så skal eg søren med nok ein dag ut i naturen. Denne gongen til Lom og "Barske glæder" i regi av Fjellmuseet. Det blir moro!

Men fyrst; foredrag om klima og energi i Vågå-skulen på seminar på Otta i morgon, så til Oslo for Taylor Swift-konsert. Livet går visst i eitt om dagen. Og eg likar det!! :)

Hanne på ski - Kap. 3

2011-03-06T16:30:00.002+01:00

I dag midt under femmila (hallo; kven orker å sjå på folk gå på ski to timar?), fekk eg dratt meg ut på skitur nummer 3. Fram til no har eg vore litt sjokkert over at eg korkje har pådratt meg skiskader eller har vore stiv og støl. Vel...i dag kom strekken. På innsida av låret. Hallo; kven er det som får strekk på innsida av låret av klassisk langrenn? Nok eit bevis på at eg ikkje har teknikken i orden.

Vel - eg trur faktisk eg skal overleve skituren med skulen 8.mars. No har eg både testa skia og funne ut at det faktisk kan vere ganske koseleg å gå på ski. Så no ser eg ikkje lengre fram til skidagen med skrekk og gru. No tenkjer eg berre; dette klarer du fint, unge dame! :)

Undervisningsopplegg og kvinnedag

2011-03-06T11:59:00.005+01:00

Som den late pedagog eg er, sitt eg no og surfar på nettet etter fiks ferdige undervisningsopplegg om kvinnedagen eg kan bruke i undervisninga i morgon (skidag 8.mars og difor må eg nytte høvet i morgon). Det finst ingen fiks ferdige undervisningsopplegg som kan brukast, så eg må lage mitt eige. Og det er ikkje lett når det er 10 og 11-åringar det er prat om. Det må vere både relevant og forståeleg - og helst oppmuntre til refleksjon og dialog.

Takk og pris for Nrk sine skulesider. Der er det mykje bra (men også der til tider for vanskeleg for elevane på mellomtrinnet):

Det er mange aktuelle saker det går an å ta opp med elevane. Slik som til dømes kvinners rettar i andre land, arbeidsdeltaking, kjønnsrelatert mobbing, seksuell trakassering, kvifor vel kvinner tradisjonelle yrker og så vidare. Eg trur ikkje vi skal undervurdere elevane. Vi skal ta meiningane deira på alvor, og vi må våge å ta desse diskusjonane om tema som ofte er vanskelege.

Eg har i alle fall tenkt til å lage ein diskusjon på følgande spørsmål:

- Kvifor trur du at vi har ein eigen kvinnedag?

- Skildre korleis du trur det var å vere jente på din alder for 100 år sidan i Noreg.

- Kva betyr "likestilling"?

Også får vi ta det derifrå. Eg har i alle fall tenkt til å utfordre dei til å prate med sine bestemødre om korleis kvardagen var for dei då dei var like gamle som elevane mine i dag. Kva har endra seg? Kva er blitt betre? Kva er blitt verre?

Dette skal bli moro, så får vi sjå om vi klarar å vekke feministisk engasjement hos elevane!

Heja Sverige!!

2011-03-05T20:05:00.005+01:00

Alle veit at eg er ein stor fan av Melodi Grand Prix. Men det mange kanskje ikkje veit, er at eg er ein enno større fan av Melodifestivalen. Noko som gjer at eg har vore klistra til tv-skjermen dei siste laurdagane for å få med meg ørten delfinaler - og no i kveld; Andra Chansen.

For tradisjonen tru; min favoritt i svenske melodifestivalen gjekk ikkje direkte til finalen, men må gjennom Andre Chansen. Det er ikkje fyrste gong det skjer. Det skjedde også for nokre år sidan med Magnus Uggla med "For Kung og Fosterland". Som tapte med 1000 stemmer for Sonja Aldén (av omlag 300 000). Eg grein nesten då denne låten ikkje gjekk vidare. Og det kjem eg også til å gjere i kveld - viss min nye store kjærleik ikkje går vidare.

Og her har du min favoritt i kveld. The Moniker med "Oh my god":

Kan jo ikkje anna enn å bli i godt humør av dette. Eg blir både gul og glad når eg ser og høyrer dette. Og bittelitt forelska. Og drømmer om ein skalla mann kledd i gult.

Det er i alle fall ingen tvil om at Andra Chansen har høgare kvalitet enn ei finale i MGP i Noreg. Så får vi håpe at Sverige endeleg lukkast i Eurovision Song Contest i år.

Og for gamle minner og tapt kamp. Her har de Magnus Uggla med "For Kung og Fosterland" (som desverre altså aldri vant):

Og her kan de sjå same Uggla håne Noreg. Moro:

Hanne på ski - Kap. 2

2011-03-05T14:26:00.005+01:00

I dag er eg imponert over meg sjølv. Vakna altfor tidleg (som vanleg), og bestemte meg for at det berre var å kaste på seg mine uproffe treningsklede for å komme meg ut på ski. Men så tittar eg ut glaset, og ser det bles veldig mykje. Også sjekker eg vêrmeldinga, og ser det er "stiv kuling" på fjellet. Og tenkjer i mitt stille sinn at det ikkje går an å på gå på ski når det bles så fælt. Argumenterer kraftig med meg sjølv, men bestemmer meg for i alle fall å ta ein tur opp dit då. Og viss det er for ille, så kan eg jo berre reise til Lom for å kjøpe meg kaffe...

Tru det eller ei; eg kom meg ut på ski. Eg gjekk i alle fall seks kilometer. Imponerande i seg sjølv. Eg skal ikkje seie kor lang tid eg brukte på det, men poenget er; til tross for vind og at eg vart forbigått av ein fyr (skikkeleg forbigått også - og eg som trudde eg var så flink), så kom eg meg ut. Og denne gongen var det faktisk litt koselegare enn sist. Denne gongen fant eg ut at eg likte det litt. Artigare enn å jogge i alle fall. Sjølv om eg hater oppoverbakker, der eg korkje får med meg armer eller bein.

Og kva belønner vi oss sjølv med etter kjempeinnsatsen? JO! Tur hit:Eg klarte til og med å unngå kjøp av usunne bakevarer (eller "bollar" som det heiter på Lom-nynorsk). Og det er eit under når ein ser på det her. Det eg kjøpte var eit rugbrød. Prat om fornuftig ung dame! Som er i full gang med å forebygge forfallet som kjem raskare og raskare fram mot 30 år.
Men ein ting måtte eg få meg: Skikkeleg kaffe latte. Og då blir Hanne lykkeleg. Veldig lykkeleg! Og har også vore på biblioteket og lånt meg ein haug med intellektuelle filmar. For etter å ha vore heilt elendig i quiz på bowlingen i går, har eg funne ut at eg ser for lite på film. Eller at eg ser på feil type filmar (kvifor er det aldri spørsmål frå romantiske komedier)?

Hanne på ski - Kap 1

2011-03-03T14:28:00.005+01:00

Så kom eg meg endeleg ut på ski. Hadde litt angst for at eg ikkje skulle finne skisporet, men det gjekk visst bra. Fine skispor - "trikkeskinnespor" har eg lært meg at det heiter. Konklusjonen etter skituren er at det eigentleg er ganske kjedeleg å gå på ski, men at det er bra trening. Og at eg føler meg dum. Og her er grunnane til at eg føler meg dum:
1. Alle eg møter på i løypa ser heilproffe ut. Dei har slike swix-uniformar og slikt heile gjengen, og det ser ut som det er verdas lettaste sak å gå på ski. Så ser dei på meg og smiler. Eg tenkjer dei gliser overberande av håplaust utstyr og håplaus teknikk. Eg har omsider bestemt meg for å gje blaffen. Eg hadde sett enno dummare ut om eg hadde hatt heilproft utstyr. Og uproff teknikk. Ikkje bra kombinasjon. Men blid er eg då. Berre sjå på bilete.

2. Eg kjem aldri til å skjønne meg på skismøring. I dag tok eg ein sjanse på både farge og kor eg skulle feste smøringa hen (vel, det er jo merka av smørefelt bak på skia mine, så er ganske idiotsikkert). I dag hadde eg flaks. Eg hadde både gli og feste.

3. Sjølv om ein har feste, hjelper ikkje det i oppoverbakker som er bratte. Eg hadde verkeleg ikkje trudd det skulle vere så hardt for armane. Kvifor ser eg aldri andre som vrir ansiktet i smerte når dei går oppover bakkar. Eg eig korkje tenikk eller styrke
4. Det skal liksom vere moro å køyre nedover. Det er også det. Til eit visst punkt. Når det begynner å svinge, og du skjønner at viss du ikkje kjem deg ut av "trikkeskinnesporet" kjem du til å brekke både ski og bein. Også må du berre tenke veldig fort på kva du skal gjere i desse skarpe svingane. For plutseleg kjem dei ein heilproff person i kondomdrakta si bak deg - klar for å skratte av deg, eller enno verre: spørje om eg treng hjelp!

5. Alle har skiboks eller skistativ. Eg har ingenting og må ha skia inni bilen. Alle ser slik at eg ikkje er eit friluftsmenneske.
Men når alt kom til alt, så var det vakkert også. Og når ein bestemmer seg for å gje blaffen i kva folk tykkjer, meiner og trur, og berre kose deg i naturen. Då er det eigentleg ganske fint. Med Robyn på full guffe på øyra, synge om tapt kjærleik og jamre over kor fælt livet er.

Biblioteket - eit gløymt velferdsgode

2011-03-02T21:35:00.004+01:00

Etter nøye vurderingar har eg beslutta å ikkje reise til Oslo i vinterferien. Utelukkande på grunn av økonomi. Så torsdag og fredag har eg to fridagar eg må fylle med aktivitetar. Etter at skia mine har samla støv i Vågå i to månader (ti år i Valdres før dei kom hit), kjøpte eg i helga skismøring. På tysdag er det skidag på skulen, og då må eg vere utlært. Så i morgon skal eg teste skia og skiføret. Endeleg!

Men skigåing held ikkje til å fylle to fridagar. Så i går fann eg ut at eg skulle ta ein tur på biblioteket. Og det er merkeleg. Mellom kvar gong eg er på biblioteket gløymer eg kor mange skattar som er gøymt der. Biblioteket i Vågå har ei heilt enorm DVD-samling, og då er det ingen grunn til at eg skal drive å kjøpe meg så mange DVD'ar. Så no er både CHE og moro med Trond Espen Seim lånt inn. Og ja, så skal eg innrømme eg lånte med meg 2012 også. Kanskje pinlig å innrømme det, men eg eeeeelskar katastrofefilmar. Eg tok også med meg nokre bøker - både nynorsk ungdomslitteratur og Bjørnson sine bondeforteljingar.

Og i dag fann eg ut at eg også kunne teste ut biblioteket på Otta også. Og i motsetnad til biblioteket i Vågå, har dei lyrikk av Tor Jonsson. Og dei har mange bøker av Are Kalvø. Og enno litt fleire junk-litteratur-bøker (jentelitteratur som vi kallar det, som passar i Syden - og i soooola!). Så eg har lånt med meg litt av kvart, og har no planer om å gå på ski på dagane, og lese og skrive på ettermiddagane og kveldane. Treng jo ikkje reise bort sjølv om eg har to feriedagar. Kan jo slappe av!!!

Poenget er at eg elskar biblioteket. Og har ein tendens til å gløyme at det er fri underhaldning tilgjengeleg der. Og at eg faktisk ikkje treng å bruke pengar sjølv om det er ferie.

Vel - på turen til Otta fann eg ut at eg måtte vaske bilen min (okey - det var ikkje snø sist gong eg gjorde det), og det kosta 199 kroner. Så måtte eg kjøpe to flasker cava på polet - slik i tilfelle eg treng eit glas vin til skrivinga mi. Også måtte eg innom matbutikken og kjøpe ræl. Også måtte eg fornye lotto (kan jo ikkje klage på at eg aldri vinn viss eg aldri tippar) - og fekk endeleg gjeve beskjed om at grasrotandelen min skal gå til Vågå IL (kunne kanskje meldt meg inn sjølv også - eg som er så sporty). Ja, også berre måtte eg ha 20 marlboro lights (slik for sikkerhets skuld). Vel - bibliotekturen kosta vel då omlag tusen kroner likevel..

Men poenget er fortsatt at eg var veldig lukkeleg då eg reiste heim frå Otta. Med bilen full av litteratur både av Are Kalvø og Tor Jonsson - og fin og rein bil!! Og med store ambisjonar om å gå på ski dagen etterpå! :)

Syng og ver glad!

2011-03-01T20:05:00.000+01:00

Eg blir meir og meir overtydd om at vi treng meir kunst og kultur i skulen, ikkje mindre.

På fredag var 90 elevar her i Vågå i aksjon på scena då vi sette opp musikalen ”Barnas klimakonferanse”. I ei heil veke har elevane kvar skuledag øvd intenst på drama, songar og musikk og dans.

Gjennom denne veka har vi fått sjå elevar blomstre som aldri før. Elevar har fått trening i å stå på ei scene, samarbeide med andre og utfordre seg sjølv.

Det har vore ein annleis skuleveke. Og eg har fleire gonger fått tårer i augo når elevar stolte har sagt: ”det er fyrste gong eg har sunge åleine” eller ”eg tør gjere ting eg aldri har gjort før”. Og som elevane har blomstra! Vi fekk høyre elevar som knapt seier noko i timane synge solosong og både foreldre og tilsette såg sider ved elevane dei aldri hadde sett før.

Kritikk mot slike arrangement kjem. ”Kor blir det av dei viktige faga”? ”Vi må konsentrere oss om lesing, skriving og rekning – ikkje berre om slik kunstfjas”.

Vi utviklar ikkje heilskaplege menneske ved å sitje framom ein pult og terpe på oppgåver i lærebøkene dag ut og dag inn. Vi treng eit mangfald av metodar og arenaer. Og meir enn noko anna meiner eg vi kan oppnå kompetansemål i alle fag ved å bruke kunstfagleg metode.

Eg skal love deg at elevane som no har fått syngje, dramatisere og danse ei veke i strekk har lært meir om formidling enn dei truleg gjer i løpet av eit normalt skuleår. Bodskapen i songane som handlar om klima, energiressursar og miljøspørsmål har også ”sett seg” på ein heilt anna måte i elevane sin bevisstheit, enn det ei læreboktekst ville gjort.

Kunst- og kulturfag er ikkje berre viktig for å nå kompetansemåla i faga. Det er også avgjerande for å utvikle gagns menneske som samarbeider og som bryr seg om andre. Eg trur vi vil få mindre mobbing og betre samhald mellom elevane ved å bruke meir kunstfagleg metode.

Å bruke kunstfagleg metode til å nå kompetansemåla i alle fag er krevjande. Det krev mykje meir planlegging enn å berre følgje læreboka. Og det krev mykje kompetanse hos dei tilsette. Det er difor viktig at både sentrale myndigheiter og skuleeigarar følgjer opp for å gje alle elevane fleire kunstfaglege læringsarenaer. Slik trur eg vi vil få gladare, klokare og meir samarbeidande og skapande elevar.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 28.februar 2011.

Kremveke! (Og livet er fantastisk)

2011-02-20T17:56:00.003+01:00

På fredag sa ein av elevane mine: "Det var fælt så blid du var i dag då" (og eg som trudde eg alltid var ei solstråle). Det kunne ha noko å gjere med at det var fredag, men livet er moro om dagen. Og neste veke blir enno litt betre. Veit eg!

På fredag hadde vi forresten også bowlingkveld med elevar, foreldre og lærarar i saman. Kjempebra tiltak og viktig for å bygge nettverk og møtast i andre omgjevnader enn den trauste skulekvardagen. Etter ei bowlingrunde joina eg vener på bowlingen, tok meg eit glas vin og var klar for quiz. Dei elevane som då hadde vorte att for å spele meir bowling fekk då STOOORE augo då dei såg læraren drikke vin med vener: "ÅJ. Ho bur ikkje på lærarrommet. Ho har eit liv utanom skulen". Det trur eg var eit stort sjokk for dei. Like stort sjokk som når dei utbryter djupt sjokkert: "Er du ikkje gift enno?? Er ikkje du snart 30 år". Og joda - livet er snart over for min del. :)

Heile neste veke skal vi øve dans, song og drama med elevane. Til framsyninga "Barnas klimakonferanse" på fredag. Det er ein musikal om klima- og energispørsmål. Vi har øvd og øvd i fleire veker no, og no skal vi øve ei heil veke samanhengande før det ender med stor framsyning på fredag klokka 18 i Vågå-hallen. Kom kom!!

Skrivinga har løsna no. Djupt nedi ei flaske cava i går fekk eg anden over meg og orda kom trillande. Har fortsatt no i dag, og er til og med i gang med artikkel til Dagsavisen til neste måndag. I så god tid har eg aldri vore ute før.

Bilete av øvingane til veka kjem. Og mange truleg lykkelege oppdateringar!

"Det får vi ikkje gjort noko med"

2011-02-13T13:35:00.003+01:00

Eg er ein hissigpropp, og ettersom eg har blitt eldre har eg fått stadig større problem med å skjule sinnet mitt for andre. Og no klagar eg alltid viss eg får dårleg mat eller dårlege drinkar. Og det hender vel sikkert både titt og ofte at kokkane eller servitørane sputter i maten min.

Lunsj i dag på Fagernes hotell. Og vi fekk ukokt ris. Av alle vonde ting det går an å ete i verda, så er kanskje ukokt ris det verste. Eg er jo sjølvsagt ein god gjest, og gjev beskjed til servitøren. Ho seier ho skal gå for å prate med kokken. Og så kjem ho attende med beskjeden: "Maten er allereie servert, og vi får ikkje gjort noko med det no". Meg: Skal eg ete ukokt ris då? Ho: Vi får dessverre ikkje gjort noko med det no. Og ho ser berre kjempesur ut. Og eg har lyst til å slå.

Kva er dette for noko? Makan til dårleg service skal ein leite lengre etter. Når maten er dårleg, så gjev du folk ny mat. Du seier ikkje: "Det får vi ikkje gjort noko med".

Så eg vil altså ikkje anbefale å legge hotellopphaldet til Fagernes hotell. Og det er no eine og aleine på grunn av elendig kjøken.

Fylkesårsmøte i gang!

2011-02-12T11:41:00.004+01:00

Fylkesårsmøte i Oppland FrP i gang. Eg er her som gjest, utan stemmerett, og har tenkt til å bruke tida på å berre lytte (vi får sjå om vi klarar). Grunnen til at eg er her, er at eg har takka ja til eit fylkestingscomeback. Eg har ingen tillitsverv att, men i morgon står eg altså på val som 2.kandidat til fylkestingsvalet. Ingen motkandidat. Det er med blanda kjensler eg gjer dette her, men eg trur det er rett. Også veit eg at det er få som bryr seg om fylkestingsnominasjon og fylkespolitikken, så eg kan vere anonym utan å stikke meg mykje fram. Det passar meg perfekt!

No er stortingsrepresentant Bård Hoksrud på talerstolen. Mannen som var formann i FpU då eg vart aktiv, og som også leia vår ungdomsorganisasjon under all den moroa som ekploderte i 2001. No er han stortingspresentant og medlem av Sentralstyret - og altså gjest her på fylkesårsmøtet i Oppland. Flink fyr Bård. Ein person som evner å vere både snill og tøff samtidig. Det er beundringsverdig!

Under minus tjue grader på Fagernes. Bikkjekaldt. Som alltid når vi har fylkesårsmøte her føler eg.

Legg ned heile flyruta!

2011-02-09T20:49:00.004+01:00

No gjer eg meg skikkeleg upopulær i enkelte miljø på heimplassen min, men det får berre vere. Å bruke offentlege pengar på ei flyrute nesten utan passasjerar, er galskap. Ikkje berre er det dårleg ressursutnytting - det er heller ikkje spesielt klimavenleg.

VG-nett melder i dag om at flyruta Fagernes-Oslo er landets dyraste. Det er godt å få det svart på kvitt, men det kjem ikkje som ei bombe for oss som er frå Valdres og har fulgt ruta opp igjennom åra.

Det er heilt meiningslaust å bruke offentlege skattekroner på å auke forureinga. Denne saka er frykteleg provoserande av fleire grunner:
1. Det bør ikkje vere ei offentleg oppgåve å subsidiere flyruter.
2. Det er suspekt å bruke offentlege kroner på auka klimautslipp i desse tider når vi er bekymra for klimaendringane. Når det gjeld klima og miljø manglar det ikkje på gode intensjonar frå politikarar, men det manglar handling.
3. Det er ikkje ei offentleg oppgåve å sørgje for at reiselivet går rundt økonomisk. Viss det er slik at det er marknad for charter-trafikk, så må vel dette vere mogleg å få til utan subsidiar frå skattebetalarane.
4. Eg har vore politikar lenge i Valdres tidlegare, men det er søren med ingen som tør å seie i frå at dette er pengesløseri. Makan til feigheit frå stort sett alle politikarar skal ein leite lenge etter (tommelen opp for stortingsrepresentant Morten Ørsal Johansen for å ha gått inn for nedlegging tidlegare, men då hugsar eg att eg fekk mykje kjaft frå folk i Valdres (var vel i stortingsvalkampen dette...:)).

ÅÅÅÅ!! Eg kjenner det poltiske engasjementet er der fortsatt. Nydeleg!!! Eg trudde det var heilt daudt etter eit år der eg stort sett for kvart nyhetsoppslag har tenkt: "Sjå det bryr meg!" eller "Sytepaver".

Eg er liberalist. Eg har engasjement. Det var godt å oppleve!!!

Barnas klimakonferanse

2011-02-07T19:37:00.002+01:00

Vi er no i full gang med å øve inn replikkar og songar til musikalen "Barnas klimakonferanse". Det er "Musikk i skolen" som står bak musikalen, og det er andre gong musikalen blir arrangert. Målsettinga er at dette skal bli ei nasjonal læremiddelpakke, og Vågå er plukka ut som pilotkommune for å teste ut dette.

Musikalen Barnas klimakonferanse vil involvere alle elevane i 6. og 7.klasse, og vi vil vise korleis ei klimakonferanse kan utarte seg, der elevane spelar ulike roller som demonstrantar, politikarar, kapitalmakt og journalistar. Sjølvsagt spelar elevane også roller som seg sjølv, foreldre og lærarar, som skal vere med å påverke utfallet av klimakonferansen. Musikalen er forma som ei klimakonferanse, og elevane skal få fram bodskapen gjennom musikk, dans og drama. Elevane skal mellom anna framføre eigne songar og dansar for energiressursar som vasskraft, fjernvarme, solkraft, atomkraft, vindkraft og olje og gass. Her vil ein altså knyte energi og klimaspørsmål opp mot praktiske handlingar, og elevane vil lære om dette gjennom å vere kreative. Musikalen vil knyte saman kompetansemål i seks fag.

Det er krevande, men moro. Også går tida altfor fort. Vi jobber no på spreng for å få replikkar og songar til å sitje som berre det til vi får besøk av dei "proffe" i veke 8. Då kjem manusforfattar Kjersti, og dansar oppover til Vågå for å øve inn det heile i lag med elevane våre. I ei veke skal vi berre danse, synge og dramatisere. Det blir moro.

Og det heile ender med ei stor framsyning i Vågåhallen fredag 25.februar klokka 18. Eg kjenner allereie no eg er nervøs. Men eg veit at våre flinke elevar kjem til å klare dette, og så skal vi som lærarar gjere alt vi kan for å rettleie dei på vegen dit!

Topp10-MGP

2011-02-06T19:33:00.004+01:00

Eg er i MGP-modus om dagen, og høyrer gjennom gamle bidrag. I den samanheng har eg lagd mi eige topp 10-liste over dei bidraga eg meiner er best gjennom åra. Dette har ikkje berre med dei beste låtene å gjere, men også litt om kva for låter som vekker dei største minna i meg. Dette er vel heller å sjå på som ei liste over gode MGP-minner!

Hanne si topp 10-liste over MGP-bidrag

10. Alle mine tankar - Silje Vige 1993 (låte eg tykte var heilt grusom då ho vann, men som berre har blitt betre og betre for kvar gong eg høyrer låta. Eg trudde ikkje den kom til å gjere det bra i den internasjonale finala, men ho fekk ein hederleg 5.plass)
9. In my dreams - Wig Wam 2005 (låta som fekk oss til å tru på at Noreg kunne gjere det bra i ESC, og som gjorde puddelrock kult att. Har rølpa mykje til denne låta)
8. Absolutely faboulous - Queentastic 2006 (dette året fulgte eg MGP frå USA, og skjønte ikkje kvifor i alle dagar denne låta ikkje vann)
7. Rocket Ride - Jannicke Abrahamsen 2007 (vi kunne spart oss skammen ved å sende Guri Schanke til Europa, ved å heller sende Jannicke. Her skjønte eg for n'te gong ikkje kva Noreg tenkte på)
6. Visjoner - Merethe Trøan 1992(som eg eeeeelsket denne songen)
5. Find my girl - Alexander Stenerud 2009 (eg tykte denne låta var best i finala i 2009, og eg trur kanskje dette er den songen gjennom historie eg har likt best. Nyyyydeleg song og nyyydeleg mann)
4. My heart goes boom - Charmed 2000 (Russetid og fest, og sikker på at Noreg skulle vinne att. Eg blir alltid i godt humør når eg høyrer denne låta)
3. Brandenburger Tor - Ketil Stokkan 1990 (denne låta kjem eg alltid til å hugse. Eg hugsar at Pappa og eg var på hytta, og at tv'en svikta då det skulle vere internasjonal finale. Eg var heilt frå meg: "Eg får ikkje sett MGP". Pappa gjorde kva han kunne for å gjere meg nøgd, og sjølv om eg sikkert grein, høyrte vi saman på MGP på radio dette året. Faktisk eitt av dei minna som sitt best frå barndommen)
2. Fairytale - Alexander Rybak 2009(tidenes MGP-fest i Oslo. Rotblaute utan like med gode vener, og enno full til 17.mai-frokost dagen etterpå. Men herleg oppleving. Kanskje den beste MGP-opplevinga - sjølv om eg ikkje hugsar andre halvdel av avstemminga...)
1. Glasnost - Jahn Teigen 1988 (Min favoritt. Eg skjønte ingenting då denne ikkje vann. Eg var seks år gamal, og glasnost og Jahn Teigen var favorittane. Seinare har eg brukt å opptre offentleg fleire gonger med denne låten.)

HABA HABA

2011-02-06T17:20:00.002+01:00

Okey..eg innrømmer det. Eg heier på haba haba eg også. Og eg har allereie take seieren på forskot. Vi har allereie planlagt festen og antrekket i skal ha på oss under den internasjonale finalen, når vi alle skal kunne både dansen og sangen. Og eg skal få tak i antrekket Stella hadde på seg i delfinala, og dei fantastiske øyredobbene. Og eg skal inn til Oslo 1.mars for å få med meg MGP-show under ski-VM.

Det einaste dumme er at eg ikkje i år heller får sett den norske finala. Oppland FrP har ein lei tendens til å legge sine års- og nominasjonsmøter til dei helgene der det er norsk MGP-finale (og kanskje dette comebacket var ein dårleg idè likevel). Bortsett fra for to år sidan. Då var eg på landsstyremøte i FrP, sneik meg unna middagen og sat oppe på røykeloftet mens dei andre hadde middag og ula "I'm in love with a fairytale". Sjarmerande.

Eg tenkjer vel eg kjem til å ta meg nokre lange tissepauser under middagen på laurdag også - slik at eg kan springe opp på rommet for å få med meg korleis det går med Stella og Haba Haba.

Kanskje vi raskt kan utvikle oss til sjøpattedyr?

2011-02-05T11:12:00.004+01:00

Sola skin og det er vakkert ute. Eg hadde tenkt meg ut i sola for å gå ein tur (på føtene - ikkje på ski!). Men så plutseleg fann eg ut at Istid 2 gjekk på tv, og sidan dette er ein film eg har tenkt eg kanskje skal bruke i undervisningssamanheng, så føler eg att eg har gyldig grunn til å sitje inne (ja, også overvurderte eg min eigen fysiske form på tur i går, og klarar knapt nok gå i dag).

Men fyttirakker'n for ein herleg film Istid 2 er. Og eg kan absolutt forsvare å bruke denne i undervisningssamanheng. Ikkje berre lærar vi her om klimaendringar og is, men også om evolusjon - og ein smule historie. Og ikkje minst lærer vi om generelle læreplan-ting som samhald og samarbeid.

Eg hadde store ambisjonar då eg starta som lærar. Alt eg skulle gjere, og alle dei artige undervisningsmetodane eg skulle bruke. Og digitale verktøy skulle eg i alle fall bruke mykje! Og for ikkje å prate om samansette tekstar. Vi skulle sjå på film, lage teikneseriar, animasjonar og dramatisere og synge. Og kor er eg? Joda, skrifta som tekst står framleis i hovudfokus og eg brukar omtrent berre digitale verktøy sjølv i mine førebuingar. Torsdag var fyrste dagen eg brukte pcen min aktivt i undervisninga. Vi har ikkje sett på film eller lagd animasjonar. Dramatisering og synging har vi gjort ein del av, og paradoksalt nok er det eigentleg det eg er dårlegast på.

No bruker eg helga på å setje meg inn i undervisningsmetodar og korleis få til tilpassa opplæring i praksis. Kan anbefale Tuva Bjørkvold si bok: "Helhetlig tilpasset opplæring". Mange gode forslag der som er berre å setje ut i livet. Og etter at ein har prøvd ut eit par slike ferdige oppskrifter er eg sikker på at det blir lettare å vere kreativ lærar sjølv etterpå. Det er i alle fall min plan! Så får det heller vere at eg ikkje kjem til å "kome gjennom" læreboka i løpet av dette halvåret. Det er jo tross alt ikkje lærebøkene vi skal lære elevane...

Klima på dagsorden no om dagen. Torsdag måtte eg bruke tre økter på noko eg trudde eg trengte ei økt på, men no har elevane lært om både drivhuseffekt og kva det er med olje og gass som gjer at atmosfæren blir tjukkare. Og oppvakte elevar som eg har, spurte dei: "Korleis vart atmosfæra lagd?". Det var her eg burde utfordra dei til å vere forskare sjølv, men etter ein månad som lærar begynner også eg å føle på tidspress, og tenkjer alt for ofte: "Dette får vi ikkje tid til". Og så har eg sett mykje på National geographic, og kunne utruleg nok svaret på spørsmålet. Og då er det fort gjort å berre svare på spørsmålet, og ikkje vere nysgjerrige i lag.

Men elevane har i alle fall bestemt seg for å lage demonstrasjonstog for å redde regnskogen. Og vil dei gjere det, så skal eg lage tid for det. :)

Neste veke får vi besøk av Klimapark2469 som skal gje elevane enno meir informasjon, og eg har sverga på at mine elevar skal vere kjempegodt førebudd når dei får besøk, slik at dei kan stille mange gode spørsmål. Og vips..så er det snart veke 8 når vi skal setje opp musikalen "Barnas klimakonferanse". Tida går altfor fort i skuleverket. Det er den viktigaste lærdommen eg har gjort meg etter ein drøy månad som lærar.

Og her er gode sitat frå Istid2:

Kanskje vi raskt kan utvikle oss til sjøpattedyr?
Å vere heilt aleine, er nok ensomt.
Jeg trudde tjukke karer pleide å vere blide

Feil medisin

2011-02-01T21:03:00.001+01:00

Det er ikkje rart at mykje av spesialundervisninga er mislukka når det ofte handlar om å gje elevane meir av det dei ikkje meistrar.

Det er stadig fleire som får spesialundervisning i norsk skule, og ein stadig større del av skulebudsjetta våre blir bunden opp i spesialundervisning som vi ikkje ein gong veit om fungerer.

Vi får ikkje folk friske ved å gje dei medisin vi ikkje veit om fungerer. Det gjeld også innanfor skulen. Viss vi ser ein elev som slit, hjelper det ikkje med å pøse på meir av dei same metodane og det same læringsstoffet. Då risikerar vi at eleven får enno fleire arenaer der han eller ho mislukkast.

Når spesialundervisning i tillegg blir utført av folk utan formell kompetanse på dei utfordringane elevane slit med, er det ikkje rart spesialundervisninga har liten effekt.

Vi har i norsk skule ikkje lukkast bra nok med tilpassa opplæring, og eg trur vi innanfor skulen har fått ein tendens til å bortforklare dårlege resultat med at elevane «ikkje er heilt som andre». Eg trur mange som i dag får spesialundervisning kunne hatt stort utbytte av ordinær undervisning viss vi som lærarar hadde vore flinkare til å bruke eit mangfald av undervisningsmetodar og læringsarenaer.

I mange tilfeller kan vi auke læringsutbyttet hos alle elevar ved å tenke litt utanfor boksen og få naudsynt støttesystem rundt oss som kan rettleie og gje oss råd i undervisningssituasjonen. For min del hadde det beste som fersk lærar vore å få erfarne pedagogar til å gje meg tips, råd og idear om korleis eg kunne få alle elevane til å strekke seg litt lengre og til å oppleve meistring.

Opplæring handlar om å gje elevane arenaer der dei føler meistring og ikkje berre arenaer der dei mislukkast. Det som er tilfelle med mykje av dagens spesialundervisning er at det blir enda fleire arenaer for elevane der dei føler motgang og ikkje framgang.

Viss vi held fram med spesialundervisning etter dagens modell, kjem vi til å gjere dagens barn og unge ei bjørneteneste. Vi gjer det i beste meining, men sanninga er at mykje av spesialundervisninga ikkje fungerer, eller i mange tilfelle gjer vondt verre. Eg meiner vi må bruke ressursane på å styrke den ordinære undervisninga ved å gje alle elevane arenaer dei meistrar på, og ikkje gje enkelte elevar endå fleire arenaer der dei mislukkast.

Publisert i spalta Blåmandag i Dagsavisen, 31.januar 2011.

Fylleangst med STAUT

2011-01-30T11:52:00.004+01:00

Folkemusikktreff i Vågå i helga, og då er det ikkje lett til å få folk her i bygda til å prioritere musikk frå Valdres i Otta kulturhus. Men om eg så skulle køyre sjølv og droppe festinga, så måtte eg liksom vere ein god Valdrespatriot når Staut spelar her i Gudbrandsdalen.
Du føler deg litt bortkomen saman med ein haug med kids under 18 år, som er stæsja opp i skyhøge heler, korte skjørt og utan strømpebukse (og eg er blitt gamal som tenker; frys du ikkje, stakkars jente??). Konserten var bra den, men det er vel ei jente eg tenkjer har ein smule fylleangst i dag. Ein halv låt fekk ho stå på scena saman med Staut, der ho både song, klenga litt på bandet og ikkje minst fann seg eit rytmeinstrument som ho brukte. Eg mistenker sikkerheitsvaktane i Otta kulturhus for at dei tykte det var litt moro, og ville vente for å sjå kor langt ho kunne trekke det. For det tok laaang tid før dei henta ho vekk. Tipper ho har bittelitt fylleangst i dag, og det var nok fleire som også tok bilete av det. Vi får håpe for hennar skuld det ikkje blir publisert.

Eg for min del føler meg ganske så fornuftig og gamal. Edru ein laurdagskveld på konsert og tidleg oppe sundagsmorgon for å skrive ferdig spalta mi til Dagsavisen i morgon. Og elles gjere unna litt jobb, gå meg ein lang tur, måle litt og elles berre slappe av. Eg eeeeelskar desse sundagane der eg har halde meg unna cavaen laurdagskvelden!

Også Grand Prix då. Songane til no har vore elendige. Og no går eg berre rundt og syng HABA HABA og dansar. Fantastisk!! (Og The Blacksheeps sin låt er ikkje rett verst den heller)

Kva gjer ein bygdetulling i Oslo?

2011-01-21T14:30:00.003+01:00

Sommarfuglar i magen berre nokre mil frå storbyen. Og kva gjer ein bygdetulling under eitt av desse altfor få Oslo-besøka? Jo, dette er det som kjem til å skje:

Dag 1:
* Ankomst Oslo S. Stirre litt på folk, måpe litt og tenke: "denne byen blir berre skumlare og skumlare for kvar gong eg er her".
* Rett opp på kaffebrenneriet for å få seg skikkeleg Kaffe latte. Og nei, det er ikkje nokon rural myte at bygda manglar kaffe latte. Den vi har smakar høgg.
* Polet. Kjøper akkurat det same som på polet i Vågå
* Panikk-shoppe i ein butikk mens eg ventar på at Bettina skal bli ferdig på jobb
* Stirre på fleire raringar på National mens eg venter på veninne
* Ta t-banen og fnise høgt for meg sjølv ved Montebello t-banestasjon
* Ankomst heimen. Sprette flaske 1 av Cava
* Drikke mange cavaflasker (same oppførsel som i Vågå) og prate bull med gode veninner. Plutseleg er klokka midnatt
* Bestille taxi altfor seint. Ankommer Smuget alltfor seint (som vi også gjer på Bowlingen i Vågå)
* Rølpe litt rundtomkring og oppføre meg idiot mens eg kjeftar på nokre idiotar. I motsetning til i Vågå er det ingen som kjenner meg, så alt er lov.
* Drosjebilkø (slepp i Vågå)
* Stupe i seng med chipsposen frå McDonalds på nattbordet (skjer ikkje i Vågå)

Dag 2:
* Skallebank
* Kaffe
* Fnise og klage (enno alt som i Vågå)
* Shopping. I andre butikkar enn Coop byggmix og Felleskjøpet. Eg ender opp med å bruke altfor masse pengar på jåleri eg strengt tatt ikkje treng
* Åpne flaske 1 med Cava mens eg mumlar sushi og tapas
* Synge Grand Prix-sangar
* Åpne flaske 2 med cava
* Sjå på delfinale i MGP
* Åpne flaske 3 med cava mens eg ser på meg sjølv i speilet og tenker: "Du er jaggu Oslos penaste i kveld"
* Syne Carola-låter på Singstar
* Finne ut slik i 0130-tida at det er på tide å kome seg ut (som i Vågå)
* Snuble inn på Sinatra, og så forsøke å bestikke karaoke-mannen viss han kan snike meg inn fyrst i karaokekøen (men karaokemannen tykkjer ikkje er like sjarmerande som eg sjølv tykkjer)
* Bli sint på heile verda og tenker at heile verda er meg i mot

Dag 3
* Vakner opp og tenker: Korleis i alle dagar havna eg her? Og kvifor er eg så sint?
* Vekke veninne for å finne ut av dette
* Fnise, drikke kaffe og ete junk
* Spekulere på kva som eigentleg skjedde i går
* Sang eg Främling på Sinatra?
* Tenke: Eg skal aldri drikke cava att
* Tenke: Eg skal aldri røyke meir
* Tenke: Eg skal aldri til Oslo att
* Sette seg på toget til Vågå
* Tenker at eigentleg gjer eg nesten akkurat det samme i Oslo som i Vågå...og at den einaste store skilnaden eigentleg er folka eg drikk cava med...

Gal av lengsel!

2011-01-20T21:07:00.003+01:00

Ein ting var eg ikkje førebudd på då eg flytta frå Oslo til Vågå. Og det var lengselen. Eg er jo ein person som likar å lengte (og drøyme) til andre stader, andre tider og andre menneske, så ein skulle vel kanskje ikkje tru det burde vere så ille, men det er det! Men eg har vel eit veldig ambivalent forhold til lengsel. Det er grusomt, samstundes som eg ikkje ville vore lengselen forutan. Utan lengsel ville eg nok hatt eit dårleg liv.

Og kva lengtar eg etter? Jo, det er Oslo! Eg lengtar så etter Oslo at det gjer vondt. Eg lengtar etter byliv, anonymitet, kunne kle meg i glitter og glamour, og berre vere meg sjølv utan å bli lagt merke til. Også lengtar eg etter venene mine, Bettina og Cecilie. Og no kjenner eg det er altfor lenge sidan sist. Eg er cavasjuk, skravlesjuk, bysjuk,sladdersjuk, fjåse- og fnisesjuk, sushisjuk, latte-sjuk og shoppingsjuk.

Men denne helga skal eg altså gjere byen utrygg. Etter å ha lengta meg gal. No blir det girls night out heile helga. Det blir glamour, det blir glitter, det blir cava, det blir Smuget, det blir karaoke. Men mest av alt blir det MORO!!

Eg elskar Vågå. Eg gjer verkeleg det. Men kjærleiken til Vågå blir ikkje mindre av ein sterk lengsel til ein annan plass. Snarare tvert i mot! :)

30-årskrisa

2011-01-16T11:55:00.004+01:00

Så er året kome. Året då eg fyller 30 år. I går var fyrste 30-årslag i jentegjengen her i Bagn. Alltid artig når vi samlast; skravla går i eitt og vinen går ned på høgkant. Sjølv om mange år har gått sidan vi gjekk i skulen saman, så ser vi enno at vi er dei same personane. Sjølv om vi heldigvis har endra oss mykje også. I går var det høgtlesing av gamla mailar, dikt og minnebok med gamle bilete. Kjempekoseleg.

Så no blir det 30-årslag annankvar månad framover. Fire månadar til, og det er min tur. Spørsmåla om kor og korleis eg skal feire er allereie komen. Eg har ikkje bestemt meg, men har konkludert med at festen blir i Vågå. Og festen blir på bursdagen min, 27.mai. Men kor i Vågå eg skal ha festen og korleis eg skal legge det opp veit eg ikkje. Eg tek gjerne i mot tips. Men eg har sagt at eg forventar at foreldra mine legg inn halvparten av kostnaden. Sidan dei truleg slepp unna bryllaupskostnadar, tykkjer eg dei burde sjå at det er rettferdig å putte pengane inn i ein annan fest. Eg bør jo ikkje straffast og få mindre fordi eg ikkje er gift og ikkje har ungar. Tykkjer no eg.

30-årskrisa er ikkje komen enno. Eg har ikkje begynt å få panikk over at eg ikkje har oppnådd det eg vil i livet enno. Men det kjem kanskje. At eg ikkje har ungar eller er gift enno stressar eg ikkje med. Det kjenner eg eigentleg er heilt greitt. Det har aldri vore og er eigentleg ikkje enno eit tema. Og eigentleg er eg også veldig nøgd med livet mitt - både jobbmessig og privat. Det einaste eg ikkje har oppnådd er vel denne boka eg vil fullføre då...og det bør vel skje i året eg fyller 30 år.

Tykkjer no eg då...

Hardt lærarliv

2011-01-09T20:47:00.002+01:00

Har vore ei flott fyrste veke i skuleverket, og eg har allereie lært veldig mykje. Og ikkje minst har det gått opp for meg kor dårleg førebudd eg er på læraryrket. Eg forstår verkeleg kva som meinast med praksissjokket. Eg visste lite om å lage planer, eg kan nesten ikkje ei undervisningsmetode, eg aner ikkje korleis eg skal tilpasse opplæringa og eg veit så å seie ingenting om korleis eg skal handtere konfliktar eller andre ting som dukkar opp på det mellommenneskelege plan.

Det er vel heller ikkje meininga vi skal vere utlært når vi startar. Det er omtrent som då eg tok førarkort. Eg var ein elendig sjåfør då eg fekk lappen, og det var fyrst då eg starta å køyre på eigen hand eg begynte å lære. Slik er det også i læraryrket. Eg blir stadig betre og betre, tryggare på meg sjølv og forhåpentligvis tør eg prøve ut fleire og fleire nye ting.

Det er hardt den fyrste veka, og eg begynner å skjønne eg har take meg vatn over hovudet når eg skal kombinere undervisningsstilling med prosjektleiarjobb. Men eg angrar ikkje. Så er det så bra at eg likar jobben min då. :)

Merkeleg dag i dag. Skyting og massedrag i gamle traktar; min gamle heimby Tucson. Skummelt. Verkeleg skummelt. Og ein kan lure på kva som er gale i mitt favorittland USA. For det er vel ingen tvil om at ein har mislukkast på grunnleggjande plan når ein opplever skyteepisoder som dette temmeleg ofte. Og eg har vel verkeleg slutta å tenke: "det skjer ikkje meg..". Når slikt kunne skje på eit kjøpesenter i Tucson, så veit eg at slikt fort kan skje på plassar eg også er.

Leik eller læring?

2011-01-05T16:07:00.001+01:00

I dag har eg min fyrste dag som lærar, og eg er stiv av skrekk.

Eg har jobba med skule- og utdanningspolitikk dei siste fire åra, og skal vel ærleg innrømme eg lenge tenkte at læraryrket eigentleg ikkje var nokon sak. Det neste halvåret skal eg lære eit knippe 10-åringar noko fornuftig i norsk, matte og engelsk. No er eg stiv av skrekk og har presentasjonsangst som aldri før.

Då eg jobba som rådgjevar på feltet utdanningspolitikk på Stortinget var alt så enkelt. Vi prata høgt om at det måtte bli meir læringstrykk i klasseromma, betre klasseleiing og vi skulle ha meir fokus på ro og orden i timane. Alt er så enkelt når ein sit inne på Stortinget og formulerer forslag og lovendringar. Når ein står ansikt til ansikt med elevane, veit du at ting ikkje er så enkelt som du trudde når du dreiv med politikk.

I skulepolitikken følte eg at det vart ein slags kunstig debatt mellom venstresidas ”leikeskule” og høgresidas ”puggeskule”. Høgresida skulda venstresida for å tru at ein kunne leike seg fram til læring, mens venstresida skulda høgresida for å ville ha ein gamaldags puggeskule. Ein slik debatt er fordummande, og eg trur dei aller fleste skjøner at det ikkje treng vere noko motsetnadsforhold mellom leik og læring.

Når elevane allereie i 10-årsalderen er skuletrøytte, umotiverte for læring og tykkjer skule er ”kjedeleg”, har vi mislukkast. Eg trur dei som meiner at god gammaldags kateterundervisning er svaret, tek like feil som dei som meiner at elevane sjølv skal leike seg fram til svaret berre ved rettleiing frå læraren.

Eg trur likevel vi i skulen må ”leike” meir, og ikkje mindre. Vi må våge å vere så trygge på oss sjølve at vi i blant tek med elevane ut i skogen for å ha matematikkundervisning, vi må bruke meir drama i språkundervisninga og vi må riste opp skulekvardagen ved å bruke meir rollespel og story line. Vi må synge meir, vi må fortelje meir, vi må fantasere meir og vi må vere nysgjerrige på livet og på kunnskapen.

Eg er sikker på at eg kjem til å bli ein god lærar etter kvart. Eg er også overtydd om at eg kjem til å lære meir enn elevane mine det neste halve året. Mine nyttårsforsett som lærar er: 1. Pynt deg alltid på jobb 2. Elevane skal finne svara sjølve og vi skal vere nysgjerrige i lag 3. Tenk aldri; dette får vi ikkje til!

Godt nyttår!

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 3.januar 2011.

Oppsummering av året som har gått

2011-01-02T14:57:00.004+01:00

Vener og kjende!

Det som Året krev, er visst, og det som det giv, er uvisst (ordtak av Ivar Aasen)

Eit nytt år har starta, og det betyr at ein ny nyttårse-post kjem frå Unge Blåfjelldal. Og ja, eg veit det ikkje kom nokon e-post i fjor. Eg er full av skam for det, og eg skjønner ikkje heilt kva som skjedde. For å sende ut denne e-posten er faktisk årets høgdepunkt for min del. Eg skuldar no på at eg hadde kjærast på det tidspunkt, og folk som har kjærast har ein tendens til å bli kjedelege, gløyme seg sjølv og slutte å leve livet sitt slik som dei gjorde før. Ja, og så var eg på Gran Canaria under nyttårsfeiring og på nyåret i fjor. Og folk som reiser til Gran Canaria er jo kjende for å vere alt anna enn kreative. Syden og kjærastar avlar latskap. Det er vel moralen her. Unngå alt dette!

Men her er eg att! Og betre enn nokosinne! Og på nynorsk denne gongen. Kva har skjedd med Hanne, lurer de nok alle på no. KVA HAR SKJEDD? Svaret kjem lenger ned, og eg skal vel berre enkelt og greitt seie at 2010 er året då frykteleg masse skjedde i livet mitt – og det året eg kanskje har endra meg mest nokosinne (med unntak frå dei fyrste leveåra, men det hugsar eg jo ikkje).

Eg kjem til å halde meg strengt til året 2010 og 2011 her i denne e-posten, sjølv om eg strengt tatt har hoppa over eitt år. Så det kan vel faktisk hende likevel at eg kjem til å sveipe innom 2009 også – sidan eg tross aldri fekk oppsummert i fjor. Som vanleg er eg konsekvent inkonsekvent.

I 2010 skjedde altså følgjande:

- Noreg arrangerte Melodi Grand Prix
- Taylor Swift kom med fantastisk nytt album.
- OL vart arrangert (trur eg….eller var det i forfjor??)
- Drillo og Nils Arne Eggen var plutseleg fotballtrenarar att.
- Kina fann ut at dei ikkje ville vere ven med Noreg lenger
- Rot, rot og atter rot med regjeringspartia
- Prins William forlova seg med Waity-Katie.
- Tine trua med å legge ned produksjonen av Gudbrandsdalsosten i Lom/Skjåk (og her aner vi kanskje så vidt at avsendar har bytta lokalitet)

For min eigen del kjem eg til å hugse 2010 som året då følgjande skjedde i mitt liv:

- Eg bytta jobb og flytta til Vågå i Gudbrandsdalen
- Eg kjøpte meg bil. Verdas søtaste Toyota Rav4. Eg fall med ein gong og tenkte: du er søt, deg vil eg ha! Og no har bilen både lilla rattpels og terningar og wonderbaum (takk til herlege byfrøkner).

- Eg gjekk av som nestformann i FpU, trakk meg frå kommunepolitikken og sa frå meg alle verv i politikken
- Eg vart singel att, og no skal eg jaggu gjenta det eg skreiv i e-posten i 2009 då eg ikkje ville skrive meir enn nokre liner om at eg hadde møtt ein dude og var lykkeleg (var eg synsk??): Jeg vil ikke ha slengt i trynet ”jamen du som var såååå forelsket og trodde dere skulle være sammen for evig og alltid” den dagen alt går til helvete (og jada, jeg er fortsatt preget av den optimisme som kjennetegner meg). Mitt livsmotto er fortsatt: ”Alt tar slutt, hvor fullendt det enn er”.
- Eg begynte å måle og hadde vernissasje her i Vågå for å vise fram den fantastiske kunsten min
- Eg begynte så smått å skrive att
- Eg feira julekvelden i Egypt (og til dykk som var bekymra for at eg var der åleine (for det er mange som har spurd om eg reiste åleine); nei det var eg ikkje!).
- Eg hadde null politisk engasjement, høg politikarforakt, og var bitter på alt og alle. Og det einaste som fekk meg til å vere litt politisk oppdatert var at eg måtte ta meg saman å skrive eitt bidrag kvar månad til Dagsavis-spalta ”Blåmandag”.
- Eg fullførte Praktisk Pedagogisk Utdanning, og kan med stoltheit kalle meg lektor med opprykk.
- Eg fagorganiserte meg og vart medlem av Norsk Lektorlag
- Eg vart plutseleg veldig oppteken av opplæring i kunstfag og gjennom kunstfag, og kunne prate i timevis og på inn- og utpust om kor viktig det er at vi har meir fokus på å bruke alle sansane i opplæringa for å oppdra heilskaplege menneske
- Eg fann ut at det er lærar eg vil bli når eg blir stor
- Eg begynte å skrive nynorsk att, og fann ut at det funkar ganske bra for meg (herregud, eg vart heilt pinleg berørt når eg las nyttårsmailen for to år attende på bokmål. Det var nesten litt kvalmt, og ”So not me”).
- Eg køyrte på ein elg

Eg skal oppsummere kva som har skjedd i livet mitt litt i korte trekk for dykk som har dutte heilt av lasset. Eg gjekk på ein smell etter at eg mislukkast totalt med å kome inn på Stortinget i året 2009. Eg tapte skikkeleg på målstrekken. Og eg følte meg totalt framandgjort då eg skulle gå attende til jobb som rådgjevar på Stortinget. Alt vart heilt feil. Eg ville ut i den verkelege verda. Eg søkte difor på to jobbar. Som likestillings- og diskrimineringsombod. Den jobben fekk eg ikkje (men eg har sjølvinnsikt, og hadde vel ikkje akkurat rekna med å få jobben). Så søkte eg på jobb som prosjektleiar for eit skule- og samfunnsutviklingsprosjekt i Vågå, der gærne politikarar (på ein veldig positiv måte) hadde sett seg som mål å lage Noregs beste skule. Den jobben fekk eg, og i januar flytta eg altså til Vågå. Flykta frå alt for å starte eit nytt og betre liv. Galskap vil mange seie, men eg vil seie det er kanskje den beste avgjerda eg har take i heile mitt liv.

Dette er det året, med unntak av året eg studerte i USA, eg har forandra meg mest. Eg er blitt tryggare på meg sjølv, eg jobbar med noko eg trur på, og eg er verkeleg lykkeleg. Stort sett konstant og tvers i gjennom. Nesten heile tida. Og det har vore så godt å ikkje drive med politikk, men å jobbe med gjennomføring i praksis. No føler eg at eg verkeleg kan endre samfunnet. Ikkje berre prate om samfunnsendring!

Eg har altså jobba som prosjektleiar for forprosjektet i 2010 og er berre mellombels tilsett. Eg held fram som prosjektleiar også i 2011, men frå og med 3.januar går eg inn i ei 50 %-stilling som lærar på 5.trinn. Eg skal undervise i norsk, matte og engelsk (og kanskje musikk, men eg skal gjere alt eg kan (for ungane sin skuld) for å unngå det). Herregud; kven hadde set for seg meg som barneskulelærar?? Men eg gler meg så til å starte! No kan eg jobbe med utviklingsarbeid direkte i praksis, og eg har så mange idear eg vil setje ut i live. Og ja, eg veit slike kombinasjonsstillingar er krevjande. Men eg har så mykje energi eg berre må få ut!!

Det var vel Hanne sitt liv i praksis. Kort oppsummering. No er det tid for å oppsummere om eg klarte å nå målsettingane og draumane eg sette meg for 2010. Berre så synd eg aldri sette meg nokon målsettingar og draumar for 2010 (gud, ein blir passiv av å ha kjærast). Så eg må bruke målsettingane og draumane for 2009, og sjå om eg klarte å nå nokon av dei i anten 2009 og 2010 (då fekk eg to år på noko eg eigentleg skulle berre brukt eitt år på, og då bør jo oddsen vere ekstra god).

Her er målsettingar for 2009, og måloppnåing i kursiv:

1. Å bli stortingsrepresentant i mer enn åtte dager.
Veldig 2009-målsetting. Og GRATULERER, du har verkeleg klart den gode prestasjon å oppnå 0 %-måloppnåing. Faktisk i minus. Eg har møtt nøyaktig 0 dagar som stortingsrepresentant i 2009 og 2010. Pratar om å drite seg loddrett ut!!! Men eg er jo 1.vara no då – i motsetnad til i 2008 då eg var 2.vara og fekk møte i 8 dagar.
2. Å finne ut hva jeg skal bli når jeg blir stor.
Eg skal ikkje bli politikar. Eg skal endre samfunnet. Eg skal bli lærar. (og ja, så har eg takka ja til fylkestings-comeback. Huttetu).
3. Reise til USA, og tørre å kjøre bil i USA (FREEDOM).
Oppnådd begge deler i 2009. Har aldri vore meir pissredd i heile mitt liv, men eg køyrte heilt åleine frå LA til Las Vegas. Tombs up for meg!!
4. Bli litt mer dedikert i jobben min enn hva jeg var på slutten av året 2008.
Haha. Eg er meir dedikert i jobben min enn nokosinne. Men det har vel kanskje noko med at eg har byta jobb…
5. Bli mer kynisk (jeg begynner å innse at jeg er altfor redelig, snill og grei).
Ikkje oppnådd. Eg er enno alt for snill, for redd for å gjere meg upopulær og for oppteken av kva folk trur og meiner om meg.
6. Utnytte tiden min mer effektivt for å gjøre jobben min som tillitsvalgt og folkevalgt hakket bedre enn i fjor.
Tja…eg har jo slutta som tillitsvald og folkevald, og det er vel kanskje å betrakte som betre utnytting av tida mi??
7. Begynne å skrive skjønnlitterært igjen (jeg kan ikke fjerne den fra listen; den har vært med hvert eneste år).
JAJA!! Det har eg klart. Det går sakte, men det går framover.
8. Begynne å trene igjen og spise litt sunnere (jeg er fortsatt vegetarianer for dere som lurer…men har begynt å spise fisk igjen; også til dere som lurer. Og nei…det er ikke kjedelig å være vegetarianer. All moro ligger ikke i hva man putter i munnen..)
Eg har slutta å vere vegatarianer. I jula åt eg til og med ribbe. Så eg har vel korkje blitt sunnare enn meir sporty. Huff. Forfall! Forfall!! Det er vel ganske paradoksalt. Eg vart vegetarianer på grunn av heilt grusom kjærleikssorg – det verste eg har opplevd i heile mitt liv. Så blir eg singel att (ikkje så ille kjærleikssorg denne gongen, men dog), og sluttar å vere vegetarianar. Ringen er slutta??

Og så var det ønskja mine for 2009, som gjeld for både 2009 og 2010. Det var desse:

• Sol, sommer og varme (det er seriøst svinkaldt i både Oslo og i leiligheten min. Jeg dør jeg dør jeg dør).

Jada, jada. Kva fekk eg høyre før eg flytta til Vågå: Det er ikkje kaldt i Vågå nei, aldri. Eg har aldri blitt meir seriøst lurt i heile mitt liv (og då inkluderar eg alle håplause gutar, menn, småguttar og tullingar eg har møtt i løpet av livet mitt). Då eg køyrte flyttelasset opp hit var det minus 30, og fyrste arbeidsdag var det minus 35. Eg har så mange gonger tenkt: FY F I H KVIFOR BUR EG HER?? Dette må jo berre vere malen for Helvete. Innihampen kaldt!! Og det fortsette i to månader å vere så kaldt. Og sommaren var dritkjip. Heilt innihampen dritkjip med mykje regn (Nei, det regner aldri i Vågå, sa folk. Vågå ligg i regnskygge. MY ASS!!!)

• At jeg skal holde meg ung, sprek, attraktiv og vakker hele året gjennom.

mmmm….eg møtte ein ung fyr ute på byen som sa: ”du er ganske pen til å vere så gamal”. JADA!!!!!

• Diamanter og masse Champagne.

mmmm…i VÅGÅ!! Men eg reknar med at polet i Vågå har måtte doble innkjøpet av Marques Monistrol etter eg flytta hit til Vågå. Eg har ikkje ein einaste jævla diamant, og kjem aldri til å få det.

• Masse kvalitetstid sammen med venninnene mine. (Vi har det så gøy sammen, og vi må seriøst få til å treffes oftere!!)

Då funkar det jo dårleg å flytte frå dei beste venene sine i Oslo (Bettina og Cecilie, eg saknar dykk såååååå!!!). Men det fine er at eg har fått besøkt dei ein del (det er berre så fantastisk å kome til Oslo når du ikkje bur der sjølv lenger), og dei har til og med vore her på besøk (se på kuene da! De er jo løse jo!!!) og fått besøkt både Vianvang, Arne Brimi, Bowlingen og ungkarane i Skogbygda.

Dessutan har eg fått meg ei rekkje nye vener i Vågå. Fantastiske folk alle saman. Og eg har det så bra, det er sosialt og eg føler meg sjeldan einsam. Fantastisk fantastisk!!

• Penger

Ja jøss.

• Luksus
Er det noko eg saknar her i Vågå, så er det vel nettopp glamour og luksus. Er vel ikkje akkurat blitt meir av det.

Vel…så er tida komen for å sette seg målsettingar for 2011. Og no skal eg verkeleg meine noko med det.

Her er mine (realistiske) målsettingar for 2011:

1. Bli friluftsmenneske (ikkje slik skikkeleg gærning altså, men vere meir ute i naturen, lære meg litt førstehjelp, kart og kompass og bruke ski og sko litt meir. Eg meiner; du kan ikkje bu oppi høgget her og ikkje bruke naturen. Det er ein skam!)
2. Bli Noregs beste lærar (som eit skritt i retning å lage Noregs beste skule)
3. Skrive ferdig romanen min
4. Måle meir
5. Lære meg spansk (denne sommaren blir det, så sant økonomien tillet det, spanskkurs i Panama)
6. Reise meir i verda (og då samanliknar eg med 2010 der dei få turane gjekk til Gran Canaria, Brüssel, Budapest og Hurghada).
7. Bli flinkare til å rose folk
8. Lære meg å spele eit instrument (vi pratar ikkje fele her, men xylofon eller noko slikt)
9. Bli meir tålmodig
10. Besøke Oslo meir

Nokon er realistiske (som å besøke Oslo), nokon anar eg ikkje korleis eg skal oppnå, slik som å bli meir tålmodig. Men det kan vel hende eg lærer noko av å vere lærar.

Mine ønskjer for 2011 er:

1. At baksmellen på skatten ikkje skal bli så stor som eg fryktar (vel..det har kome inn nokon leieinntekter her eg ikkje heilt har skatta av, så eg er redd baksmellen blir tosifra, og vi pratar i tusen).
2. At eg skal få seld leiligheten min i Oslo for meir enn kva eg kjøpte han for (dumme Hanne kjøper når prisane er på topp og til og med i ein av desse utskjelte burettslaga med skyhøg fellesgjeld).
3. At eg kan slå meg til ro og berre verre nøgd, som normale folk – og slutte å drøyme om andre tider, andre stader og så vidare.
4. At min kjære søster, Ida, kjem seg velberga gjennom svangerskapet, at ho får ein velskapt unge og at alt ordnar seg for ho og at ho blir lukkeleg. Det er ingen som fortener det meir enn ho (så får eg håpe ho bærer over min til tider manglande empati og trong til å vere ærleg når eg seier ting som at eg tykkjer det er dritekkelt å ha ultralydbilete som profilbilete på facebook (og ja, eg meiner det, men det er berre min meining, og ingenting å bry seg med)).
5. Unngå ulykker (etter eg begynte å køyre så mykje bil, og etter eg køyrte på ein elg, er eg plutseleg blitt så redd for å døy. Som eg liksom har noko å leve for….makan!!)
6. Fortsatt gode vener og lykkeleg liv i Vågå.
7. Mot, kraft og tolmod til å dra prosjektet i Vågå i land, og drahjelp frå alle aktørane i Vågå.
8. Å vere gift og ha ungar før eg fyller 30 år.
9. Nei då, eg kødda. Eg ønskjer meg eit heidundrande 30-årslag 27.mai 2011. Det skal bli årets fest!!

Dette får vel halde for no. Det er måte på kor mykje ein liksom skal bable om seg sjølv. Vel, mindre sjølvsentrert er eg ikkje blitt i året som har gått. Enno hendar det (ofte etter eit par glas vin) at eg berre ser på meg sjølv i spegelen og seier til meg sjølv: Fy faen, så pen du er Hanne! Det finst sikkert ein diagnose for slikt…

Eg har i alle fall lært ein ting i løpet av 2010, og det er at lukka har ein tendens til å dukke opp når du minst ventar det.

Elles vil eg oppsummere mine tre viktigaste lærdommar for 2010 med ordtak av Ivar Aasen (og ja, dei er alle gjennomtenkt og har noko med kva eg har opplevd i året som har gått):

D’er betre vera einsleg en i vondt Fylgje

Ein kann fara kvart ein vil, ein fer ikkje frå seg sjølv

D’er betre klæda seg vel en frjosa i Hel

Eg ønskjer lærdommane mine i 2011 skal bli:

Eit godt Ord er lika snart sagt som eit vondt

Ein skal alltid have opne Øyro, men ikkje open Munn

Godt Tolmøde vinn meir enn Magt

Med dette ønskjer eg dykk alle eit riktig godt nyttår. De har alle på ulike måtar betydd noko for meg i året som har gått, og dei fleste av dykk håper eg at eg kjem til å ha noko med å gjere også i 2011.

Beste ønskjer

Hanne Maren – enno bitter og sarkastisk, men optimistisk.

Umotivert nyttår!

2011-01-01T13:39:00.004+01:00

Eg er sjølvsagt på kontoret 1.januar (finst det betre plass å starte det nye året?), og planen for 2011 er å bruke mindre tid på kontoret mitt, og meir tid på å utfordre meg sjølv på andre arenaer. Eg skal skrive meir, måle meir, lese meir, og ikkje minst vere meir ute i naturen. Eg har bokstaveleg talt børsta støv av langrennsskia mine, og take dei med frå Valdres til Vågå (det er eit ti år gamalt støvlag på dei). No kan eg ikkje lengre bruke unnskuldningen: "Skia mine ligg i Valdres" når folk spør om eg har testa det fantastiske skiføret.

Grunnen til at eg sit på kontoret er at eg må kvinne meg opp til å skrive til Dagsavisen si måndagsutgåve. Eg er dønn umotivert. No har eg surfa på nettet i to timar, mens eg har høyrt på "Love story" av Taylor Swift minst tjue gonger. Eg har ikkje peiling på kva eg skal skrive om, eg føler eg ikkje har noko å medverke med i den offentlige debatten og eg vil eigentleg berre gå meg ein lang tur, høyre på kjærleikssongar og vere sentimental. I staden må eg stirre inn i eit tomt word-dokument som er lagra som "Dagsavisen 3.januar". Skriving er hardt arbeid, og det å vere fast spaltist ein gong i månaden har lært meg ein ting: Ein kan ikkje sitje stille å vente på inspirasjonen. Det einaste som funker er å sette seg ned, og tvinge seg sjølv til å skrive.

I kveld skal eg forfatte den sedvanlege nyttårsmailen min mens eg drikk eit glas vin og reflekterer over livet mitt. Den skal sendast ut i morgon. Kanskje, kanskje eg publiserer ein sensurert versjon på bloggen min. Eg bruker å vere ganske utleverandre i desse epostane, så ikkje alt som egner seg til å bli lesen av heile verda (les: foreldre).

Elles vil eg berre ønskje dykk alle eit riktig godt nyttår! :)

Eg byrjar som lærar for 5.trinn frå 3.januar

2010-12-27T16:39:00.004+01:00

I blant tek eg avgjerder som er noko impulsive - men som regel er dei fundert i kjenslene mine. Som då eg tok avgjerda om å trekke meg frå fylkespolitikk for fire år sidan, som då eg bestemte meg for å slutte på Stortinget og flytte frå Oslo til Vågå eller som då eg bestemte meg for å slenge meg på Praktisk Pedagogisk utdanning. Alle avgjerdene har vore veldig riktige, men impulsive.

La det vere klart; eg elskar jobben min som prosjektleiar. Eg har tru på prosjektet og eg trur det er viktig at vi klarar å gjere det betre som skuleeigar. Eg har tru på at vi skal klare å få til noko unikt i Vågå. Men eg veit også at eg har for mykje energi, eg har for mange idear og eg er for utålmodig til å jobbe berre som prosjektleiar. Eg brenner for å sette ting ut i live, prøve ut ting i praksis og eg er livredd for å mugne inne og bli folkesky. Eg føler også eg manglar praktisk erfaring som lærar, og at praktisk erfaring vil styrke meg. Det siste halve året har eg tenkt meir og meir på at eg eigentleg vil ut i skuleverket for å jobbe med elevar og jobbe direkte med læring.

Så då det vart fullstendig "krise" med lærarmangel på Lalm oppvekstsenter midt i skuleåret, tenkte eg at dette er min sjanse. Eg stepper difor inn som timelærar for 5.trinn på Lalm oppvekstsenter frå og med 3.januar - i 50 % -stilling. Då kan eg få omsett nokre av mine idear og påfunn i praksis, og kan sleppe å plage alle i skulen i Vågå med stadig nye "prosjekt". Og eg kan vere med å gjennomføre ein del av prosjekta sjølv. Og ikkje minst får eg innblikk i skulekvardagen frå ein annan vinkel. Eg vil enno vere prosjektleiar for prosjektet i Vågå, men vil "spare" kommunen for litt pengar, og vil spare meg sjølv for å brenne meg ut.

Dette vart bestemt på ein einaste dag. Siste dagen før ferie var alt i boks. Det gjekk så fort at eg ikkje heilt skjønte kva eg hadde sagt ja til. Og eg måtte spørje: Kor gamle er dei egentleg i 5.klasse? Kva veit dei eigentleg? Veit dei kven statsministeren i Noreg er? Veit dei kva ironi er for noko? Plutseleg fekk eg fullstendig panikk, og tenkte: Klarer eg dette?? Herregud; eg har ansvar for elevar på 5.trinn i dei viktige faga norsk, matte og engelsk. Kva om eg ikkje klarer det? Eg er jo eigentleg utdanna geografi- og norsklærar i hovudsak for vidaregåande skule. Og no skal eg jobbe med 10-åringar. Skrekk og gru. For eit ansvar. Viss eg feiler, kan det prege dei stakkars ungane resten av livet.

Men eg veit dette kjem til å gå bra. Eg kan alle tre faga ganske godt, men dei viktigaste grunnane til at dette kjem til å gå strålande, er:
1. Eg er eit godt menneske med eit ope sinn, som ser på det som den viktigaste oppgåva i verda at vi får unge menneske til å tenke sjølv
2. Eg er proppfull av energi, eg er blid, har humor og er engasjert i alt eg gjer. Dette skal eg klare til og med i matematikken
3. Eg er full av gode idear eg vil prøve ut i praksis
4. Eg er glad i folk

Og ja - tålmodigheten min kjem til å bli sett på prøve, eg kjem til å vere frustrert og eg kjem til å slite i blant. Men eg veit at elevane kjem til å lære mykje av meg. Og eg veit også at eg truleg er den personen som kjem til å lære mest. Om elevane, om livet og om meg sjølv.

Uansett, har eg laga meg tre reglar som framtidig lærar. Hanne sine tre gyldne reglar er:

1. Pynt deg alltid på jobb (til og med når det er uteskule skal eg ha på meg ein rosa blome eller noko på varmedressen).
2. Tenk ALDRI: Dette får vi ikkje til!
3. La elevane finne svara sjølv - med rettleiing frå deg

Nye reglar kjem - så det blir ti - når eg har fått litt meir erfaring!

Julefeiring i Egypt

2010-12-27T13:36:00.004+01:00

Eit stk egyptisk musserande vin, nokre julepakker, litt fruktsalat - og vips, så blir det jul i Egypt også.

Eit stk solsvidd jente utan julestemning på julekvelden, men med verdas finaste julepynt.

Nisser på stranda 24.desember.

Nisse på stranda i heftig diskusjon

Badenymfe

Strandløve

Her ser du hotellet vi budde på.

Alt i alt kan det anbefalast å reise til varmare strøk i jula. Men det var godt å kome heim til Valdres for å knaske kaker og ete mat med feitt i også! :)

Jul i Egypt

2010-12-23T15:01:00.003+01:00

Rask oppdatering frå Egypt. Vil få ønskje alle lesarane mine ei riktig god jul og godt nyttår.

Alt bra her. Masse slitsomme egyptarar (og folk fråå Russland), men vinen er ikkje så ille som frykta. Har til og med funne ein ganske god musserande egyptisk (og drakk litt for mange flasker i går).

Julaften blir på Hed Kandi beach bar. Har antrekket i orden, og her ser du hårbøyla eg har kjøpt meg og eg skal ha på meg i morgon. Har for ordens skuld null julestemning, men har fått ganske fin raudfarge på kroppen.

LYKKELEG!!

2010-12-18T13:06:00.002+01:00

Alt ordnar seg for energiske jenter. Det er mitt nye motto. Og eg har så mykje energi eg føler eg ikkje får ut - eller som eg må få omset i praksis.

Frå og med nyttår skjer det store ting i livet mitt. Eller store og store; ting blir annleis. Og eg gler meg så!!

Eg er offisielt lykkeleg no. Ting går bra på alle arenaer i livet mitt. Og i morgon reiser eg til Egypt for å ligge på stranda ei veke. Ting kan jo ikkje bli betre då.

Kunst etterlyst!

2010-12-18T12:18:00.002+01:00

Det er nokon som lurer på kvifor i alle dagar eg ikkje syner fram bilete av "kunsten" min sidan eg skryt så mykje av at eg er kunstnerisk her på bloggen. Så joda - her kjem det. Her er bilete frå vernissasje hos unge frøken Blåfjelldal 27.november 2010 (og ja, eg feira 29 1/2 årsdagen min samtidig). Dessverre har eg ikkje fått med alle bileta, men du kan sjå eit lite utval.

Tre dagar - og eg er på veg...

2010-12-15T16:53:00.002+01:00

Om fire dagar, er eg på plass i Egypt... Om tre dagar gjer eg siste innspurt på pakking... Om tre dagar og nokre timar sit vi i ein bil på veg til Gardermoen. Og kort tid etterpå sit eg og roer meg ned, og seier ja takk til kaffe og nei takk til te.

OG som er gler meg!! Varme! Vin! Sol! Bading! IKKJE LUE OG ULLSTILONGS!

Flyet går klokka sju om morgon. Då starter vi frå Vågå klokka midtnatt. Køyrer heile natta, er framma på Gardermoen omlag klokka fem. Og då er det berre å halde seg vaken til vi sit på flyet, så er det snork, og vakne opp til at sola skin i Egypt!

Julestemning i Valdres

2010-12-12T20:48:00.006+01:00

Alle pakkene til familien heime i Valdres, som dei måtte få no - sidan eg ikkje kjem heim før julekvelden. Og ja, det er vel nokon som er litt fornærma for at eg ikkje skal feire her...men; nokon gonger må eg vel tenke på meg sjølv, og det faktum at eg ikkje har hatt ferie enno i år. Eg reknar med det også er i min familie sin interesse at eg ikkje blir lagt inn på lukka avdeling det neste halve året (og tru meg; eg er der no snart!)

Bagn frå verandaen heime. Her ser du mot sør, og elva er Begna.

Eg har fått meg ny lue. Og den er varm!

Meg og niesa mi, Adele. Det er jenta eg aldri får kjøpt nok julegåver til.

Mamma og barnebarnet, som er det einaste ho har prata om med glede dei siste fire åra. :)

Blåfjelldal gjer comeback

2010-12-12T15:27:00.009+01:00

Dette er overskrifta på eit oppslag i lokalavisa "Valdres" førre veke. Nokre dagar tidlegare rapporterer Oppland arbeiderblad også om comeback under overskrifta "Blåfjelldal vil inn i Fylkestinget". Då følte eg meg med eitt veldig gamal, og eg tok meg sjølv i å tenke: "Kor lenge borte frå politikken har eg vore?? Og er eg ikkje eigentleg fortsatt 1.vara til Stortinget??".

Bakgrunnen for oppslaga, er at eg er foreslått på 2.plass på nominasjonskomiteen sitt endelege forslag til fylkestingsliste for Oppland FrP. Nominasjonsmøtet er om nøyaktig to månader. 12.februar.

Eg trudde eg var gløymt som politikar etter at eg med brask og bram kunngjorde at eg ikkje gadd meir (som det så fint heiter), at eg no skulle få meg ein skikkeleg jobb og skulle finne meg sjølv og ikkje minst finne ut kva eg eigentleg trur på - innerst inne.

Og for ikkje å gløyme: mitt mest vellukka opptrinn som drama queen på eit nominasjonsmøte for fire år sidan.

Sjokket var difor stort då eg fekk førespurnaden om eg ville stille til fylkestingsvalet. Etter nokre tøffe runder med meg sjølv der eg tenkte fram og attende, kom eg fram til den noko overraskande konklusjon at eg faktisk hadde lyst. Sjølv om det er mange argument mot:

- Jobben eg har no, kan gjere at det kan bli ulike hattar å passe på. Dette treng ikkje vere eit problem for meg, men kan bli eit problem for mange andre (viss eg står for noko anna som jobbperson enn eg gjer som fylkespolitikar).
- Fylkestinget driv ikkje med politikk
- Eg treng lengre pause frå politikken for å finne meg sjølv og finne ut kva eg trur på
- Eg veit ikkje om eg blir i Vågå og Oppland ut året ein gong

Men argumenta eg kom med mot, er tulleargument, og det finst mange argument FOR som slår dei alle i hjel:

- Det er ikkje sikkert eg blir i jobben meir enn fram til valet, og då er det dumt å bruke ein midlertidig jobb som argument mot. Og om eg blir i jobben, er det berre meg sjølv som vil sette grenser for meg sjølv. Så lenge eg opptrer ryddig, går dette så fint som berre det. Det finst nok av folk i små samfunn med mykje fleire roller og hattar å passe på.
- At Fylkestinget ikkje driv med politikk må vel vere strålande viss eg er usikker på om eg vil drive med politikk. Då kan eg jo drive med kvasi-politikk til eg finn ut kva eg vil
- Eg er enno i villrede om enkelte ting, men ein ting står meir og meir klart for meg: Eg er ein liberalist. Eg har eit godt hjarte. Eg hatar urettferdigheit. Eg slår hardt ned på fordommar, forskjellsbehandling, og eg er prinipiell. Fridomsprinsippet står høgsast av alle prinsipp - det inneber retten til å bestemme over eige kropp og eige liv. Eg trur enno på det same som eg gjorde då eg meldte meg inn i FpU då eg var 17 år. Eg har riktignok blitt litt rundare i kantane og eg kan vere pragmatisk. Men engasjementet er der fortsatt. Sjølv om eg skal innrømme eg ikkje orkar å ha ein meining om alt lenger. Så når folk spør meg no om kva eg meiner om ting, så svarar eg berre: "Det bryr eg meg ikkje om" eller "Det gidd eg ikkje ha ei meining om".
- Eg blir kanskje ikkje i Vågå i fire år framover, men eg er blitt glad i Vågå. Og som Vågå-patriot meiner eg det er viktig at Vågå har ein representant i Fylkestinget. Ingen andre kandidatar frå dei andre partia kjem frå Vågå, og då stiller eg. Snill som eg er. Det er viktig at Vågå sine ønskjer blir representert også i Fylkestinget - til tross for begrensa oppgåver (og det er jo tross alt nokre viktige område att, som fylkesveger og vidaregåande skular). Så neste periode er det meg som kjem til å stå på krava for FV 453-Skogbygdsvegen eller dei andre dårlege fylkesvegene som finst rundt omkring.

Alt i alt, trur eg valet om å takke ja var rett. Så gjenstår det å sjå om eg blir vald då. For fyrste gong i mitt liv er eg ikkje nervøs og eg stresser ikkje i ein nominsjonsprosess. Eg har ikkje eit einaste verv att, veit ikkje om eg kjem meg på nominasjonsmøtet ein gong (delegat er eg i alle fall ikkje) og eg tenkjer at det er ikkje krise uansett kva som skjer - eg tykkjer berre det er stas å vere ønskja til å inneha eit verv som folkevald att.

PS: For ordens skuld: det blir med fylkestingscomeback. I kommunepolitikken blir det nok leeeenge før eg stiller opp att på nytt! :)

Reisetips Hurghada?

2010-12-11T16:24:00.002+01:00

Sidan det berre er ei veke til vi dreg på denne impulsturen vår til Hurghada, Egypt, er eg ute etter reisetips. Prøver å finne noko på nettet, men finn lite. Så har du vore der, og kan dele erfaringar med meg, blir eg glad.

- Kva må vi ta med frå Noreg? (varme klede til kvelden?)
- Fine restauranter med god mat og god vin? (som til dømes kan passe å feire julekvelden på)
- Er vinen der nede så ræva som folk skal ha det til? Kor får eg tak i cava?
- Kvar er det bra å shoppe? Nokon skjulte perler som vi bør få med oss?
- Er det noko vi MÅ ha med oss når vi er der?

Tek gjerne i mot idear og tips slik at opphaldet blir best mogleg. Er mest bekymra for vinen...dei som kjenner meg veit eg er glad i vin. Og på grensen til avhengig av cava...

Firkanta i augo

2010-12-11T10:29:00.003+01:00

Så vart eg sjuk eg også. Det eg trudde ikkje skulle skje. Eg som trudde eg var immun mot alt. Sjølvsagt måtte det skje rett før eg var invitert i pinnekjøt- og smalahovelag. Dette skulle vere mitt fyrste forsøk på å knaske i meg saueaugo, men neida: influensa kom og sette ein effektiv stopper for det.

Fyrste teikn på at eg blir blir sjuk, er når eg i løpet av natta drømmer så kjedeleg og innvikla, at eg vakner fordi det er kjedeleg å sove. Det gjorde eg natt til onsdag. Og eg kjende det med ein gong; det er influensa som kjem! Eg gjekk ein tur på jobb for å få unna alle må-oppgåvene med dead line. Etter det gjekk eg heim. Heim for å sutre.

Og no har eg sett på tv tre dagar i strekk. Det er ikkje rart eg får vondt i hovudet, i musklane og blir dårleg psykisk når du brukar tre heile dagar på å sjå på alt (eg meiner ALT) som går på tv på dagtid. Her prater vi Glamour, I gode og onde dager, tv-shop, Operah, Dr.Phil, Americas funniest home videos og gudene veit kva dei sender. Mykje ræl i alle fall!

Det verste med influensa er likevel frysinga. Uansett kor mykje klede eg har på meg, uansett kor mange ullpledd eg tuller meg inn i. Eg frys uansett. Og det ein kan gjere då, er å ta to paracet. Men kva skjer då? Jo - då begynner sveitten å renne, du får nesten ikkje puste og får lyst til å kaste deg ut i snøen. Ein gylden mellomveg finst ikkje.

No - på laurdag - begynner frysinga å gje seg. Og det verste av det som øydela hjerna mi (meir enn vanleg)har også sluppe taket. Så no kan eg sitje foran pc'en utan ullpledd. Fantastisk. Men hosten blir verre, og det renner mykje frå nasin (herleg lesing det her, ikkje sant?).

Så sjølv om eg ikkje fekk kose meg i smalahove-lag der eg skulle prøve å ete saueaugo - og sjølv om eg har endt opp med firkanta augo - så får eg prise meg lykkeleg over at influensaen kom no. Det hadde vore verre om han kom ei veke seinare.

For då ville ikkje alt blitt som avtala var. Men no er det ingen tvil: Om snart berre sju dagar så sit eg og roer meg ned. Eg seier ja takk til kaffe, og nei takk til te - på eit fly som gjev full gass mot Egypt! :)

Ferieforvirring

2010-12-09T10:58:00.004+01:00

Då vi skulle bestille ferietur i jula, stod valet mellom Tenerife og Egypt. På grunn av mange gode råd som sa det var for kaldt på Tenerife, vart valet Egypt.

No har eg fått høyre frå familie som har vore der: det er knallkaldt i Egypt på denne tida av året. Går ikkje an å ligge på stranda i det heile take. Det er sjølvsagt varmare enn i Noreg då, seier dei (ja, eg håper ikkje eg har betalt mykje pengar for å oppleve noko som er like kaldt som i Noreg).

Vi får uansett tru det blir bra. Det går sikkert an å sitte ute og drikke vin. Også går det faktisk sikkert an å gå ein tur utan å fryse i hjel. Så får det heller vere at det ikkje blir mykje strandtid, og at eg ikkje kjem til å tørre snorkle på grunn av redsel for hai.

Og ja; feiring av julekvelden blir i Egypt. Det kan jo bli spanande. Det blir min fyrste feiring av julekvelden utanfor Noreg. Og det er kanskje på tide når ein snart er 30 år...

Bokstavkjeks og solo

2010-12-08T18:13:00.002+01:00

I dag vakna eg klokka fire, og eg visste ein ting; eg er i ferd med å bli influensasjuk. Eg visste likevel eg måtte på jobb sidan eg hadde eitt møte og ein dead line. Rett inn på Coop'en før jobb. For når ein er sjuk, er det berre ein ting som funker: Solo og bokstavkjeks!!

Eg gjekk heim klokka eitt - og no er eg offisielt sjuk. Eller aktiv sjuk, som det kanskje heiter. For pc'en er med heim - så blir vel heimekontor-sjuk...

Eg har brukt fleire hundre tusen!

2010-12-06T17:06:00.009+01:00

Når du blir skikkeleg stolt inni deg fordi du klarer å kjøpe ein billett til Metroen i Budapest, då veit du at det er for lenge sidan du har vore ute og reist åleine.

Eg har no vore nokre dagar i Budapest, og det har vore heilt fantastisk. Eg kom på torsdag, og med nokre timar ledige før seminaret eg skulle på - måtte eg berre springe ned til julemarkedet for å bruke pengar. Eg hadde ikkje peiling på kor mykje desse ungarske pengane var verdt (men vi trur jo alt er billig i utlandet - gjer vi ikkje?), men då eg hadde svidd av femti tusen fann eg ut det var på tide å gje seg. Julemarked var kjempekoselig. Mange tacky souvernirar (og då veit alle kva dei får i julegåve i år), ungarsk mat og varm raudvin. Å gå rundt der åleine og berre lukte inn atmosfæra, røyke og drikke varm raudvin. Herleg! Og når du veit du trivst i eige selskap, då veit du at du har det bra. Og når du kan sjå forelska par rundt deg, og du smiler til dei, og blir glad av at folk har det bra (utan å bli bitter og tenke: "det der går over - idiotar!), då veit du at du er lykkeleg.

Det eg var ute på, var altså eit kontaktseminar for programmet som heiter Comenius Regio. På seminaret hadde vi "speed dating" med dei andre deltakarregionane. Vi fekk då presentere oss sjølve og fekk vite ein del om dei andre regionane. På bakgrunn av dette, fann eg ein partnar som passar bra til Vågå. Dette er ein region i delstaten Bayern, og han ligg landleg til - slik som Vågå. Det ligg i fjellområda, og skulen vi ønskjer å samarbeide med ligg på ein liten plass som heiter "Königsdorf". Så vi brukte nokre dagar på å teikne opp søknad og framdriftsplan.

Elles vart eg kjend med mange interessante folk. Då eg la meg på fredagskveld, tenkte eg på engelsk! Så herleg det følast å prate engelsk att. Møte nye folk. Då føler eg meg levande! Eg møtte mellom anna ein som har vore rådgjevar for statsministeren i Belgia. Sidan han også skulle vere der ei ekstra natt overtalte han meg til å bli med i eit av dei ungarske bada som hadde nattope. Eg såg for meg litt gamle folk som slappa av i varme bad på natterstid. Det var det ikkje! Det var diskotek i bikini! Full dicomusikk, og ein haug med ungdom som er fulle og som spring rundt i badetøy inne i eit verdig bad frå 1700-talet. Røyking, drikking, magedanserinner og kjøttmarked i ein bygning som i Noreg knapt ville vore lovleg å bruke (hadde sikkert vore verna). Artig oppleving. Og noko eg sikkert ikkje får oppleve mange gonger!

Elles har eg shoppa, shoppa og shoppa. Eg veit det høyrast heilt grusomt ut; men så godt det er å bruke pengar - med god samvittigheit. I eit framand land. Eg sløste vanvittig. Kjøpe mykje til meg sjølv, og ein haug med gåver til folk. Og brukt fleire hundre tusen (og eg anar fortsatt ikkje kor mange norske kroner det er prat om - men når ein har kort med kredittgrense på 35 000 så må du liksom berre bruke pengar). Og så herleg det er å berre vandre rundt i ein framand by - heilt åleine. Utan å føle seg einsom. Og no er verkeleg reiselysten vekt att. Det blir meir reising. I nær framtid...

PISA – nok ein gong

2010-12-06T16:10:00.000+01:00

I morgon kjem dagen alle vi i skuleverket har gruegleda oss til dei siste to åra: PISA-resultata blir publisert.

Truleg vil resultata vise at Noreg ligg under snittet, jentene gjer det best og at det er ein negativ samanheng mellom tru på eigne evner og prestasjonar. PISA vil også vise at det ikkje er nokon samanheng mellom pengar brukt på utdanning og resultat.

Mange vil i morgon hevde at PISA berre måler det som kan målast. Skulen skal jo også bygge opp andre kompetansar hos elevane enn lesing, rekning og dugleikar i naturfag. PISA måler jo ikkje det integrerte eller det miljømedvitne mennesket. Eg er delvis einig, men trur vi skal ta innover oss at PISA måler kompetanse som elevane vil få bruk for, og erkjenne at vi ikkje er gode nok.

Vi veit nok om resultat i skulen til at vi kan slutte å famle i blinde. Vi veit at når ein ser bort i frå sosial bakgrunn, er det ein faktor som meir enn noko anna er avgjerande for læringsutbyttet hos elevane; nemlig lærarane. Vi veit at forholdet mellom elev og lærar er viktig, tilbakemeldings- og vurderingskultur det same og at det har læringseffekt om elevane sjølv deltek aktivt som formidlarar. Alle vi som har vore elevar veit også at veldig mange lærarar burde funne seg ein annan jobb.

Det er på tide å gje dyktige lærarar betre løn og ros for den jobben dei gjer. Mange ser på dette som radikalt. Eg meiner vi ikkje har noko val lengre. Skal vi syte for motivasjon hos dei tilsette i skulen, må vi snart begynne å vise at vi set pris på dei som gjer det godt. Vi må også løne dei skuleleiarane som gjer det bra for å tiltrekke meir enn to søkjarar per rektorstilling.

Barack Obama har også gått inn for å løne lærarar etter resultat, og som han seier: de fleste lærere kan oppgi forbausende korrekt hvilke lærere ved skolen deres som virkelig er gode, og hvilke som er virkelig dårlige. Det er sjølvsagt mogleg å finne system for å gje dyktige lærarar høgare løn, som også tek innover seg omsyn som ligg utanfor læraren sin kontroll.

Det er på tide å slutte å prate om at vi må heve statusen på læraryrket. No må vi gjere noko med det. Då held det ikkje med tomprat. Då må vi gjere noko med løna, og vi må vise at vi set pris på dei som gjer ein god jobb. Berre slik kan vi rekruttere dei dyktigaste av dei dyktige inn i norsk skuleverk.

Publisert i Dagsavisen i spalta "Blåmandag", 6.desember 2010.

Innihampen kaldt!

2010-12-01T12:17:00.008+01:00

"Neida - det blir ikkje kaldt i Vågå". Det var det folk sa til meg før eg flytta hit. Eg har aldri blitt lurt meir i heile mitt liv (og no inkluderer eg alle idiotar av mannfolk/smågutar/ubruklege dustar eg har møtt dei siste ti åra). Då eg flytta hit for snart eitt år sidan, var det minus 35 grader. Og då sa folk: "Dette er unormalt. Så kaldt har det aldri vore". Det var januar.

Desember skal liksom vere ein koseleg vintermånad der det er snø og mildvêr, slik at eg kan lage snømann. Men neida - i dag er det 1.desember og 24 minus. Kva seier folk no? Vi har ALDRI hatt så kald november, og normalt sett er det aldri så kaldt i desember.

IDIOTI!!! Det er bikkjekaldt og eg er snart tom for ved. Og strømmen her ligg i midt-Noreg-region og er dyrast i landet. Eg kan truleg spare inn ei vekes strømforbruk ved å reise til Syden ei veke. Summen går truleg opp i opp. Bortsett frå at eg sjølvsagt ikkje kan skru av strømmen mens eg er borte - for då frys vatnet!

No tenkjer eg: kvifor? KVIFOR? KVIFOR BUR EG HER?? Eg klarar ikkje kome med eit fornuftig svar. Bortsett frå at eg fann drømmejobben, var lei av livet mitt og trengte å kome meg bort frå politikk, meg sjølv, Oslo og meg sjølv (nemnde eg meg sjølv?). Men eg trengte jo ikkje flytta til kaldaste plassen i heile Noreg. Eg ser ikkje for meg helvete som ein varm plass. Nei - det er Vågå i minus trettifem grader.

Gode nyheiten er: Eg kan kjøpe meg altfor dyre, men kjempevarme Timberland boots, som eg har drøymt om i fleire år. Med god samvit!

Galleri Blåfjelldal

2010-11-23T16:56:00.004+01:00

Som den snobben utan sjølvinnsikt eg er, har eg på laurdag invitert til vernissasje. Og ja, også feiring av 29 1/2 årsdagen min. Denne dagen er det også "Sansedag" i Vågå, så det passar jo bra at eg inviterer til vernissasje der gode vener skal få eit innblikk i kunsten eg har styra med det siste halve året. Og eg tenkjer også det er på tide at Vågå får seg eit kunstgalleri...

Eg har dei siste månadane sysla med målarkunsten som terapi for meg sjølv etter eg vart singel. Dette skulle hjelpe meg til å bli rolig og harmonisk - noko som må seiast å ha vore skikkeleg mislukka.

Eg er heilt elendig til å måle. Eg eig ikkje talent. Men det er skikkeleg moro. Og det får hjerna mi til å kople av alt anna, og slutte å bekymre meg for alt mogleg rart (og eg bekymrer meg alt for mykje. Unødvendig mykje!).

Og vernissasje er noko ein bør ha meir av på bygda. Så når ingen andre inviterer, gjer eg det. Så då blir det cava, fingermat, høge heler og paljetter. Og berre jenter invitert sjølvsagt. Eg trur heller ikkje menn er i stand til å forstå bodskapet i kunsten min. Men det er ein annen historie..

Viss det er fleire som har lyst til å kome, så gje beskjed, og eg skal fikse invitasjon. Eg likar (stort sett) folk, og vil gjerne bli kjend med fleire i Vågå! :)

Vågå - slik ser det ut!

2010-11-22T18:12:00.003+01:00

I samband med eit fotoprosjekt vi skal i gang med i skule og barnehage i Vågå, skal eg teste ut kamera og finne ut korleis ein kan bli råflink til å ta bilete. Så det er eg i gang med no. Har kamera og ei svær bok om digitale foto, som eg er i ferd med å pløye meg gjennom (men sjølvtilliten er på botn etter at Morten Krogvold hengte meg ut som elendig fotograf foran alle tilsette i kulturhuset i Vågå, og eg tok ikkje fleire bilete den kvelden nei! :)). Og i den samanheng, skal de få sjå korleis det ser ut i Vågå.

Her ser du kommunehuset i Vågå (altså min arbeidsplass):

Utsikt mot Vågå hotell, Finnbrua og shoppingdistriktet:

Utsikt mot andre delen av sentrum, Bokhandelen Kafe og meir shopping:

Utsikt mot Vole, Blåhø og med kyrkja i forgrunnen:

Kraftgiganten Eidefoss har kontor rett ved kommunehuset:

Søt jente som er å finne på kommunehuset:

Slår eit slag for palliativ behandling!

2010-11-15T16:38:00.004+01:00

I valgkampen 2009, lærte eg meg at vi som vil imponere med å kunne mange framandord bruker ordet "palliativ behandling" om det folk flest kallar smertelindrande behandling. Då eg vart sendt ut i x antal debattar om aktiv dødshjelp, var det mange som brukte dette ordet for å sette meg ut, og sikkert ikkje trudde eg visste noko som helst. Eg svarte alltid med: "ja, sjølvsagt må den smertelindrande behandlinga bli betre, men i land der ein har innført aktiv dødshjelp, så har ein samtidig sett at den smertelindrande behandlinga har blitt betre fordi ein ser nødvendigheten av å gjere noko med dette". For ja; du førebur deg til debattar når du veit du skal diskutere med sinte leger som ser ut som dei vil drepe deg (eg skal ikkje nemne namn).

Vel - i helga fekk eg oppleve kva smerte er. Og kva enkel smertelindrande behandling kan gjere for både kropp og sjel.

Eg slit med tannverk. Skikkeleg tannverk. Det har vore slik av og på i nokre veker no, og eg har tenkt det går over. På onsdag kom det skikkeleg - og vart kjempevondt. Eg fekk surra meg til tannlegen på torsdag, som konkluderte med at: "det er sannsynlegvis ikkje tannkjøtbetennelse, og vi må sannsynlegvis rotfylle, men sidan eg vil unngå å rotfylle og det er dumt å rotfylle viss det er noko anna, så skal du prøve nokre dager med eit middel for å stoppe tannkjøtbetennelse".

På torsdag var det bra - på fredag kjende eg det allereie om morgonen av - då det det gjorde vondt å drikke kaffe. Det vart verre og verre utover dagen. Klokka 13 gjekk eg heim. Og så avlyste eg eit foredrag eg skulle halde på kvelden(det skal mykje til at eg avlyser ting!). Eg trur eg åt 10 paracet den kvelden, men ting vart berre verre og verre. Eg låg på golvet og skreik. Eg grein (eg grin nesten aldri). Litt fordi eg følte meg einsam, litt fordi eg syntest synd i meg sjølv, men mest fordi det gjorde så inni hampen vondt. Eg vurderte å ringe legevakta for å be om morfin (MORFIN NÅ!), men eg var så uttafor at eg tenkte eg måtte vente. Laurdagsmorgon kunne eg ikkje vente lengre. Eg ringte. Kom meg på legevakten i eit stort smertehelvete, og fekk reist heimatt og take reseptbelagt medisin.

Og som det hjalp! Ti minutt etter eg tok ein tablett, så var all smerta borte. Då hadde eg ikkje lenger lyst til å skyte meg sjølv. Og eg begynte å tenke klart att. Problemet med så store smerter er at du ikkje ein gong klarar å tenke. Det eineste du tenkjer er: "La meg få sleppe!! Eg gjer kva som helst!!!". Og vips; med smertestillande er alle slike dødstankar borte. Så jo; god smertelindrande behandling er viktig.

Men eg tok meg sjølv i å tenke: herregud, kva med dei med verkeleg store smerter? Kreftpasientar til dømes. Smerte konstant heilt tida, og du slepp ikkje unna det. Ikkje ein gong morfin hjelper. Då blir pingletannverken min ikkje mykje å klage over...Då eg begynte å tenke på dette, var då eg beslutta at eg skulle slutte å røyke.

Koss det går no? Faktisk blitt betre. No overlever eg utan smertestillande. Eg kjenner at noko ikkje er som det skal gå. Satsar på at det skal legast av seg sjølv. Hevelsen i halve trynet er også i ferd med å gå ned. Og eg har tenkt til å reise til Oslo i morgon for å halde foredrag om prosjektet vårt på onsdag. Men denne gongen har eg med meg den reseptbelagte palliative behandlinga i veska mi. Slik i alle tilfeller.

PS: Eg var så dum å google rotfylling. Det såg jævlig ut. Så googla eg "rotfylling + pris". Det var om mogleg meir jævlig. Eg såg tusenlappane flyge av gårde med vingar, og tenkte "det røyk ferieturen min ja". Så det kan kanskje vere difor eg har bestemt meg for at eg ikkje skal ha tannverk lenger, at det har gått over og at eg slettest ikkje må rotfylle.

Praktisk pedagogisk utdanning?

2010-11-08T14:00:00.000+01:00

Namnet Praktisk pedagogisk utdanning må vere det mest misvisande namnet som finst på ei utdanning.

Dei siste månadane har det rulla ein debatt rundt Praktisk Pedagogisk utdanning (PPU) ved Universitetet i Oslo. Studiet blir skulda for å vere verkelegheitsfjernt, og lærarane for å vere useriøse.

Eg har vore PPU-student (rett nok ikkje ved UiO), og kan skrive under på at eg føler utanninga er alt anna enn praktisk. Eg er ekspert på sosiokulturelle læringsteoriar, Vygotsky og Piaget. Eg har hatt stor nytte av desse teoriane når eg møter andre folk som har take PPU – då har vi eit felles referansepunkt for å gjere narr av studiet. I klasserommet kan eg ikkje hugse eg har hatt bruk for noko av det eg lærte i pedagogikkdelen.

Innhaldet i utdanninga må bli forskingsbasert. Vi må lære om kva for faktorar i klasserommet som fungerer. Min form for undervisning er enno ryggmargsbasert, og ikkje forskingsbasert. Eg gjer det eg trur fungerer, men er sanneleg ikkje sikker.

Eg lærte ingenting på PPU-studiet om kva den verkeleg gode lærar gjer for at elevane skal lære. Eg skulle ønskje eg kunne fått observert verkeleg gode lærarar; sjå kva dei gjer i møte med elevane, korleis dei utfører klasseleiing og kva dei gjer i vurderingsarbeidet. Også for oss som skal bli lærarar, er det viktig med førebiletelæring. Dei dyktigaste av dei dyktigaste lærarane i Noreg burde vore inne i PPU-studiet og rettleia oss direkte i norske klasserom.

Skal vi få dei folka med solid fagleg kompetanse til å gå ut i norsk skuleverk, må vi gjere noko med systemet for å utdanne dei. I dag blir folk med mastergrad som ønskjer seg ut i skuleverket sett på som ufaglærte og får ikkje fast stilling inntil dei tek PPU. Kanskje hadde det beste vore å lagt ned studiet, og heller brukt pengane til utdanning og rettleiing i praksisfeltet utført av profesjonelle og dyktige folk. Då kan vi tilsette dyktige fagpersonar i skulen utan å tvinge dei gjennom PPU-studiet.

Når vi veit lærarmangelen blir enorm i tida framover, er det viktig at vi rekrutterer fleire folk enn dei som har take ordinær lærarutdanning. Vi må difor fri til dei studentane som har take bachelor- og mastergradar. Då må vi fyrst gjere noko med korleis vi rekrutterer dei, og ikkje minst må vi endre på korleis vi utdannar dei innanfor pedagogikk.

Publisert i Dagsavisen 8.november 2010 i spalta "Blåmandag".

Då eg såg elgen i kvitauge

2010-11-04T20:48:00.004+01:00

I kveld skjedde det meg også. Oppe på Torpa-åsen midt framfor meg i vegen, såg eg plutseleg eit svært beist av ein elg, stirre meg inn i augo. Eg tenkte ikkje mykje, men eg var sikker på at eg kom til å døy. Eg registrerte også at ho hadde med seg ein liten elgkalv (men eg kan ha fantasert). Det neste eg registrerer er eit smell eller eit voldsomt skrap på baksida av bilen (eg spelte veldig høg musikk). Eg får fullstendig panikk, veit ikkje kva eg skal gjere, er heilt åleine midt oppe på fjellet i mørket. Eg tørte ikkje stoppe av frykt for at elgen skal ta hevn, men får summa meg til å kjørt inn på næraste stopp etter å ha putra av gårde i 40 km/t ei stund, og ha blitt kjørt forbi av mange som sikkert lurte på kva for ei gamal dame dei har sleppt laus langs vegen.

Eg må ringe nokon, tenkjer eg. Tør ikkje gå ut av bilen. Tør ikkje sjå på skadene på bilen. Ringer Ida. Full panikk. Nesten på gråten. "Må eg ringe og si i fra til nokon?". Får hjelp av engasjert familie, og med beskjed om at eg må ringe politiet. Ringer Gudbrandsdalen politidistrikt - presenterer meg, og får hulka fram at eg har kjørt på ein elg. At eg trur elgen har det bra, men at eg må seie i frå.

Kaldsvetter, er heilt ute av meg, men kjem meg til Dokka. Der blir eg møtt av storebror og veslesøster. Veslesøster kjører bilen min heim til Bagn. No er eg heime. Ei erfaring rikare, og med litt meir respekt for skogens konge.

Eg starta frå Vågå i dag i tre-tida. Hadde ei dårleg kjensle, og følte eg ikkje burde kjøre bil i dag. Kjem til Randsverk, og kjem på at eg har gløymt noko eg ikkje kan klare meg utan ei helg. Må bite i det sure eplet og snur for å hente det attgløymte. Får dårlegare og dårlegare kjensle for bilkjøring. Føler på meg eg bør parkere bilen og ikkje kjøre meir. Men får det for meg at det er Valdresflya eg ikkje bør kjøre. Intuisjonen min seier; ikkje kjør, men kjør heller om Lillehammer viss du absolutt skal kjøre. Eg kjører om Lillehammer. Og rett før kommunegrensa til Nordre Land kjører eg altså på ein elg.

Hadde det skjedd noko verre om eg hadde kjørt Valdresflya? Hadde eg kjørt på ein reinsflokk? Litt usikker på om eg har ein elendig intuisjon, men eg har i alle fall ein intuisjon. Meget mogleg eg tolker han feil, men skummelt å kjenne på kjensla av at noko du ikkje aner kva er, prøver å seie deg noko om dei val du tek. Også skummelt å stirre inn i augo til ein elg, og vere sikker på at det kjem til å smelle.

Eg kjem til å køyre i 40 km/t resten av livet mitt når eg kjører når det er mørkt. Har respekt no, og det har eg kanskje ikkje hatt nok før. Eg hadde griseflaks denne gongen, og er sjeleglad for at eg er i live. Eg lever og har det bra. Og bilen kom frå det med berre nokre riper i lakken.

Leite etter lykka

2010-11-02T15:49:00.004+01:00

Det er merkeleg, men eg kan ikkje hugse at folk la seg opp i privatlivet mitt då eg budde i Valdres. Her er det tydeligvis blitt si stor greie. Eg kan heller ikkje hugse at nokon fekk med seg om eg hadde vore på nachspiel ein plass, om bilen min stod parkert utanfor huset til ein kompis, flamme eller berre ei veninne. Eg kan heller aldri hugse at eg la merke til om naboen hadde besøk, og av kven. Og enda eg er ganske nysgjerrig..

Men anten er folk i Vågå meir nysgjerrige enn i Valdres, eller så er folk meir interessert i kva eg måtte drive med oppi her enn dei var i Valdres. Eg veit ikkje...eg trudde folk berre var paranoide som trudde at folk brydde seg om kven folk måtte ha besøk av. Men dei bryr seg!

Heile Vågå visste det då eg skulle ha innflyttingsfest (eg fekk spørsmål frå heilt ukjende folk om det kom mange på festen min), alle får med seg litt for berusa Hanne ute på byen (noko som forsåvidt ikkje er mogleg å unngå) og alle får med seg kva, kven og når eg har besøk. Det er no eg er sjeleglad for at eg er 29 år, har tru på meg sjølv og er i stand til å takle både fylleangst og sladderhistorier. Det var ikkje like lett då eg var 18 - då eg var overbevist om at alle brydde seg og fekk med seg kva eg gjorde, men dei nok gav f. No går eg rundt og trur ingen bryr seg om kva eg måtte finne på og kva eg driv med heilt reint privat, men det er det visstnok mange som gjer.

Og det einaste eg veit - er at eg aldri har gleda meg så mykje som eg no gjer til fredag. Då har eg ein date med Hellbillies og Norsk rakfiskfestival. Og kjem til å gje blanke blaffen i kva folk tenkjer. Du finn meg full på cava heilt fremst ved scena mens eg gauler "Leite etter lykka" av full hans. For når alt kjem til alt, så er det vel å leite etter lykka vi alle gjer. Så får vi heller tåle litt folkesnakk på vegen dit...

For nokre idiotar!

2010-10-28T16:00:00.005+02:00

Dei orda har eg tenkt mykje i dag. Ryktene om at det var nokre FrP-folk i Tromsø som hadde støtta dødsstraff frå talerstolen i kommunestyret, nådde meg alt i går. I dag fekk vi lese det på trykk i nettavisene.

Eg bruker ofte å respektere andre sine meiningar. Men når det kjem til grunnleggjande spørsmål om menneskesyn, klarer eg det ikkje. Eg lurer på kva slike folk er blitt utsett for i barndommen, når dei klarar i fullaste alvor å vere for dødstraff. Dette er ofte dei samme folka som er svorne motstandarar av abort - fordi dei er i mot å ta liv. Av alle dobbeltmoralistiske ting i heile verda, må dødsstraff vere det verste. At offentlige myndigheiter skal kunne straffe noko med døden strider mot mine liberale prinsipp om at livet er ukrenkeleg. Å ja - folk gjer avskyelege ting, og eg skjønner om folk har lyst til å drepe folk som har skada dine næraste. Men det er ein grunn til at det er staten som skal ta seg av straff - slik at det ikkje utviklar seg til auge for auge og tann for tann. Å straffe drap med drap finst ikkje logisk. Dessuten er det inhumant.

Å vere for dødsstraff er så idiotisk at eg ikkje orker å diskutere med slike folk. Og viss ein ser på dei dustete argumenta, som er: "eg er berre for det i enkelte groteske tilfelle" (akkurat som det skulle gjere saken betre??)eller "eg ønskjer det berre der det er 100% sikkert" (når i alle dagar er det då??). Det finst ingen logiske rasjonelle argument for dødsstraff, og eg avskyr folk som er for slik straff og land som bruker slike straffemetodar. Det er ein slik sak eg er kompromisslaus på - eg hugsar eg hadde ein dude som fortalte meg at han var for dødsstraff, men berre i krig (som om det gjer saken betre..). Frå og med då, mista eg all respekt for han. Og det kunne berre ikkje gå meir. Eg slutta også ein gong å date ein fyr fordi han drakk te og ikkje kaffe på date, men det er forresten ein annan historie..

Det er godt å kjenne at engasjementet er der fortsatt. Og at eg kan bli opprørt. Og at eg har tru på noko. Tru på liberale verdiar og menneskeverd. Også var det frykteleg godt å sjå at Per Sandberg var raskt ute og tok skikkeleg avstand frå desse folka. Men å si at "dei slit litt" er vel å underdrive...

Dessverre trur eg det er fleire enn desse sju oppe i Tromsø som er for dødsstraff i Noreg (undersøking som kom i dag viser at 25 % er for). Og det er kanskje bra slike haldningar kjem til syne, slik at vi får debattert dei i det offentlige rom. Eg trur også skulane våre har eit ansvar i å lære opp elevane våre i menneskerettar, og til å respektere rettar som retten til liv og retten til ytringar. Lykkast vi med å skape "gagns menneske" i skulane våre, så vil vi sleppe primitive haldningar som dette i eit liberalt land som Noreg.

Eg er populær!

2010-10-25T21:23:00.004+02:00

På fest i helga, så var det nokon som sa noko interessant til meg (vel..dette er det einaste eg sikkert hugsar frå festen, og ein hugsar jo berre det som handlar om deg sjølv): "Lite kult a..du er den 3.mest søkte-på-personen i Vågå på Vg sine skattelister". Vedkommande meinte dette kvalifiserte til kjendisstatus. Vel..eg var nettopp inne og sjekka, og no er eg heilt nede på 8.plass. 37 personar har søkt etter kva eg tjener på VG-nett (rett tal er vel då 35 eller 36 sidan eg har vore inne ein eller to gongar sjølv). Så joda - kanskje det eigentleg ikkje er slik at det er eg som leitar etter kommande ektemann på nett, men at det er unge karar som skal finne ut om eg er noko å satse på. Vel; det som ikkje står i skattelistene er utstyrskista mi (med alt sølvtøyet), og det faktum at eg har gjeld fem gonger eiga inntekt. God bedring til deg som vil satse på meg!

Sit i Oslobygda no. På Bondeheimen (sjølvsagt!). Vi held tradisjonane ved like, og bur her Tor Jonsson brukte å henge då han levde og tilbrakte tid i Oslo. Attende til Vågå i morgon. Då har eg store planer om å snike meg inn på eit folkemøte/informasjonsmøte om "Spikartelt". Det tok lang tid før eg turte å spørje nokon om "Kva er eigentleg spikartelt?". Men no har eg gjort det, fått svaret og har verkeleg tenkt til å finne ut av kva det er dei skal diskutere, og kva dei kranglar om. Eg har nemleg, frå fyrste gong eg fekk høyre ordet, ein stor fascinasjon for spikartelt. Ulogisk namn, merkeleg oppfinning og ei kjerne til krangel. Kan ikkje bli noko meir en action, og eit godt døme på sentrum-perifiri-konflikt (eller kanskje er det "folk flest" mot byråkrati-konflikt??).

JAAAA! Skattelister!

2010-10-20T16:00:00.003+02:00

I skrivande stund, er ikkje lengre skatteoppslag hovudoppslag på VG-nett, men no har "fedmeduellen" take over. Det er tydeligvis to ting som engasjerer om dagen: er det din egen feil om du er tjukk, og kor mykje tjener kollegaen eller alle kjendisane.

Eg hugser då eg var liten. Då var ikkje skattelistene på nett. Men til gjengjeld fekk vi kjøpt dei i alle butikkane heime i Bagn. Trykt opp i eit fint hefte. Alle heimane hadde ein. Eg hadde moro av å allereie då sjå etter kven eg skulle gifte med meg når eg vart stor - eg såg etter kven som hadde foreldre som var rikast. Vel..eg er fortsatt ugift.

Det er mykje kulare no. No går eg rett inn på VG-nett. Der skriv eg inn mitt eige namn, og så kan eg finne ut mellom anna kor høgt eg er rangert i 1981-kullet. Og eg er den som tener 9.mest av alle fødd i 1981 i Vågå kommune (forresten veldig rart å sjå eg er lista opp i Vågå, og ikkje Sør-Aurdal). Då finn eg samtidig ut kven som er den beste fangsten av menn fødd i 1981. Vel..eg veit ikkje kven nokon av dei er, men skjønner det er håp om å finne ein som er rikare enn meg.

Og ikkje nok med det! Eg får også opp oversikt over 1981-kullet i Noreg (utan at eg har bedt om det). Eg er på 21 825. plass i Noreg i 1981-kullet. Brede Hangeland toppar, med Azar Karadas som nummer 2. Dei tener ganske mykje meir enn ein stakkars lektor.

Samtidig finn eg ut kor mange som har søkt på mitt namn på VG-nett sine skattelister. Og eg kan også finne ut "eigentlege inntekt". Eg har aldri eigentleg skjønt dette. For kva er det inntekta som står, og kva er eigentleg vitsen med han, viss han ikkje er eigentleg? Vel - det finn eg sikkert aldri ut av.

Men no må eg ut på vift. Eg har store planar om å finne ut kven dei åtte fødd i 1981 i Vågå over meg på lista er.

PS: Eg har fått meg t-skjorte i størrelse XXL med "La g35 leve" på. Eg skal heim og gjere han om til trendy kjole no. Bilete kjem!! :)