Gå til hovedinnhold

Blåfjelldal gjer comeback

Dette er overskrifta på eit oppslag i lokalavisa "Valdres" førre veke. Nokre dagar tidlegare rapporterer Oppland arbeiderblad også om comeback under overskrifta "Blåfjelldal vil inn i Fylkestinget". Då følte eg meg med eitt veldig gamal, og eg tok meg sjølv i å tenke: "Kor lenge borte frå politikken har eg vore?? Og er eg ikkje eigentleg fortsatt 1.vara til Stortinget??".

Bakgrunnen for oppslaga, er at eg er foreslått på 2.plass på nominasjonskomiteen sitt endelege forslag til fylkestingsliste for Oppland FrP. Nominasjonsmøtet er om nøyaktig to månader. 12.februar.

Eg trudde eg var gløymt som politikar etter at eg med brask og bram kunngjorde at eg ikkje gadd meir (som det så fint heiter), at eg no skulle få meg ein skikkeleg jobb og skulle finne meg sjølv og ikkje minst finne ut kva eg eigentleg trur på - innerst inne.

Og for ikkje å gløyme: mitt mest vellukka opptrinn som drama queen på eit nominasjonsmøte for fire år sidan.

Sjokket var difor stort då eg fekk førespurnaden om eg ville stille til fylkestingsvalet. Etter nokre tøffe runder med meg sjølv der eg tenkte fram og attende, kom eg fram til den noko overraskande konklusjon at eg faktisk hadde lyst. Sjølv om det er mange argument mot:

- Jobben eg har no, kan gjere at det kan bli ulike hattar å passe på. Dette treng ikkje vere eit problem for meg, men kan bli eit problem for mange andre (viss eg står for noko anna som jobbperson enn eg gjer som fylkespolitikar).
- Fylkestinget driv ikkje med politikk
- Eg treng lengre pause frå politikken for å finne meg sjølv og finne ut kva eg trur på
- Eg veit ikkje om eg blir i Vågå og Oppland ut året ein gong

Men argumenta eg kom med mot, er tulleargument, og det finst mange argument FOR som slår dei alle i hjel:

- Det er ikkje sikkert eg blir i jobben meir enn fram til valet, og då er det dumt å bruke ein midlertidig jobb som argument mot. Og om eg blir i jobben, er det berre meg sjølv som vil sette grenser for meg sjølv. Så lenge eg opptrer ryddig, går dette så fint som berre det. Det finst nok av folk i små samfunn med mykje fleire roller og hattar å passe på.
- At Fylkestinget ikkje driv med politikk må vel vere strålande viss eg er usikker på om eg vil drive med politikk. Då kan eg jo drive med kvasi-politikk til eg finn ut kva eg vil
- Eg er enno i villrede om enkelte ting, men ein ting står meir og meir klart for meg: Eg er ein liberalist. Eg har eit godt hjarte. Eg hatar urettferdigheit. Eg slår hardt ned på fordommar, forskjellsbehandling, og eg er prinipiell. Fridomsprinsippet står høgsast av alle prinsipp - det inneber retten til å bestemme over eige kropp og eige liv. Eg trur enno på det same som eg gjorde då eg meldte meg inn i FpU då eg var 17 år. Eg har riktignok blitt litt rundare i kantane og eg kan vere pragmatisk. Men engasjementet er der fortsatt. Sjølv om eg skal innrømme eg ikkje orkar å ha ein meining om alt lenger. Så når folk spør meg no om kva eg meiner om ting, så svarar eg berre: "Det bryr eg meg ikkje om" eller "Det gidd eg ikkje ha ei meining om".
- Eg blir kanskje ikkje i Vågå i fire år framover, men eg er blitt glad i Vågå. Og som Vågå-patriot meiner eg det er viktig at Vågå har ein representant i Fylkestinget. Ingen andre kandidatar frå dei andre partia kjem frå Vågå, og då stiller eg. Snill som eg er. Det er viktig at Vågå sine ønskjer blir representert også i Fylkestinget - til tross for begrensa oppgåver (og det er jo tross alt nokre viktige område att, som fylkesveger og vidaregåande skular). Så neste periode er det meg som kjem til å stå på krava for FV 453-Skogbygdsvegen eller dei andre dårlege fylkesvegene som finst rundt omkring.

Alt i alt, trur eg valet om å takke ja var rett. Så gjenstår det å sjå om eg blir vald då. For fyrste gong i mitt liv er eg ikkje nervøs og eg stresser ikkje i ein nominsjonsprosess. Eg har ikkje eit einaste verv att, veit ikkje om eg kjem meg på nominasjonsmøtet ein gong (delegat er eg i alle fall ikkje) og eg tenkjer at det er ikkje krise uansett kva som skjer - eg tykkjer berre det er stas å vere ønskja til å inneha eit verv som folkevald att.

PS: For ordens skuld: det blir med fylkestingscomeback. I kommunepolitikken blir det nok leeeenge før eg stiller opp att på nytt! :)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser