Gå til hovedinnhold

Høyanger i eitt år til!

I natt drømde eg at eg flytta attende til Vågå. Eg skulle ikkje attende i same jobb, men skulle begynne å jobbe som lærar på Vågåmo skule. Der var det berre rot. Dei hadde tilsett ny rektor (eg hugsar ikkje kven dette mennesket var), og ingen visste kor eg skulle brukast hen. Men det var stor sjanse for at eg vart spes.ped-lærar på småskulen. Ikkje akkurat drømmesituasjonen, og eg trur ikkje eg følte meg spesielt lykkeleg. Det var sikkert difor eg vakna.

Eg har ikkje prøvd meg på å tolke draumen. Eg trur ikkje eg gidd det heller. Berre konstatere at Vågåmo skule har mykje betre system i verkelegheita enn i draumen min. Og at draumen nok ikkje handla om Vågå, men om at eg har take avgjerd om å bli i Høyanger eitt år til. Og at eg trur det er rett avgjerd.

Eg er heldig. Eg har fridom til å flytte kor eg vil hen. Gjere det eg ønskjer. Det er slik eg liker å ha det. Det betyr også at viss eg ikkje er nøgd med livet mitt eller jobben min, treng eg ikkje tenkje på andre enn meg sjølv viss eg bestemmer meg for at eg må gjere noko med livet mitt eller viss eg ønskjer å bytte jobb.

Eg har bestemt meg for at eg skal vere lærar ved Høyanger skule til neste år også. Noko anna hadde eigentleg vore galskap. Eg kom som ny innbyggjar, fersk lærar, kontaktlærardebutant og eigentleg ganske forvirra ved skulestart hausten 2012.

Eg vil påstå du treng det fyrste året til å lære deg systemet. Du treng det fyrste året til å skjønne korleis skulen fungerer. Det skjønner du eigentleg ikkje før du blir lærar sjølv, sjølv om eg meinte eg var ekspert på regelverk og skuleutvikling før eg starta som lærar.

Eg har gått på mange smellar det fyrste året. Eg har vore frustrert. Eg har vore sliten. Eg har vore sint. Eg har vore forvirra. Eg har gjort mange feil. Eg har vore destruktiv.

Mest av alt har eg likevel skjønt at eg elskar jobben min. Eg kjenner eg blir stadig tryggare i rolla mi som lærar. Eg er mindre usikker. Eg smiler meir. Eg kjeftar mindre. Eg blir ikkje like ofte hissig og sint (det fungerer ikkje; det fungerer verkeleg ikkje!).

Å skifte arbeidsplass no hadde vore galskap. Eg hadde ikkje hatt ork til å starte på nytt att ved ein ny skule no. Lære meg nye system, bli kjend med nye kollegaer og kanskje undervise i heilt andre fag. Eg ønskjer å vere kontaktlærar. Det er eg no. Eg ønskjer å undervise i norsk, engelsk og samfunnsfag. Det gjer eg no.

Alt er ikkje perfekt i Høyanger. For all del. Men eg trivst såpass godt at eg gjev det eitt år til. Og eg veit av erfaring av at du treng minst eitt år før du føler du er integrert ein ny plass og før du kan konkludere på om du trivst eller ikkje.

Hovudgrunngjevinga for at eg blir eitt år til er likevel kollegaene mine. Eg har supre kollegaer. Hadde eg ikkje hatt det moro på jobb - både på lærarrommet og i klasserommet - hadde eg nok sterkt vurdert å flytte.

Eg har gleda meg til å gå på jobb kvar einaste dag, noko null sjukefråvær også vitnar om. Også dei dagane eg har vore halvsjuk har eg tvinga meg sjølv på jobb - for eg veit at det er mykje artigare på jobb enn å ligge på sofaen der eg spelar Angry birds.

Kommentarer

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser