Gå til hovedinnhold

Ei masekråke proppa full med hormon og vannmelon

Det er to veker til eg skal ut i permisjon. Eg gler meg enormt. Eg overlever så vidt dagane i Oslo - og det er utelukkande på grunn av vannmelon og telefonsamtalene med kjærasten min kvar kveld.

Det fyrste eg gjer når eg kjem heim frå jobb, er å ete omlag ein halv vannmelon. Heile arbeidsdagen lengtar eg etter vannmelon.

Det eg lengtar endå meir etter, er kjærasten min. Når folk spør meg om korleis det går og om formen er fin, svarer eg: "Det går bra fysisk. Psykisk er det verre".

Å vere åleine i Oslo høggravid, er ikkje ein anbefalt kombinasjon. Eg saknar kjærasten min kvart einaste minutt. Når babyen i magen har turnshow i magen min på kvelden, har eg ingen eg kan fortelje det til - som eg kan klage litt til fordi det er ubehageleg, men mest som eg kan skratte med og fantasere om kva babyen eigentleg driv med.

Eg er åleine, og eg søv dårleg. Eg føler meg einsam - for fyrste gong i livet mitt.

Eg er likevel heldig. Eg bur i Noreg. Eg får oppfølging av jordmor og lege kvar einaste månad. Det er trygt å vere gravid her. Det er trygt å føde her. Og vi har, truleg, verdas beste ordningar for oss som skal ut i permisjon. Eg føler meg svært heldig.

Eg trur også eg har verdas snillaste og mest tolmodige kjæraste (ja, eg veit det er fleire som hevdar dei har det). Mens eg er i Oslo og kvar einaste kveld klagar på telefon til han, er han heime i huset vårt i Heggenes og gjer det ferdig. Han lev kvar einaste dag med at det ikkje er golv i 2.etasje. Han må leve med at eg kvar einaste kveld spør han om det har skjedd noko nytt; har han ringt snikkaren? Kva med rørleggaren? Og når skal vi eigentleg få unna den dreneringa?

Og hormonelle damer har ein tendens til å tenkje mest på seg sjølv, og gløyme at alle omveltingar og forventingar faktisk påverkar mannen i forholdet også. Eg er nok meir sjølvsentrert no enn eg vanlegvis er - i tillegg til at eg er ein sentimental masekråke.

I følgje kjærasten min er eg likevel blitt mindre sint dei siste månadene. Mindre hissig. Meir tolmodig. Kanskje til og med litt snillare. Eg tenkjer at det er biologien som gjer meg klar til å bli ein betre omsorgsperson.

Men akkurat no er det eg som treng omsorg. Omsorgen i livet mitt dei dagane eg er i Oslo, består av ein halv vannmelon og tre kapittel i "Historia om det nye namnet". Før eg ringer mannen i mitt liv for å klage på kor mykje eg saknar han og kor miserabelt livet mitt er.

Kjærasten min meiner nok eg er verdas største masekråke, men seier alltid til meg kvar einaste gong eg klagar: "Du har alt å glede deg til, Hanne. Vi har alt å glede oss til i lag". Og eg veit at det er han som har rett. Større kjærleikserklæring er det ikkje mogleg å få frå meg.




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser