Gå til hovedinnhold

På plass i Høyanger

Eg sit no ute på verandaen min og ser på fossane som fell nedover dei bratte fjellsidene her i Høyanger. Eg kosar meg med eit glas vin mens eg tenkjer på kva i alle dagar eg har gjeve meg ut på. Eg kjenner ikkje ein sjel her (med unntak av sjef for kommunale bustader då, og dei kollegaene eg hilsa på sist eg var innom) og eg lurer litt på korleis dette i alle dagar skal gå. Flytte hit åleine til Høyanger. Kva er det du finn på, jente?

Eg kom med flyttelasset i går. Det vil seie, Pappa køyrte flyttelasset for meg (korleis skulle eg klart meg utan snille foreldre?). Så mange ting! No har eg levd i kaos i omlag eit døgn, men no begynner eg heldigvis å kome til orden. I den kommunale bustaden eg leiger. Som heldigvis er ganske fin, men eg har funne mange daude kryp under vask i dag, og krypa ser ut som slik eg forestiller meg at kakkerlakkar ser ut. Eg tenkjer det er eit godt teikn at dei er daude.

Eg har hage også, men har heldigvis ikkje sett brunsnigler der. På vegen innover hit i går høyrte eg på NRK Sogn og Fjordane, og då var det eit langt innslag om korleis ein skal drepe brunsnigler mest effektivt. Eg skjønte då at det truleg var eit stort problem her. Uansett; det var veldig hyggeleg å høyre på NRK Sogn og Fjordane. Det var så koseleg. Og eg tenkte; her kan eg høyre heime!

Føler eg at eg høyrer heime no? Ikkje akkurat.

Eg har vore på butikken i dag og i går. Eg kjende ingen der. Eg prøvde å smile til dei eg såg, men eg kjende eg var litt sjenert. Føler meg dum viss eg går rundt og smiler heile tida også. Kan jo sjå heilt psyko ut. Men eg tenkjer det kanskje hadde vore verre viss eg hadde helsa på absolutt alle eg traff ved frysedisken på Coop.

I dag har skodda hengt ned i dalen eg bur i, slik at eg knapt har sett toppen på fjella. Og ja, det er bratt her. Veldig bratt! Og frå bustaden min ser eg ingen veg ut. Eg er noko redd eg vil føle meg innesperra her, og bli noko sprø. Men eg tenkjer at då får eg berre begynne å skrive dikt. Så får eg sikkert noko bra ut av det også.

Om eg er spent? JA! Eg reiser frå ein plass der eg har fått mange nye vener og der eg har hatt det fantastisk bra. Men eg har no ein barnsleg glede av å pakke ut ting og dekorere min nye bustad. Ein slik barnsleg glede du berre har når du er heilt ny ein plass, og kan forme framtida (og bustaden) akkurat slik du sjølv vil. Det er heilt reint i leiligheten min, eg har kvitta meg med gamalt ræl og eg føler eg eg klar for å utforske nye omgjevnader.

Eg er spent. Eg er redd. Eg er bekymra. Men eg angrar ikkje eit sekund på at eg valde å flytte hit.

Kommentarer

  1. Grete Fristad Brendhagen13. juli 2012 kl. 22:09

    Lykke til Hanne. Du blir nok fort kjent med folk tenker jeg. Du er trivelig og interessert, så dette går nok bra.

    Klem og gode ønsker fra Grete

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser